ก่อนหน้าการแข่งขันฟุตบอลโลกจะเริ่มต้นขึ้น สิ่งหนึ่งที่ได้รับความสนใจควบคู่ไปกับเกมการแข่งขันเห็นทีจะหนีไม่พ้นของที่ระลึกอันได้แก่เจ้าสิงโตมาสคอต โกลิโอ 06 และเจ้าลูกบอลหน้าตาทะเล้นที่ชื่อว่าพิลเล่ นอกจากมาสคอตแล้ว สัญลักษณ์ฟุตบอลโลกหรือที่เรียกว่า ‘emblem’ ก็ได้รับความสนใจไม่น้อยหลังถูกนับมาประดับเป็นลวดลายบนเสื้อ กระเป๋า ผ้าพันคอ หรือแม้กระทั่งสายรัดข้อมือ
สนนราคาของที่ระลึกที่ประเทศเจ้าภาพขายลิขสิทธิ์ให้กับบริษัทในประเทศต่างๆผลิตมาจำหน่ายในระยะเริ่มต้นนั้นมีราคาสูงลิบตามค่าเงินยูโร ยกตัวอย่างสิงโตโกลิโอ ที่เริ่มต้นด้วยราคาคิดเป็นเงินไทยประมาณ 700 บาทสำหรับตัวเล็กในลักษณะพวงกุญแจ ขณะที่เสื้อยืดที่มีสัญลักษณ์ฟุตบอลโลก 2006 มีราคาเริ่มต้นที่ 400 บาทไทย
แต่มูลค่าของผลิตภัณฑ์สินค้าที่ถูกผลิตและจำหน่ายในช่วงเวลาเพียง 31 วันนั้น ระยะเริ่มต้นมักถูกปั่นราคาจากความต้องการเป็นจำนวนมากให้สูงจนเกินความน่าจะเป็น แต่พอการแข่งขันใกล้สิ้นสุดสินค้าเหล่านี้มีมูลค่าไม่ต่างอะไรกับของค้างสต๊อกตกรุ่นที่รอวันเลหลังด้วยราคาอันแสนถูก
สำหรับฟุตบอลโลก 2006 ตลาดสินค้าของที่ระลึกก็ไม่ได้มีสภาพต่างจากการมหกรรมการแข่งขันรายการใหญ่ทั่วๆไปและดูเหมือนช่วงเวลาทำมาหากินของพ่อค้าแม่ค้าในเยอรมนีออกจะสั้นเกินไปเสียด้วยซ้ำ เมื่อทัพอินทรีเหล็กต้องตกรอบรองชนะเลิศชนิดที่ เจอร์เก้น คลินส์มันน์ สุดแสนจะเจ็บกระดองใจ
เมื่อเจ้าภาพตกรอบ และกลายเป็นชาติอื่นในยุโรปที่เข้าไปชิงกันเองสภาพความคึกคักทั้งในและนอกสนามแทบจะหายไปเกือบครึ่ง บรรดาร้านขายของที่ระลึกในจัตุรัสกลางเมืองมิวนิค ในรอบรองชนะเลิศพากันลดกระหน่ำสินค้าของตนเองชนิดแฟนบอลที่ซื้อไปในช่วงรอบแรกๆแทบจะกลั้นใจตาย เพราะราคานั้นลดไปกว่าครึ่ง ยกตัวอย่างผ้าพันคอ ที่มีคำว่า “Deutschland” นั้นจากที่มีราคาสูงถึง 15 ยูโร ในช่วงแรกถูกลดเหลือเพียงแค่ 3.50 ยูโรเท่านั้น
แน่นอนว่าโอกาสงามๆเช่นนี้เกิดขึ้นกับแฟนบอลทั้งขาประจำและขาจร ที่พากันเฮโลเลือกซื้อสินค้าของที่ระลึกในย่านดาวน์ทาวน์ ของกรุงมิวนิค และร้านที่โดดเด่นที่สุด เห็นจะเป็นร้านขายสินค้าที่ระลึกฟุตบอลโลกเกือบทุกประเภทในราคาเพียง 1 ยูโร และสูงที่สุดเห็นจะเป็นเสื้อของทีมชาติดังอย่างบราซิล และ เยอรมนีที่มีสนนราคาอยู่ที่ 5 ยูโร ส่วนริสต์แบนด์ แก้วน้ำลายธงชาติเยอรมนี พวงกุญแจ เข็มกลัด ไล่เรื่อยไปจนถึงธงและแตรมีสนนราคาไม่เกิน 1 ยูโร (ประมาณ 48.90 บาท)
