xs
sm
md
lg

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2

เผยแพร่:

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 2

ตะวันกับแย้กำลังจะแย่ เดชาและพวกรุมล้อม ตะวันดูเหมือนไร้ทางรอดแน่ๆ แต่แล้วพลันแสงไฟรถส่าดแว่บมาจากถนน

“เฮ้ย ตำรวจมา ตำรวจมา”

แย้ตะโกนลั่น เดชาและเหล่าลูกน้องชะงักไปในทันที รีบเก็บอาวุธของตัวเอง

ตำรวจขับรถผ่านเข้ามา แย้วิ่งจูงมือตะวันเข้ามา แย้มีสีหน้าแบบว่ารอดตาย เดชา ล่ำ แหลมเดินออกมา สีหน้าไม่มีพิรุธแต่อย่างใด ตำรวจสองนายลงจากรถ

“อ้าว คุณตะวัน คุณเดชา มาทำอะไรกันเหรอครับ”

“ไอ้ลูกน้องผม มันอยากมาหาของป่า ผมเซ็งๆ อยู่พอดี ก็เลยออกมาสูดอากาศด้วย”

“มากันครบทีมขนาดนี้ แน่ใจเหรอว่าแค่มาหาของป่า” ตะวันบอก แย้ดึงตะวันออกไปกระซิบ

“หลักฐานเอาผิดก็ไม่มี เดี๋ยวจะซวยเปล่าๆ ไปกันเหอะลูกพี่”

“ถ้าคุณตำรวจไม่เชื่อ แล้วกลัวว่าผมจะทำเรื่องผิดกฎหมาย อยากจะค้นหาหลักฐานก็เชิญ” เดชาชี้ไปที่รถ “รถผมจอดอยู่ทางนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตนะครับ”

“ล่ำ พาคุณตำรวจไป”

ล่ำเดินนำตำรวจทั้งสองนายเดินออกไป เดชาจ้องหน้าตะวันอย่างอาฆาตๆ แย้รีบดึงตะวันออกไป

“ไปเหอะลูกพี่ ไปได้แล้ว”

แย้ดึงตะวันไปที่รถ สักพักรถก็ขับออกไป เดชา แหลม มองไปทางตะวันอย่างฝากแค้น

“โชคดีนะครับเสี่ย ที่คืนนี้เราแค่มาดูลาดเลา” แหลมบก

“แต่ไม่ใช่โชคดีของไอ้ตะวันแน่ ถ้ามันยังไม่เลิกเป็นศัตรูของฉัน มันได้โดนดีแน่”

บริเวณหน้าโรงเลี้ยงหมู เสียงตะวันลั่นออกมา

“คุณต้องรับผิดชอบ”

ประตูโรงเลี้ยงหมูหักพัง ภายในเห็นหมูบางส่วนถูกจับกลับมาได้แล้ว แย้และคนงานบางส่วนยังวิ่งตามไล่ตะครุบจับลูกหมูอยู่ โรสรินเมินหน้า ทำเป็นมองไม่เห็นภาพความเสียหาย

“ทรัพย์สินของไร่ตะวันเสียหายขนาดนี้ ยังมาบอกว่าจะรีบไปหาหมอรักษาฝ้า”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำ แล้วฉันก็เปลี่ยนใจไม่ออกไปแล้วด้วย ฉันไม่ผิด” โรสรินลอยหน้า

“เอ้าๆ จะว่าความ ตัดสินคดีอะไรกัน ไว้วันพรุ่งนี้ได้มั้ย” ชาญหาว

“จริงด้วยพี่ตะวัน คืนนี้พี่โรสเค้าคงไม่มีแรงออกฤทธิ์อะไรแล้วล่ะ บางทีพรุ่งนี้อาจจะสำนึกได้เองก็ได้นะคะ”

น้ำค้างพูดเบาๆ กับตะวัน ตะวันเหลือบไปมองโรสรินที่ยังเมินหน้า ไม่ยอมมองภาพความเสียหายอยู่ดี ไม่อยากจะเชื่อ

โรสรินแม้จะทำเชิด แต่แอบแตะจุดด่างดำบนใบหน้าอย่างกังวล อาทิตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะวัน จับตามองโรสรินที่แตะใบหน้าตัวเองอยู่ตลอด อาทิตย์ครุ่นคิดบางอย่างในใจเหมือนอยากจะช่วยโรสริน

