พักโรงแรมคนเดียวอย่างไรให้รอด เมื่อภัยในห้องพักอาจมองไม่เห็นและไม่มีกลิ่น

ศ.ดร.ศิวัช พงษ์เพียจันทร์
ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนาการป้องกันและจัดการภัยพิบัติ
คณะพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร
สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)

การเข้าพักโรงแรมเพียงลำพังเป็นเรื่องปกติของนักธุรกิจ นักท่องเที่ยว ข้าราชการ นักวิชาการ และผู้ที่ต้องเดินทางไปต่างถิ่น ผู้คนจำนวนมากอาจรู้สึกว่า เมื่อปิดประตูห้องและล็อกจากด้านในแล้ว ตนเองย่อมอยู่ในพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่หลักฐานจากงานวิจัยและคดีทางนิติเวชในหลายประเทศกลับชี้ว่า ห้องพักโรงแรมอาจเป็นสถานที่ซึ่งเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์ อุบัติเหตุ การได้รับสารพิษ หรือความผิดปกติด้านความปลอดภัยดำเนินไปโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น สิ่งที่ทำให้การเข้าพักคนเดียวแตกต่างจากการพักร่วมกับผู้อื่น ไม่ใช่ว่าโรงแรมทำให้คนเสียชีวิตโดยตรง แต่คือเมื่อเกิดหัวใจวาย หมดสติ ลื่นล้ม สำลัก หรือสูดดมก๊าซพิษ ผู้ประสบเหตุอาจไม่มีโอกาสเรียกใครมาช่วย และอาจไม่มีผู้ใดทราบว่าเกิดความผิดปกติขึ้นจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ด้วยเหตุนี้ เราจึงควรมองความปลอดภัยในการพักโรงแรมมากกว่าการตรวจสอบว่าประตูล็อกแน่นหรือทรัพย์สินมีค่าถูกเก็บไว้ในตู้เซฟหรือไม่ เพราะบางครั้งภัยที่ร้ายแรงที่สุดอาจเป็นภัยที่มองไม่เห็น ไม่มีสี และแทบไม่มีกลิ่นเตือน

งานวิจัยเกี่ยวกับการเสียชีวิตในโรงแรมเมืองอันทัลยา ประเทศตุรกี ซึ่งวิเคราะห์รายงานการชันสูตรประมาณ 900 รายในช่วงปี 2010–2019 พบว่า ผู้เสียชีวิตมาจาก 42 ประเทศ มีอายุเฉลี่ย 54.3 ปี และสาเหตุส่วนใหญ่ถึงร้อยละ 61.3 เป็นการเสียชีวิตตามธรรมชาติ โดยเฉพาะโรคหัวใจและหลอดเลือดเดิมซึ่งคิดเป็นร้อยละ 42.1 ของผู้เสียชีวิตทั้งหมด รองลงมาคืออุบัติเหตุร้อยละ 31.6 โดยมีการจมน้ำในทะเลและสระว่ายน้ำเป็นสาเหตุสำคัญ ส่วนการฆ่าตัวตายและฆาตกรรมพบในสัดส่วนเพียงร้อยละ 4.4 และ 0.8 ตามลำดับ [1]

ข้อมูลนี้ท้าทายภาพจำของสังคมที่มักเชื่อมโยงการพบศพในโรงแรมกับการฆ่าตัวตายหรืออาชญากรรมเป็นอันดับแรก เพราะในความเป็นจริง การเสียชีวิตจำนวนมากเกิดจากโรคประจำตัวหรือภาวะฉุกเฉินที่อาจรักษาได้ หากมีผู้พบเห็นและเริ่มการกู้ชีพอย่างรวดเร็ว ผลการศึกษาก่อนหน้านี้จากอิสตันบูล ซึ่งวิเคราะห์การเสียชีวิตในโรงแรม 76 กรณีระหว่างปี 2000–2008 ก็พบแนวโน้มในลักษณะเดียวกัน ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นชาย และเกือบร้อยละ 90 ถูกพบภายในห้องพัก สาเหตุที่พบมากที่สุดคือโรคหัวใจเดิม รองลงมาคือพิษหรือการใช้ยาเกินขนาด ตลอดจนการบาดเจ็บจากอาวุธปืน การผูกคอ การตกจากที่สูง ไฟฟ้าช็อต และการจมน้ำ [3]