นอกจากร้านค้าใจกลางกรุงมิวนิค แล้วสินค้าของที่ระลึกที่ผู้จำหน่ายพากันไปตั้งเต้นท์หน้าสนามการแข่งขันก็มีอัตราในการลดกระหน่ำให้แฟนบอลได้ชื่นใจไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเต้นท์ที่จำหน่ายสินค้าทุกชนิดในราคาหนึ่งยูโร เช่นเดียวกับร้านค้าในเมือง เพียงแต่มีสินค้าให้เลือกมากกว่าจนทำให้หน้าสนามการแข่งขันแทบจะเป็นสวรรค์ของเหล่านักช้อป ในขณะที่เจ้าสิงโตโกลิโอ 06 นั้นแม้จะถูกลดลงมาเหลือราคาเริ่มต้นเพียง 4 ยูโร (ประมาณ 200 บาทสำหรับพวงกุญแจโกลิโอขนาดเล็กสุด) แต่ก็ดูเหมือนว่าเหล่าแฟนลูกหนังก็ยังไม่ให้ความสนใจเท่ากับเสื้อ หมวก และ ผ้าพันคอ
สำหรับคุณภาพของสินค้าที่ระลึกฟุตบอลโลกในครั้งนี้จะว่าไปแล้ว ความต่างระหว่างของทำเลียนแบบ (ซึ่งมีวางขายกันเกลื่อนประเทศเยอรมนี) กับสินค้าที่ผลิตแบบถูกลิขสิทธิ์ แทบจะไม่ต่างกันสักเท่าไรนัก ทำให้แฟนบอลในยุโรป รวมไปถึงพวกที่บินมาจากเอเชีย และ แอฟริกาใต้ ที่ต้องแบกรับค่าเงินยูโรที่พุ่งสูงขึ้นทุกวันหันไปให้ความสนใจกับสินค้าที่ทำเลียนแบบมากกว่า
มูลค่าที่ลดลงสำหรับของที่ระลึกในฟุตบอลโลกครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่หากเป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอยที่ บรรดาประเทศเจ้าภาพทั้งหลายต้องกระอักเลือดทุกครั้งที่จัดการแข่งขัน ซึ่งหนทางแก้ไขที่ดีที่สุดคงต้องเริ่มตั้งแต่การจำหน่ายในช่วงแรกด้วยการตั้งราคาที่สมเหตุสมผล เพราะมิเช่นนั้นของที่เหลือจากมหกรรมที่จบลงไปแล้วก็มีมูลค่าไม่ต่างอะไรไปจากอาหารที่จานสวยที่ต้องถูกทิ้งให้บูดเน่าอยู่ในตู้โชว์นั่นเอง
รายงานพิเศษจากประเทศเยอรมนี – โดยทีมข่าวกีฬาผู้จัดการ
สนนราคาของที่ระลึกที่ประเทศเจ้าภาพขายลิขสิทธิ์ให้กับบริษัทในประเทศต่างๆผลิตมาจำหน่ายในระยะเริ่มต้นนั้นมีราคาสูงลิบตามค่าเงินยูโร ยกตัวอย่างสิงโตโกลิโอ ที่เริ่มต้นด้วยราคาคิดเป็นเงินไทยประมาณ 700 บาทสำหรับตัวเล็กในลักษณะพวงกุญแจ ขณะที่เสื้อยืดที่มีสัญลักษณ์ฟุตบอลโลก 2006 มีราคาเริ่มต้นที่ 400 บาทไทย
แต่มูลค่าของผลิตภัณฑ์สินค้าที่ถูกผลิตและจำหน่ายในช่วงเวลาเพียง 31 วันนั้น ระยะเริ่มต้นมักถูกปั่นราคาจากความต้องการเป็นจำนวนมากให้สูงจนเกินความน่าจะเป็น แต่พอการแข่งขันใกล้สิ้นสุดสินค้าเหล่านี้มีมูลค่าไม่ต่างอะไรกับของค้างสต๊อกตกรุ่นที่รอวันเลหลังด้วยราคาอันแสนถูก
สำหรับฟุตบอลโลก 2006 ตลาดสินค้าของที่ระลึกก็ไม่ได้มีสภาพต่างจากการมหกรรมการแข่งขันรายการใหญ่ทั่วๆไปและดูเหมือนช่วงเวลาทำมาหากินของพ่อค้าแม่ค้าในเยอรมนีออกจะสั้นเกินไปเสียด้วยซ้ำ เมื่อทัพอินทรีเหล็กต้องตกรอบรองชนะเลิศชนิดที่ เจอร์เก้น คลินส์มันน์ สุดแสนจะเจ็บกระดองใจ