คืนนั้นโรสรินนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ไม่สบายทั้งกายใจ ใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“นี่เหรอ ชีวิตคุณหนูโรส ไม่อยากเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อ”

ทันใดก็มีเงาบางอย่างวูบผ่านม่านหน้าต่างไป โรสรินชะงัก รู้สึกสัมผัสได้ว่าเห็นอะไรแว๊บๆ ปลายสายตา พลันเสียงหมาก็ดันหอนโหยหวนขึ้นมาอีก บรู๋ววว โรสรินดึงผ้าห่มมาแนบตัวมากขึ้น

“ไม่ เราตาฝาด ไม่มี ไม่มี ผีไม่มีในโลก อึ่งเหรอ นั่นเธอรึเปล่า” โรสรินตะโกนถาม มีเสียงเคาะกระจกดังขึ้นที่หน้าต่างข้างนอก ก๊อก ก๊อก โรสรินเอาผ้าห่มมาคลุมโปงทันที “นะโมตัสสะ นะโม โลตัส แมคโคร ตัสสะ ไม่ใช่ นะโมตัสสะ โอ๊ย แล้วมันท่องยังไงต่อเนี่ย ทำไมฉันไม่หัดสวดมนต์อย่างที่ปู่สอนน๊ะ”

ปึง! กระจกหน้าต่างถูกดันเปิดออก พร้อมมือๆ หนึ่งยื่นเข้ามา โรสรินอดลืมตามองไม่ได้ เห็นภาพนั้นพอดีจึงเข้าใจว่าเป็นมือผี

“มือผี อ๊ายยย ผีหลอก”

ตะวันคงสภาพเดิม ทิ้งร่างอยู่บนเตียง อย่างเพลียจัด

“อ๊ายยยย”

เสียงร้องของโรสรินดังขึ้นมา

“เอา เชิญเลย เอาให้เต็มที่ มันอะไรกันนักกันหนาวะเนี่ย”

ตะวันตลบผ้าห่มมาปิดหู กดหัวตัวเองแน่นกับหมอน

โรสรินซุกตัวอยู่ในโปงแน่น ไม่กล้าลืมตา ปากก็ร้องเสียงสั่น

“อย่ามาหลอกหลอนกันเลย”

ผีหลอกๆ คืออึ่งกับอาทิตย์นั่นเอง อึ่งหน้าสวยเพราะโรสรินแต่งหน้าให้ ยิ้มแป้น

“ไม่ต้องกลัวนะพี่นางฟ้า อึ่งเอง ตะกี๊ลืม” อึ่งยื่นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ให้ “เอาเสื้อกับกางเกงมาให้ เป็นของเก่าของพี่ตะวันนะ พี่ตะวันให้เอามาให้พี่นางฟ้า”

“ห๊า เอาของใช้แล้วมาให้ฉันใส่เนี่ยนะ ไอ้ตะวันบ้า อ้อ ฉันชื่อโรสริน เรียกนางฟ้าอยู่ได้”

“ก็พี่สวยยั๊งกะไม่ใช่คน เอ๊ย อึ่งหมายถึงพี่สวยอย่างกับนางฟ้าน่ะ เกือบลืม คุณทิตย์เค้ามีของจะให้พี่นางฟ้าแน่ะ” อึ่งยิ้มแล้วกระแซะอาทิตย์ อาทิตย์แบมือให้โรสดูตลับอะไรบางอย่างในมือ “ครีมสมุนไพรแก้สิวฝ้า สูตรปู่ชาญจ้า คุณทิตย์เค้ากลัวพี่นางฟ้าไม่สวยมั้ง ลองใช้ดูสิ”

โรสรินเบ้หน้า

“ครีมกระจอก”

“ไม่กระจอกนะ ไม่เชื่อก็ลองดูก่อนสิ”

“นายติสต์ ทำไมต้องทำดีกับฉัน ต้องการอะไร” โรสรินถามอาทิตย์ อาทิตย์ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ อึ่งช่วยพูดให้

“ไม่ต้องถามให้เมื่อยร๊อก คุณทิตย์ไม่ยอมพูดกับใคร แต่ถ้าอยู่ไปเรื่อยๆ ใช้กระแสจิตสื่อสารจะรู้เรื่องเอง” อึ่งทนง่วงไม่ไหวหาวออกมา “อึ่งไปนอนจริงๆ แล้วนะคะพี่นางฟ้า ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เล้ย”