ข้อค้นพบเหล่านี้สะท้อนความจริงง่าย ๆ ว่า เมื่อคนหนึ่งคนอยู่ตามลำพัง ความเจ็บป่วยที่ปกติอาจมีโอกาสรักษาได้ สามารถกลายเป็นเหตุเสียชีวิตได้เพราะไม่มีผู้แจ้งเหตุ ไม่มีผู้เริ่มปั๊มหัวใจ และไม่มีผู้เรียกรถพยาบาลในช่วงนาทีวิกฤต

อย่างไรก็ตาม การเสียชีวิตในโรงแรมมิได้เกิดจากโรคหรืออุบัติเหตุเท่านั้น งานวิจัยในออสเตรเลียซึ่งศึกษาการฆ่าตัวตายในโรงแรมระหว่างปี 2006–2017 พบว่า การเสียชีวิตลักษณะนี้คิดเป็นร้อยละ 2 ของการฆ่าตัวตายทั้งหมด และร้อยละ 6.2 ของการฆ่าตัวตายนอกบ้าน โดยพบการใช้ยาเกินขนาดและการตกจากที่สูงในสัดส่วนที่โดดเด่น เหตุการณ์มากกว่าร้อยละ 40 กระจุกตัวอยู่ในพื้นที่เสี่ยงสูงเพียง 7 แห่ง ขณะที่ผู้เสียชีวิตร้อยละ 85 เป็นคนในรัฐเดียวกับที่โรงแรมตั้งอยู่ และอยู่ห่างจากโรงแรมเฉลี่ยเพียง 13 กิโลเมตร [2]

งานวิจัยดังกล่าวยังพบว่า ผู้เสียชีวิตจำนวนมากมักเข้าพักคนเดียวในระยะสั้นและมีการวางแผนล่วงหน้า ผลการศึกษาจึงเสนอให้โรงแรมอบรมพนักงานให้สามารถสังเกตสัญญาณผิดปกติ โดยเฉพาะแขกที่เข้าพักคนเดียวในพื้นที่ซึ่งเคยเกิดเหตุซ้ำ แต่การเฝ้าระวังต้องดำเนินไปอย่างสมดุล ไม่ควรเปลี่ยนพนักงานโรงแรมให้กลายเป็นผู้วินิจฉัยทางจิตเวช หรือทำให้แขกที่เดินทางคนเดียวถูกมองว่าเป็นบุคคลอันตราย การพักคนเดียวไม่ใช่หลักฐานของความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย สิ่งสำคัญคือการสังเกตพฤติกรรมร่วมหลายอย่าง เช่น ความสับสน ความสิ้นหวังอย่างรุนแรง การร้องขอให้ไม่ถูกรบกวนเป็นเวลานาน การนำสารหรืออุปกรณ์ผิดปกติเข้ามา หรือการแสดงอาการทางกายและอารมณ์ที่ชัดเจน