เมื่อเจ้าภาพตกรอบ และกลายเป็นชาติอื่นในยุโรปที่เข้าไปชิงกันเองสภาพความคึกคักทั้งในและนอกสนามแทบจะหายไปเกือบครึ่ง บรรดาร้านขายของที่ระลึกในจัตุรัสกลางเมืองมิวนิค ในรอบรองชนะเลิศพากันลดกระหน่ำสินค้าของตนเองชนิดแฟนบอลที่ซื้อไปในช่วงรอบแรกๆแทบจะกลั้นใจตาย เพราะราคานั้นลดไปกว่าครึ่ง ยกตัวอย่างผ้าพันคอ ที่มีคำว่า “Deutschland” นั้นจากที่มีราคาสูงถึง 15 ยูโร ในช่วงแรกถูกลดเหลือเพียงแค่ 3.50 ยูโรเท่านั้น
แน่นอนว่าโอกาสงามๆเช่นนี้เกิดขึ้นกับแฟนบอลทั้งขาประจำและขาจร ที่พากันเฮโลเลือกซื้อสินค้าของที่ระลึกในย่านดาวน์ทาวน์ ของกรุงมิวนิค และร้านที่โดดเด่นที่สุด เห็นจะเป็นร้านขายสินค้าที่ระลึกฟุตบอลโลกเกือบทุกประเภทในราคาเพียง 1 ยูโร และสูงที่สุดเห็นจะเป็นเสื้อของทีมชาติดังอย่างบราซิล และ เยอรมนีที่มีสนนราคาอยู่ที่ 5 ยูโร ส่วนริสต์แบนด์ แก้วน้ำลายธงชาติเยอรมนี พวงกุญแจ เข็มกลัด ไล่เรื่อยไปจนถึงธงและแตรมีสนนราคาไม่เกิน 1 ยูโร (ประมาณ 48.90 บาท)
นอกจากร้านค้าใจกลางกรุงมิวนิค แล้วสินค้าของที่ระลึกที่ผู้จำหน่ายพากันไปตั้งเต้นท์หน้าสนามการแข่งขันก็มีอัตราในการลดกระหน่ำให้แฟนบอลได้ชื่นใจไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเต้นท์ที่จำหน่ายสินค้าทุกชนิดในราคาหนึ่งยูโร เช่นเดียวกับร้านค้าในเมือง เพียงแต่มีสินค้าให้เลือกมากกว่าจนทำให้หน้าสนามการแข่งขันแทบจะเป็นสวรรค์ของเหล่านักช้อป ในขณะที่เจ้าสิงโตโกลิโอ 06 นั้นแม้จะถูกลดลงมาเหลือราคาเริ่มต้นเพียง 4 ยูโร (ประมาณ 200 บาทสำหรับพวงกุญแจโกลิโอขนาดเล็กสุด) แต่ก็ดูเหมือนว่าเหล่าแฟนลูกหนังก็ยังไม่ให้ความสนใจเท่ากับเสื้อ หมวก และ ผ้าพันคอ
สำหรับคุณภาพของสินค้าที่ระลึกฟุตบอลโลกในครั้งนี้จะว่าไปแล้ว ความต่างระหว่างของทำเลียนแบบ (ซึ่งมีวางขายกันเกลื่อนประเทศเยอรมนี) กับสินค้าที่ผลิตแบบถูกลิขสิทธิ์ แทบจะไม่ต่างกันสักเท่าไรนัก ทำให้แฟนบอลในยุโรป รวมไปถึงพวกที่บินมาจากเอเชีย และ แอฟริกาใต้ ที่ต้องแบกรับค่าเงินยูโรที่พุ่งสูงขึ้นทุกวันหันไปให้ความสนใจกับสินค้าที่ทำเลียนแบบมากกว่า
มูลค่าที่ลดลงสำหรับของที่ระลึกในฟุตบอลโลกครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่หากเป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอยที่ บรรดาประเทศเจ้าภาพทั้งหลายต้องกระอักเลือดทุกครั้งที่จัดการแข่งขัน ซึ่งหนทางแก้ไขที่ดีที่สุดคงต้องเริ่มตั้งแต่การจำหน่ายในช่วงแรกด้วยการตั้งราคาที่สมเหตุสมผล เพราะมิเช่นนั้นของที่เหลือจากมหกรรมที่จบลงไปแล้วก็มีมูลค่าไม่ต่างอะไรไปจากอาหารที่จานสวยที่ต้องถูกทิ้งให้บูดเน่าอยู่ในตู้โชว์นั่นเอง
รายงานพิเศษจากประเทศเยอรมนี – โดยทีมข่าวกีฬาผู้จัดการ
