ผู้ใช้เฟซบุ๊คหนุ่มรายหนึ่งโพสต์ข้อความในใจ ลงในกลุ่มสังคมออนไลน์กลุ่มหนึ่ง เพื่อระบายถึงการจัดงานวิ่ง โดยระบุว่า ระหว่างทางที่เขากำลังวิ่งตัดผ่านใจกลางกรุงเทพฯ ภาพที่เห็นคือรถยนต์จอดติดสะสมตามสี่แยกไปไหนไม่ได้เพราะขบวนนักวิ่งกว่า 4-5 พันคน
เจ้าตัวร่ายอีกว่า สิ่งที่สะเทือนใจที่สุดคือ "ได้ยินเสียงบ่นและก่นด่าของคนทำมาหากิน" จนทำให้เขารู้สึกเห็นใจคนใช้รถใช้ถนนอย่างมาก และตั้งคำถามกับตัวเองว่า หากเป็นงานวิ่งเชิงพาณิชย์ที่ไม่ใช่การกุศลแบบนี้ หลังจากนี้เขาขอหนีไปสายวิ่งเทรลหรือวิ่งต่างจังหวัดที่ไม่เดือดร้อนใครจะดีกว่าไหม?
จากคำถามของโพสต์ต้นเรื่อง ก็มีชาวเน็ตและคนในวงการวิ่งกำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน โดยมีคอมเมนต์เข้ามาสะท้อนหลากหลายมุมมอง อาทิ การหนีไปวิ่งเทรลก็อาจไม่ได้แปลว่าไม่เดือดร้อนใคร เพราะบางทัวร์นาเมนต์ไปจัดวิ่งในเขตอุทยานแห่งชาติ ซึ่งอาจเป็นการรบกวนถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าและรบกวนธรรมชาติอยู่ดี แล้วตกลงนักวิ่งควรไปวิ่งที่ไหนถึงจะเหมาะสมที่สุด?
อีกรายระบุว่า การวิ่งวิ่งย่อยๆ (Run Club) ปัจจุบันการออกมาวิ่ง City Run ตามริมถนนขวางทางคนใช้ชีวิตประจำวันเกินไปหรือไม่ และควรจำกัดพื้นที่ให้วิ่งอยู่แค่ในสวนสาธารณะ คอร์ด หรือลู่วิ่งไฟฟ้า เพื่อไม่ให้คนส่วนมากต้องลำบากดีกว่าไหม?
อีกรายก็พุ่งเป้าไปที่เม็ดเงินเชิงพาณิชย์ โดยตั้งคำถามว่า งานวิ่งนี้ไม่ใช่การกุศลแต่เป็นการปิดถนนเพื่อสร้างกำไรให้เอกชน แล้วเหตุใดหน่วยงานรัฐถึงปล่อยให้จัดถี่จนประชาชนเดือดร้อนรำคาญใจ งานปิดเมืองวิ่งควรสงวนไว้เฉพาะงานการกุศลหรืองานของภาครัฐเท่านั้นหรือไม่?
ส่วนอีกมุมมองเปรียบเทียบว่า เมืองนอกก็ปิดถนนจัดงานวิ่งใหญ่ๆ ได้โดยไม่มีปัญหา เพราะระบบการจัดการและประชาสัมพันธ์ทำล่วงหน้าเป็นเดือน มีการวางป้ายเตือนและเส้นทางเลี่ยงชัดเจน แต่ดราม่างานนี้นอกจากจะประชาสัมพันธ์ไม่ทั่วถึงแล้ว ในกลุ่มนักวิ่งยังบ่นกันระงมเรื่องปล่อยตัวเลท แถมยังเจอพฤติกรรมนักวิ่งบางกลุ่มที่วิ่งหน้ากระดานเป็นแผงปลาหมึกจนขวางทางจราจร สิ่งนี้ควรแก้ที่จิตสำนึกนักวิ่ง หรือมาตรฐานของผู้จัดงาน?
อีกมุมมองระบุว่า ปัญหานี้เกิดจากทัศนคติของคนไทยที่มองว่า "รถยนต์ใหญ่กว่าคน" หรือไม่? เพราะในเมืองใหญ่ทั่วโลก เขาสามารถปิดถนนให้คนออกมาทำกิจกรรมสาธารณะได้อย่างเป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมพอเป็นเมืองไทย การให้คนลงมาเดินหรือวิ่งบนถนนกลับกลายเป็นเรื่องที่สังคมรับไม่ได้?