นอกจากประเด็นการฆ่าตัวตายแล้ว งานของ Brian Hay ซึ่งศึกษาแนวคิด “Dark Hospitality” ยังเสนอว่า โรงแรมบางแห่งอาจกลายเป็นสถานที่ซึ่งบุคคลเลือกใช้เป็นพื้นที่สุดท้ายของชีวิต เพราะต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้ครอบครัวพบเห็นหรือได้รับผลกระทบทางอารมณ์โดยตรง [4] งานศึกษานี้ยังชี้ว่า การเสียชีวิตไม่ได้ส่งผลกระทบเฉพาะต่อครอบครัวของผู้ตาย แต่ยังสร้างบาดแผลทางจิตใจแก่แม่บ้าน พนักงานต้อนรับ ผู้จัดการ และเจ้าหน้าที่ที่พบศพหรือเข้าไปจัดการสถานที่เกิดเหตุ ดังนั้น โรงแรมจึงควรมีระบบดูแลสุขภาพจิตหลังเหตุการณ์สำหรับพนักงาน ไม่ใช่เพียงปิดห้อง ทำความสะอาด และพยายามปกป้องภาพลักษณ์ของธุรกิจเท่านั้น

ภัยอีกประเภทหนึ่งที่ประชาชนทั่วไปอาจประเมินต่ำเกินไปคือก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ หรือ CO ก๊าซชนิดนี้เกิดจากการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์ ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และไม่ก่อให้เกิดการระคายเคืองทันที ผู้ได้รับพิษจึงอาจไม่รู้ตัวว่ากำลังสูดดมก๊าซอันตราย การศึกษาเหตุพิษจาก CO ในโรงแรม โมเต็ล และรีสอร์ตของสหรัฐอเมริการะหว่างปี 1989–2004 พบเหตุการณ์ 68 ครั้ง มีผู้ได้รับพิษโดยอุบัติเหตุ 772 ราย และเสียชีวิต 27 ราย สาเหตุสำคัญมาจากเครื่องทำความร้อนในห้องพักและหม้อต้มน้ำของสระหรือสปาที่ชำรุด [5] สิ่งที่น่ากังวลคืออุปกรณ์ตรวจจับควันไฟทั่วไปไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อตรวจจับก๊าซ CO การมีเครื่องเตือนควันจึงไม่ได้หมายความว่าห้องพักจะปลอดภัยจากก๊าซพิษชนิดนี้ และแม้อุปกรณ์ตรวจจับ CO จะมีราคาไม่สูงเมื่อเทียบกับมูลค่าชีวิต แต่ข้อบังคับในการติดตั้งยังไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันในทุกประเทศหรือทุกโรงแรม

การเฝ้าระวังก๊าซ CO ใน 17 มลรัฐของสหรัฐอเมริการะหว่างปี 2005–2014 พบเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ CO ถึง 1,795 เหตุการณ์ ในจำนวน 897 เหตุการณ์ที่มีผู้บาดเจ็บ พบผู้ได้รับผลกระทบรวม 3,414 ราย โดยมากกว่าร้อยละ 78 ต้องเข้ารับการรักษาหรือได้รับการปฐมพยาบาลขั้นสูง และมีผู้เสียชีวิตร้อยละ 4.3 [6] แหล่งกำเนิดไม่ได้จำกัดเฉพาะโรงแรม แต่รวมถึงระบบทำความร้อน ระบบระบายอากาศ เครื่องปรับอากาศ เครื่องกำเนิดไฟฟ้า และยานพาหนะที่เดินเครื่องในพื้นที่อับอากาศ ข้อมูลนี้จึงเป็นเครื่องเตือนว่า โรงแรมที่ดูใหม่ สวย หรือมีระดับดาวสูง มิได้ปลอดภัยจากความผิดพลาดของระบบเผาไหม้เสมอไป

ก๊าซ CO เป็นอันตรายเพราะมันจับกับฮีโมโกลบินในเลือดได้ดีกว่าออกซิเจนหลายเท่า ส่งผลให้สมอง หัวใจ และอวัยวะสำคัญขาดออกซิเจน อาการเริ่มต้นอาจมีเพียงปวดศีรษะ มึนงง คลื่นไส้ อ่อนเพลีย หรือรู้สึกเหมือนกำลังเป็นไข้ หากได้รับในระดับสูงขึ้นอาจเกิดความสับสน เดินเซ หมดสติ ชัก หัวใจเต้นผิดจังหวะ และเสียชีวิตได้