โรสรินพยักเพยิดให้ แล้วอึ่งก็ลากอาทิตย์เดินออกไป โรสรินคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เดี๋ยว ฉันยังไม่ง่วง เรามาทำอะไรสนุกๆ กันมั้ย” อึ่ง อาทิตย์หันมองโรสรินอย่างสงสัยๆ “อย่างน้อยก็ช่วยสร้างความบันเทิงให้ฉันอยู่ในไร่ที่แสนน่าเบื่อนี่ได้”

“พี่นางฟ้าจะทำอะไรเหรอ บอกอึ่งมาได้เลย อึ่งจัดให้”

โรสรินยิ้มๆ แล้วกระซิบกระซาบกับอึ่งและอาทิตย์ อึ่งกับอาทิตย์ตาโตดึ๋งงงง อย่างแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ที่แปลงกุหลาบถูกถางให้มีช่องเดินราวกับเป็นเวทีแคทวอล์ก ที่พื้นดินตามทางเดินปูเศษผ้าไว้ อึ่งใส่รองเท้าส้นสูงกำลังเดินแบบ ราวกับนางแบบบนแคทวอล์ก เดินกระเผลกอย่างไม่ถนัด แต่ก็ยังมั่นคิดว่าตัวเองสวย

“ถึงเวลาเปิดงาน “บ้านไร่ แฟชั่นวีค” แล้วจ้า”

สักพักอาทิตย์เดินแบบตามอึ่งมา หยุดโพสท่าหล่อ คนงานในไร่ที่โดนโรสรินจับแต่งหน้าหมดทยอยออกมาเดินแบบทีละคนสองคน ทุกคนโพสท่าเริ่ดมาก โรสรินอยู่ในชุดผ้าถุง คอกระเช้า แต่ผ้าถุงถูกเลิ่กขึ้นโชว์ต้นขาเรียวสวย เสื้อผูกเอวโชว์หน้าท้องแบนราบ ดูโดยรวมแล้ว เซ็กซี่มากๆ โรสรินโพสท่าจิกเท้าเดินแบบ

“ฟินาเล่”

ที่มุมหนึ่งแย้เดินผิวปากชิลๆ เข้ามา แย้อยู่ในชุดผ้าขาวม้า ปะแป้งขาวว่อก เพิ่งอาบน้ำเสร็จ แย้หันไปมองเห็นอาทิตย์ อึ่ง และคนงานกำลังโพสท่ากันอยู่ก็แทบช๊อก

“แม่เจ้า เพี้ยนอะไรกันวะเนี่ย”

ตะวันกำลังปิดไฟบ้านเตรียมจะเข้านอน พลันแย้พรวดเข้ามาหาอย่างตกใจ

“ลูกพี่ๆ ลูกพี่จ๋างานเข้าแล้วจ้า”

“มีอะไร ตกใจอย่างกับยัยโรสก่อเรื่องอะไรเข้าอีก”

“เป๊ะเลยลูกพี่ มีจิตสัมผัสรึเปล่าเนี่ย”

“ยัยโรส”

ตะวันผลุนผลันเดินออกไป แย้รีบตามไปติดๆ ชาญเดินผ่านเข้ามา เห็นตะวันกับแย้พรวดพราดออกไปเหมือนมีเรื่องใหญ่ก็มองๆ อย่างสงสัยๆ

ที่แปลงกุหลาบ โรสรินกำลังเดินแบบราวกับเป็นนางแบบมืออาชีพ อึ่ง อาทิตย์ คนงาน ถึงกับอึ้งไปเลยมองโรสรินตาค้าง เธอสวยราวกับนางฟ้าเดินดินบนไร่ตะวันจริงๆ อึ่ง อาทิตย์ และคนงานปรบมือกันสนั่นหวั่นไหว โรสรินโพสท่า จิกตาเซ็กซี่มากๆ ยิ้มมีความสุข แต่แล้วตะวันกับแย้ก็พรวดเข้ามา

“โรสริน ทำบ้าอะไรของเธอ”

ทุกคนตกใจที่เห็นตะวันโมโห ถอยกรูดอย่างกลัวๆ ยกเว้นโรสรินที่เดินไปหาตะวันอย่างไม่เกรงกลัวเลย ตะวันจ้องโรสริน แต่มองๆ ไป ก็สวยเหมือนกันแฮะ

