วันนี้มีเรื่องหนึ่งที่อยากชวนให้ประชาชน เปรียบเทียบกัน
กรรมการ ป.ป.ช. คนหนึ่ง ถูกคณะผู้ไต่สวนอิสระ ลงมติ 9 ต่อ 0 ชี้มูลความผิด แต่กรรมการป.ป.ช. อีกกลุ่มหนึ่ง กลับยังไม่ได้เข้าสู่กระบวนการไต่สวนอิสระเสียที!
ทั้งที่มีสมาชิกรัฐสภาเข้าชื่อร้องเรียนมาตั้ง 5 เดือนกว่าแล้ว
มันเกิดอะไรขึ้นกับมาตรฐานการตรวจสอบของบ้านนี้ เมืองนี้ !
เรื่องแรก กรณี นายเอกวิทย์ วัชชวัลคุ กรรมการป.ป.ช. ที่ถูกกล่าวหาว่ารับสินบนทองคำหนัก 246 บาท จาก “บิ๊กโจ๊ก” พล.ต.อ.สุรเชษฐ์ หักพาล
คดีนี้เข้าสู่กระบวนการตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 236 โดยประธานวุฒิสภา ในฐานะประธานรัฐสภา ส่งเรื่องให้ประธานศาลฎีกา แต่งตั้งคณะผู้ไต่สวนอิสระ
ประธานศาลฎีกา ตั้งกรรมการ 9 คน มี ศาสตราจารย์พิเศษ วิชา มหาคุณ ร่วมอยู่ด้วย
แล้วเป็นอย่างไรล่ะ?
วันที่ 19 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา คณะผู้ไต่สวนอิสระ มีมติเป็นเอกฉันท์ 9 ต่อ 0 ชี้มูลความผิด นายเอกวิทย์ เตรียมส่งสำนวนให้อัยการสูงสุด พิจารณาส่งฟ้องต่อศาลฎีกา
แน่นอนว่า นี่ยังไม่ใช่คำพิพากษาถึงที่สุด นายเอกวิทย์ ยังมีสิทธิต่อสู้คดี
แต่สิ่งที่เราเห็นก็คือ กระบวนการตรวจสอบเดินหน้าไปแล้ว มีคณะกรรมการฯ มีการไต่สวน มีมติ และมีขั้นตอนที่จะเนินการต่อไปอย่างชัดเจน
ทีนี้ลองหันมาดูอีกคดีหนึ่ง...คดีศักดิ์สยาม ชิดชอบ !
กรณีที่ ป.ป.ช. มีมติยกคำร้องเกี่ยวกับการถือหุ้นผ่านบุคคลอื่น ทั้งที่ก่อนหน้านั้น ศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยให้ นายศักดิ์สยาม พ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรี จากกรณีการถือหุ้นในห้างหุ้นส่วนจำกัด บุรีเจริญคอนสตรัคชั่น
เรื่องนี้จึงเกิดคำถามว่า ทำไมผลการพิจารณาของสององค์กร จึงออกมาต่างกัน ?
ฝ่ายค้านและสมาชิกรัฐสภาจำนวนหนึ่ง จึงเข้าชื่อร้องเรียน ขอให้ตรวจสอบการทำหน้าที่ของกรรมการ ป.ป.ช.
ไม่ได้ขอให้ประธานสภา ตัดสินว่า ป.ป.ช. ผิด!
แต่ขอให้ส่งเรื่องไปยัง ประธานศาลฎีกา เพื่อพิจารณาตั้งคณะผู้ไต่สวนอิสระตามรัฐธรรมนูญ เหมือนกับกรณี นายเอกวิทย์ นั่นแหละ
แต่ปรากฏว่า เรื่องนี้มาถึงมือ นายโสภณ ซารัมย์ ประธานรัฐสภา
แล้วเกิดอะไรขึ้น ?
ท่านประธานโสภณ บอกว่าต้องใช้ความรอบคอบ ต้องใช้ดุลพินิจ แต่ตัวเองไม่ค่อยมีความรู้ด้านกฎหมาย จึงขอตั้งคณะกรรมการ ขึ้นมากลั่นกรองเสียก่อน
กรรมการชุดนี้ใครเป็นใครบ้าง? ท่านประธานฯ ก็บอกว่ายังเปิดเผยรายชื่อไม่ได้ เพราะต้องการให้กรรมการทำงานอย่างอิสระ ไม่ถูกกดดัน
ประชาชนก็รอ...รอแล้วรออีก!