ปัญหาคืออาการเหล่านี้มักถูกเข้าใจผิดว่าเกิดจากความเหนื่อยล้า อาหารเป็นพิษ อาการเมาค้าง หรือการปรับตัวต่อเวลาใหม่ โดยเฉพาะนักเดินทางที่เพิ่งลงจากเครื่องบินหรือเดินทางไกล ทั้งที่มันอาจไม่ใช่เลย!! ด้วยเหตุนี้ หนึ่งในแนวปฏิบัติที่ประชาชนสามารถทำได้ทันทีคือ การพกเครื่องตรวจวัดหรือสัญญาณเตือนก๊าซ CO แบบพกพาที่ได้มาตรฐานไปด้วยทุกครั้งที่เข้าพักโรงแรม โดยเฉพาะเมื่อเดินทางไปยังพื้นที่อากาศหนาว โรงแรมที่ใช้เครื่องทำความร้อน เตาผิง หม้อต้มน้ำ ระบบก๊าซ หรือเครื่องกำเนิดไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม ต้องเข้าใจให้ชัดว่า เครื่องตรวจ CO ตรวจได้เฉพาะก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์เท่านั้น ไม่สามารถตรวจพบก๊าซพิษทุกชนิดได้ เครื่องที่ซื้อควรเป็นผลิตภัณฑ์ซึ่งมีมาตรฐานรับรอง มีเสียงเตือนดังเพียงพอ มีหน้าจอแสดงค่าความเข้มข้น และผ่านการตรวจสอบแบตเตอรี่ก่อนเดินทาง ไม่ควรเลือกเครื่องราคาถูกที่ไม่ระบุมาตรฐานหรือไม่สามารถสอบเทียบได้ ควรวางอุปกรณ์ไว้ในบริเวณใกล้เตียงในตำแหน่งที่อากาศไหลเวียนได้ ไม่ควรวางชิดหน้าต่าง ช่องระบายอากาศ หรือซ่อนในกระเป๋า เพราะอาจทำให้การตรวจจับล่าช้า หากเครื่องส่งเสียงเตือน หรือผู้เข้าพักหลายคนในห้องมีอาการปวดศีรษะ คลื่นไส้ ง่วงซึม หรือสับสนพร้อมกัน ต้องออกจากห้องและอาคารทันที ไปยังบริเวณอากาศถ่ายเท โทรแจ้งหน่วยฉุกเฉิน และห้ามย้อนกลับเข้าไปเก็บสัมภาระจนกว่าเจ้าหน้าที่จะยืนยันว่าปลอดภัย ไม่ควรเพียงเปิดหน้าต่างแล้วกลับไปนอนต่อ เพราะแหล่งกำเนิดก๊าซอาจยังทำงานอยู่ และระดับ CO อาจเพิ่มสูงขึ้นอีกได้ นอกจาก CO แล้ว ยังมีก๊าซชนิดอื่นที่เป็นอันตราย เช่น คาร์บอนไดออกไซด์ในระดับสูง ไนโตรเจนไดออกไซด์ โอโซน ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ และก๊าซฟอสฟีน แต่เครื่องตรวจ CO ทั่วไปไม่สามารถตรวจจับสารเหล่านี้ได้ [7–11] ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์หรือ CO₂ ไม่ใช่ก๊าซพิษในลักษณะเดียวกับ CO แต่เมื่อสะสมในระดับสูงสามารถแทนที่ออกซิเจน ทำให้ปวดศีรษะ หายใจเร็ว สับสน หมดสติ และเสียชีวิตจากภาวะขาดออกซิเจนได้ ส่วนไนโตรเจนไดออกไซด์ โอโซน และซัลเฟอร์ไดออกไซด์สามารถระคายเคืองและทำลายระบบทางเดินหายใจ โดยเฉพาะผู้ป่วยหอบหืด เด็ก ผู้สูงอายุ และผู้มีโรคหัวใจหรือปอดเดิม

