ถ้าพูดถึงเสน่ห์ของป่าอีสานในช่วงนี้ คงหนีไม่พ้นความสวยงามของ "ผักติ้ว" หรือ "แต้ว" ไม้ยืนต้นท้องถิ่นที่ไม่ได้มีดีแค่รสชาติ แต่ยังมอบความตระการตาจนได้รับฉายาว่า "ซากุระแห่งที่ราบสูง"
ทำความรู้จักกับ "ผักติ้ว"
ชื่อสามัญ :ติ้ว แต้ว ติ้วขน ติ้วเกลี้ยง ร้าเง็ง (สุรินทร์; บุรีรัมย์) ; กุยฉ่องเฉ้า (กะเหรี่ยง)
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Cratoxylum formosum
วงศ์ : CLUSIACEAE
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ติ้วหรือ แต้ว เป็นไม้ยืนต้น ขนาดเล็ก พบมากในป่าเบญจพรรณแถบภาคอีสานมี 2 พันธุ์ มี 2 พันธุ์ คือ ดอกสีขาว กับดอกสีชมพู ซึ่งพันธุ์ดอกสีชมพูนั้นมักจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ใบจะมีขนนุ่มๆ ขมกว่าชนิดดอกสีขาวเล็กน้อย
เรือนยอดมักเป็นพุ่มกลมเปลือกต้นสีน้ำตาล อมเทา เมื่อแก่จะแตกเป็นสะเก็ดร่องๆถ้ามีแผลจะมียางสีเหลืองปนแดงซึมออกมาใบรูปไข่กลับรีๆ ยาวประมาณ 3-12 เซนติเมตร
ลักษณะการแตกของใบจะออกเป็นคู่ๆ ตรงข้ามกัน ผลทรงรีขนาดเล็กๆ มีนวลบางๆ เมื่อแก่จะแตกออกเป็น 3 แฉก ข้างในมีเมล็ดสีน้ำตาลปนดำอยู่มากออกดอกได้เป็นระยะตลอดปี แต่จะดกเป็นพิเศษในหน้าแล้งราวๆ เดือนมีนาคม-พฤษภาคม ยอดและใบอ่อนสีชมพูอมแดงสวยสดงดงาม
ข้อมูลจากอุทยานแห่งชาติภูพาน จังหวัดสกลนคร