“มองไร ชอบล่ะสิ”

ตะวันถอนหายใจเฮือก

“ยัยโรส”

“เสียดายนะที่เมื่อกี๊นายไม่เห็นฉันเดินแบบ บอกได้เลยว่า เป๊ะเว่อร์”

ตะวันยิ่งโมโห

“งี่เง่าที่สุด ไร้สาระคนเดียวไม่พอยังจะชวนคนอื่นงี่เง่าตามไปด้วย”

“อย่าทำให้ฉันจี๊ดสสสส์นะ ฉันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร”

“แต่ไอ้ดินที่คุณย่ำอยู่มันแปลงกุหลาบของผม แล้วเป็นบ้าอะไรถึงถางกุหลาบออก ดอกไม้ตายหมดแล้ว นี่เหรอไม่สร้างความเดือดร้อน” ตะวันหันไปพูดกับคนงาน “ผมจะหักเงินเดือนทุกคน โทษฐานที่บ้าไปกับยัยนี่ด้วย” ตะวันหันกลับมาหาโรสริน “คุณนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ”

โรสรินจ้องหน้าตะวันอย่างไม่พอใจ ชาญเดินตามเข้ามาเห็นตะวันกับโรสรินทะเลาะกันก็เป็นห่วงมาก

“ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรนอกจากให้นายชี้นิ้วสั่งเลยใช่มั้ย เผด็จการมากไปแล้วนะ นายไม่เข้าใจฉันบ้างเลย”

ตะวันทำท่าจะฮึดฮัดใส่ ชาญเข้ามาขวาง

“พอๆๆ แยกย้ายๆ จบกันแค่นี้ ดึกแล้วไปนอนกันได้แล้วไป”

คนงานแยกย้ายกันเดินออกไป โรสรินจ้องหน้าตะวันอย่างไม่พอใจแล้วเชิ่ดหน้าเดินออกไป

“เดี๋ยวคุณ” ตะวันจะตามไป ชาญคว้าแขนตะวันไว้

“เฮ้ย พอแล้ว เข้าใจหนูโรสเค้าบ้าง จะให้เค้าเป็นแบบที่ตัวเองต้องการมันไม่ได้หรอก อะไรที่มันเป็นความสุขของเค้าก็ยอมๆ บ้างเถอะน่า”

“ช่ายยย พี่ตะวันเนี่ยไม่เข้าใจผู้หญิงเลย” อึ่งบอก ตะวันหันขวับ อึ่งจ๋อยวูบ “อูยยยย”

“แค่วันแรกก็ปวดหัวไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ถ้ายัยนั่นไม่เลิกออกฤทธิ์อย่าขอให้มาช่วยปราบก็แล้วกันนะครับปู่”

แล้วตะวันก็เดินออกไปอย่างหงุดหงิด ชาญมองตามอย่างเป็นห่วงๆ อึ่งสะกิดชาญ

“ปู่ๆ อึ่งสวยไหม”

ชาญเขกกระโหลกอึ่งดัง โป๊ก! แทนคำตอบ

ในห้องพักโรสริน โรสรินนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ยังหงุดหงิดตะวันไม่หาย

“ฉันไม่เคยเจอใครที่ทำให้ฉันจี๊ดดดส์ขนาดนี้มาก่อน ไอ้บ้าตะวัน นายกับฉันได้เป็นศัตรูกันร้อยชาติแน่” โรสรินเหล่ๆ กระปุกครีมสมุนไพรที่อาทิตย์เอามาให้ ท่าทางลังเลหนัก “นี่เราสิ้นคิดจนต้องใช้ครีมกระจอก นี่จริงๆ เหรอ”

โรสรินกระแทกกระปุกครีมลง ว่าจะไม่เอา แต่พอมองจุดด่างดำบนหน้า

“ครีมแก้ฝ้า นายตะวันก็เอาไปทิ้งแล้ว โอ๊ย จี๊ดสสส์” โรสรินหยิบกระปุกครีมขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าพรุ่งนี้ผิวหน้าฉันเป็นอะไรล่ะก็ ฉันจะบีบคอแกให้ตายคามือเลยไอ้เด็กบ้า”

โรสรินรู้สึกเสี่ยงที่สุดในชีวิต แต่ก็เสี่ยงลองเอาครีมแต้มจุดด่างดำด้วยความหวาดเสียว