อันตรายอีกชนิดหนึ่งคือก๊าซฟอสฟีน ซึ่งอาจเกิดจากการใช้สารอลูมิเนียมฟอสไฟด์เพื่อรมแมลงอย่างไม่เหมาะสม กรณีศึกษาในโรงแรมแห่งหนึ่งของตุรกีรายงานการเสียชีวิตของชายวัย 38 ปีและสมาชิกในครอบครัว หลังได้รับก๊าซฟอสฟีนจากการใช้สารกำจัดศัตรูพืชภายในโรงแรม [12] เมื่ออลูมิเนียมฟอสไฟด์สัมผัสกับความชื้น จะปลดปล่อยก๊าซฟอสฟีนซึ่งรบกวนกระบวนการหายใจในระดับเซลล์ อาการระยะแรกอาจไม่จำเพาะ เช่น คลื่นไส้ อาเจียน หายใจลำบาก เหงื่อออก และความดันต่ำ จึงอาจถูกวินิจฉัยผิดว่าเป็นอาหารเป็นพิษ ปัจจุบันยังไม่มียาต้านพิษจำเพาะ การรักษาจึงขึ้นอยู่กับการประคับประคองและการตรวจพบอย่างรวดเร็ว กรณีนี้สะท้อนว่า แม้การพกเครื่องตรวจ CO จะเป็นมาตรการที่มีประโยชน์อย่างมาก แต่ไม่ใช่เกราะป้องกันภัยจากก๊าซทุกชนิด ผู้เข้าพักจึงต้องอาศัยการสังเกตสิ่งแวดล้อมร่วมด้วย หากได้กลิ่นสารเคมีผิดปกติ พบผงหรือภาชนะสารกำจัดแมลง เห็นการรมควันบริเวณห้องข้างเคียง หรือมีหลายคนในพื้นที่เดียวกันเกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียน หายใจลำบาก หรือหมดสติพร้อมกัน ต้องออกจากพื้นที่และแจ้งเจ้าหน้าที่ทันที

สำหรับผู้ที่ต้องพักโรงแรมคนเดียว แนวทางลดความเสี่ยงที่ทำได้ไม่ยากมีดังนี้

ประการแรก แจ้งชื่อโรงแรม หมายเลขห้อง และกำหนดเวลาเช็กอินหรือเช็กเอาต์แก่บุคคลที่ไว้วางใจ พร้อมกำหนดเวลาติดต่อกันอย่างน้อยวันละครั้ง หากขาดการติดต่อควรให้บุคคลดังกล่าวโทรหาโรงแรมเพื่อตรวจสอบ

ประการที่สอง พกเครื่องเตือน CO แบบพกพาที่ได้มาตรฐาน และตรวจสอบแบตเตอรี่ก่อนเดินทางทุกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อต้องเข้าพักในประเทศหรือภูมิภาคที่ใช้ระบบทำความร้อนจากการเผาไหม้

ประการที่สาม เมื่อเข้าห้องพักควรตรวจสอบทางหนีไฟ บันไดฉุกเฉิน เครื่องเตือนควัน และตำแหน่งถังดับเพลิง อย่ารอให้เกิดเหตุแล้วจึงเริ่มอ่านแผนผังที่หลังประตู

ประการที่สี่ ผู้มีโรคหัวใจ เบาหวาน หอบหืด ลมชัก หรือภาวะที่อาจหมดสติ ควรพกข้อมูลทางการแพทย์ รายชื่อยา และหมายเลขติดต่อฉุกเฉินไว้ในจุดที่มองเห็นง่าย อาจแจ้งโรงแรมเฉพาะข้อมูลที่จำเป็น โดยไม่จำเป็นต้องเปิดเผยประวัติสุขภาพทั้งหมด

ประการที่ห้า หลีกเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไปหรือใช้ยานอนหลับร่วมกับแอลกอฮอล์ เพราะเพิ่มความเสี่ยงต่อการกดการหายใจ การสำลัก การพลัดตก และการไม่ตื่นเมื่อสัญญาณเตือนดัง

ประการที่หก ไม่ควรปิดป้าย “ห้ามรบกวน” ติดต่อกันหลายวันโดยไม่มีการสื่อสารกับโรงแรม เพราะแม้ความเป็นส่วนตัวเป็นสิทธิของแขก แต่การไม่มีผู้เห็นหรือได้ยินความเคลื่อนไหวเป็นเวลานานอาจทำให้การตรวจพบเหตุฉุกเฉินล่าช้า

ประการที่เจ็ด หากรู้สึกปวดศีรษะรุนแรง มึนงง คลื่นไส้ อ่อนเพลีย หรือสับสนโดยไม่ทราบสาเหตุ โดยเฉพาะเมื่ออาการดีขึ้นหลังออกจากห้อง ต้องสงสัยคุณภาพอากาศภายในอาคาร ไม่ควรกลับเข้าไปพักต่อจนกว่าจะมีการตรวจสอบ

ในส่วนของผู้ประกอบการโรงแรม มาตรการที่ควรเป็นมาตรฐานไม่ใช่เพียงการติดตั้งกล้องวงจรปิดหรือจ้างพนักงานรักษาความปลอดภัย แต่ต้องครอบคลุมการติดตั้งเครื่องตรวจจับ CO ในห้องพักและบริเวณที่มีระบบเผาไหม้ การตรวจสอบหม้อไอน้ำ เครื่องทำน้ำร้อน ระบบระบายอากาศ และเครื่องกำเนิดไฟฟ้าอย่างสม่ำเสมอ โรงแรมควรมีเครื่องกระตุกหัวใจไฟฟ้าอัตโนมัติหรือ AED พร้อมพนักงานที่ผ่านการฝึกกู้ชีพ มีระบบเข้าถึงบริการฉุกเฉินตลอด 24 ชั่วโมง และกำหนดแนวปฏิบัติเมื่อแขกไม่ตอบสนองหรือขาดการติดต่ออย่างผิดปกติ สำหรับพื้นที่สระว่ายน้ำและชายหาด ควรมีไลฟ์การ์ด อุปกรณ์ช่วยชีวิต แผงกั้น และการควบคุมการดื่มแอลกอฮอล์ ส่วนการใช้สารกำจัดแมลงหรือการรมควันต้องดำเนินการโดยผู้ได้รับอนุญาต มีการปิดพื้นที่อย่างชัดเจน ตรวจวัดก๊าซก่อนเปิดให้บริการ และแจ้งแขกในห้องใกล้เคียงอย่างโปร่งใส การขอข้อมูลสุขภาพจากแขกควรดำเนินการด้วยความระมัดระวัง เพราะเกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัว โรงแรมอาจเปิดช่องทางให้แขกสมัครใจแจ้งโรคประจำตัวหรือความต้องการความช่วยเหลือฉุกเฉิน แทนการบังคับเปิดเผยข้อมูลสุขภาพทั้งหมด