เสียงไก่ขันบ่งบอกว่าเป็นวันใหม่ โรสรินเอามือปิดหน้าตัวเองอยู่หน้ากระจก

“หาย หาย หาย ต้องหาย ต้องหาย” โรสรินค่อยๆ เลื่อนมือออกจากหน้า โรสรินเปิกตาโพลง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “ไม่น่าเชื่อ หาย” ตะปบหน้า “หายจริงๆ ด้วย”

ที่ผิวหน้าของโรสริน จุดด่างดำได้ลบเลือนหายไป ภายในชั่วเวลาเพียง 1 คืนสั้นๆ โรสรินกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ แล้วก็ผลักประตูวิ่งออกไปนอกห้อง

อึ่งและอาทิตย์อยู่ที่โต๊ะอาหารกำลังแกะถุงน้ำเต้าหู้อยู่ อึ่งฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี โรสรินพรวดเข้ามายิ้มกว้างอย่างดีใจสุดๆ

“Thank you So much” โรสรินหยิกแก้มอึ่งและอาทิตย์อย่างเอ็นดู “ครีมที่ฉันสั่งมาจากแพรีส ยังใช้ไม่ดีเท่านี้เลย”

“ขอบคุณจ้ะ แต่ที่จริงต้องขอบคุณ คุณทิตย์ถึงจะถูก เค้าดูห่วงพี่นางฟ้ามากนะ”

“ขอบใจนะนายติสต์”

“เค้าชื่ออาทิตย์ ไม่ใช่ติสต์”

“ฉันจะเรียกติสต์ ใครจะทำไม”

“ไม่ทำไมหรอกจ้า” อึ่งเข้าไปประจบ “พี่นางฟ้าจ๋า อึ่งขอเป็นน้องสาวพี่ได้มั้ย”

“จะคิดดูก่อนแล้วกัน ถ้าเธอทำตัวดีๆ กับฉัน คอยช่วยเหลือฉันอยู่ตลอดๆ ฉันอาจจะให้เธอเป็นน้องสาวก็ได้”

“จริงๆ นะ พี่นางฟ้าห้ามโกหกด้วย ถ้างั้นอึ่งจะดีกับพี่นางฟ้าทู๊กอย่างเลย”

“ดีมาก” โรสรินกำลังจะไป แล้วก็หันกลับมา แกะถุงน้ำเต้าหู้เทใส่ถ้วยให้อึ่งและอาทิตย์ “จดจำวันนี้ไว้ โรสรินไม่เคยบริการใคร แต่กับเธอสองคนเป็นข้อยกเว้น เป็นการตอบแทนครีมหน้าเด้งมหัศจรรย์”

“ใจดีที่ซู๊ดดด เลย” โรสรินยิ้มน่ารัก

“นางฟ้าก็งี้แหล่ะจ้ะ”

ชาญกับน้ำค้างแอบดูอยู่ที่มุมเสา ต่างประหลาดใจ

“ยัยอึ่งกับอาทิตย์ทำให้คุณโรสปลื้มได้ไงเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ”

“เห็นหนูโรสอารมณ์ดีขึ้นแบบเนี๊ยะ ปู่ค่อยโล่งใจ”

ตะวันเดินผ่ากลางออกมา ทำลายฝันหวานของทุกคน

“อารมณ์ดีขึ้นก็ดีแล้ว” ตะวันเดินออกไปคว้าแขนโรสรินไว้ทันที “จะได้มีแรงไปทำงาน”

โรสรินชะงัก เหวอ มาไงเนี่ย ทุกคนก็เหวอกันหมด

“โอ๊ย ปล่อย ปล่อยฉัน”

“พี่ตะวันปล่อยพี่นางฟ้านะ” อึ่งตีตะวัน

“นางฟ้าที่ไหน นางมารชัดๆ “

“ไม่ใช่ นางฟ้าต่างหาก แล้วก็เป็นนางฟ้าก็ใจดีด้วย พี่ตะวันปล่อยพี่นางฟ้า”

ตะวันถอนใจอย่างรำคาญ ลากโรสรินออกไปเลย

“อย่า โอ๊ย นายจะพาฉันไปไหนห๊า ปล๊อย”

ทุกคนมองไปทางโรสรินอย่างเอาใจช่วย

อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.



กำลังโหลดความคิดเห็น...