ท้ายที่สุด การเสียชีวิตในโรงแรมไม่ควรถูกตีความอย่างรวดเร็วว่าเป็นการฆ่าตัวตาย อุบัติเหตุ หรือฆาตกรรมจากข้อมูลเพียงว่า ผู้ตายอยู่ในห้องคนเดียวหรือประตูล็อกจากด้านใน การระบุสาเหตุที่แท้จริงต้องอาศัยการชันสูตร ผลพิษวิทยา ประวัติสุขภาพ บันทึกคีย์การ์ด กล้องวงจรปิด การตรวจระบบอากาศและก๊าซ ตลอดจนหลักฐานแวดล้อมอย่างครบถ้วน การพักคนเดียวไม่ใช่ความผิด และไม่ควรถูกทำให้กลายเป็นเรื่องน่าหวาดกลัว แต่การเตรียมตัวอย่างมีเหตุผลสามารถเปลี่ยนสถานการณ์ที่อาจร้ายแรงให้กลายเป็นเหตุการณ์ที่รอดชีวิตได้ เครื่องตรวจ CO ขนาดเล็กหนึ่งเครื่องอาจไม่สามารถตรวจจับก๊าซพิษทุกชนิด แต่ในกรณีที่เกิดการรั่วไหลของคาร์บอนมอนอกไซด์ เสียงเตือนเพียงครั้งเดียวอาจหมายถึงโอกาสในการลุกออกจากเตียง เปิดประตู และเดินออกจากห้องก่อนที่จะไม่มีโอกาสทำเช่นนั้นอีก การเดินทางที่ปลอดภัยจึงไม่ได้เริ่มต้นเมื่อถึงโรงแรม แต่เริ่มตั้งแต่การตระหนักว่า ภัยบางชนิดไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และไม่รอให้เรามองเห็นมันก่อน

เอกสารอ้างอิง
[1] Atilgan, M., Deveci, C., Demircin, S., & Akman, R. (2022). Deadly stays: A 10-year autopsy study of deaths in hotels in Antalya, Turkey. Journal of Forensic Sciences, 67(3), 1116–1123.
[2] Chen, N. A., Mok, K., McGillivray, L. J., Konings, P., Passioura, J., & Torok, M. H. (2023). Hotel suicides in Australia 2006–2017: Examining the frequency, characteristics, and spatial clustering. Crisis: The Journal of Crisis Intervention and Suicide Prevention, 44(5), 380–388.
[3] Can, M., Yilmaz, R., & Pakis, I. (2011). Deaths in hotels. HealthMED, 5(6), 2065–2073.
[4] Hay, B. (2015). Dark hospitality: Hotels as places for the end of life. Hospitality & Society, 5(2–3), 233–248.
[5] Weaver, L. K., & Deru, K. (2007). Carbon monoxide poisoning at motels, hotels, and resorts. American Journal of Preventive Medicine, 33(1), 23–27.
[6] Mukhopadhyay, S., Hirsch, A., Etienne, S., Melnikova, N., Wu, J., Sircar, K., & Orr, M. (2018). Surveillance of carbon monoxide-related incidents: Implications for prevention of related illnesses and injuries, 2005–2014. American Journal of Emergency Medicine, 36(10), 1837–1844.
[7] Scott, J. L., Kraemer, D. G., & Keller, R. J. (2009). Occupational hazards of carbon dioxide exposure. Journal of Chemical Health and Safety, 16(2), 18–22.
[8] Hall, R. M., Earnest, G. S., Hammond, D. R., Dunn, K. H., & Garcia, A. (2014). A summary of research and progress on carbon monoxide exposure control solutions on houseboats. Journal of Occupational and Environmental Hygiene, 11(7), D92–D100.
[9] Dotson, G. S., Maier, A., Parker, A., & Haber, L. T. (2017). Immediately Dangerous to Life or Health (IDLH) Value Profile: Nitrogen Dioxide (CAS No. 10102-44-0).
[10] Britigan, N., Alshawa, A., & Nizkorodov, S. A. (2006). Quantification of ozone levels in indoor environments generated by ionization and ozonolysis air purifiers. Journal of the Air & Waste Management Association, 56(5), 601–610.
[11] Batterman, S. A., Cairncross, E., & Huang, Y. L. (1999). Estimation and evaluation of exposures from a large sulfur fire in South Africa. Environmental Research, 81(4), 316–333.
[12] Tepe, O. M., Ersin, S., Güneş, E. F., Bozan, Ö., & Kalkan, A. Fatal aluminum phosphide poisoning following improper hotel fumigation: A case report. Phoenix Medical Journal, 8(2), 354–356.