จนวันที่ 17 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา ผ่านไปแล้วถึง 165 วัน ฝ่ายค้านก็ได้ออกมาทวงถามว่า เมื่อไหร่ท่านประธานฯ จะตัดสินใจส่งเรื่องเสียที ?
ประชาชนก็สงสัยเหมือนกัน!
ตกลง นี่เรากำลังตรวจสอบ ป.ป.ช. หรือกำลังทดสอบความอดทนของประชาชนกันแน่ ?
เพราะกรณี “เอกวิทย์” ประธานศาลฎีกา ตั้งคณะกรรมการอิสระแล้ว กระบวนการเดินไปจนมี มติ 9 ต่อ 0
แต่กรณี “ศักดิ์สยาม” ผ่านมา 5 เดือนกว่า ยังติดอยู่ที่ชั้นกลั่นกรองของ “ทั่นประธานซาเล้ง” !
ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นก็คือ นายโสภณ เป็นนักการเมืองจากพรรคภูมิใจไทย ขณะที่นายศักดิ์สยาม ก็เป็นอดีตรัฐมนตรีและบุคคลสำคัญของพรรคภูมิใจไทยเช่นเดียวกัน อยู่บุรีรัมย์เหมือนกัน
ตรงนี้แหละ ที่ทำให้เกิดคำถามเรื่องความเป็นกลาง และผลประโยชน์ทับซ้อน
นี่ไม่ได้บอกว่า ท่านประธานฯ กำลังช่วยเหลือใคร เพราะเรื่องนี้ต้องพิสูจน์กันด้วยข้อเท็จจริง
แต่ท่านประธานฯ ...ในเมื่อคนที่เกี่ยวข้องกับคำร้อง เป็นบุคคลสำคัญในพรรคการเมืองเดียวกับท่าน ยิ่งต้องทำให้ประชาชนเห็นไม่ใช่หรือ ว่าท่านไม่ได้ใช้ตำแหน่งหน้าที่ปกป้องพวกพ้อง!
การตั้งกรรมการขึ้นมากลั่นกรองเพื่อความรอบคอบ ไม่ใช่เรื่องผิด… แต่การกลั่นกรองที่ไม่มีกรอบเวลา ไม่มีคำตอบว่าจะเสร็จเมื่อไหร่ และปล่อยให้เรื่องค้างอยู่เป็นเดือนๆ และยังไม่รู้ว่าจะลากยาวไปอีกกี่เดือน มันย่อมทำให้ประชาชนตั้งคำถามได้ว่า
นี่คือความรอบคอบ หรือเป็นความล่าช้า ที่กำลังกลายเป็นเกราะคุ้มกันให้ผู้ถูกกล่าวหา ?
ท่านประธานฯ เคยบอกว่าต้องให้กรรมการทำงานอย่างอิสระ...นั่นก็ถูกต้อง แต่ความเป็นอิสระของกรรมการ ไม่ได้หมายความว่า ประธานรัฐสภา จะไม่ต้องรับผิดชอบต่อความล่าช้า
เพราะคนที่ประชาชนทวงถาม ไม่ใช่กรรมการนิรนามเหล่านั้น แต่คือตัวประธานรัฐสภา ที่มีอำนาจตัดสินใจ!
วันนี้ จึงอยากฝาก “ทั่นประธานซาเล้ง” ไว้อย่างหนึ่งว่า ...
ตำแหน่งประธานรัฐสภา ไม่ใช่ตำแหน่งผู้รักษาประตูให้พรรคการเมือง แต่เป็นตำแหน่งที่ต้องรักษาหลักการ ของรัฐสภา
กรณี “เอกวิทย์” พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เมื่อเรื่องเข้าสู่กระบวนการไต่สวนอิสระ ก็สามารถตรวจสอบกรรมการ ป.ป.ช.ได้จริง
แล้วทำไมกรณี “ศักดิ์สยาม” จึงยังไปไม่ถึงจุดนั้นเสียที ?
ถ้าท่านประธานฯ เห็นว่าคำร้องมีข้อบกพร่อง ก็อธิบายมาให้ชัด... ถ้าต้องตรวจสอบเพิ่มเติม ก็ควรแจ้งกรอบเวลาให้ประชาชนได้รู้
แต่ถ้าพิจารณาแล้วมีเหตุอันควรสงสัย ก็ส่งเรื่องให้ประธานศาลฎีกา ดำเนินการตามอำนาจ หน้าที่
อย่าปล่อยให้ประชาชนต้องสงสัยว่า ทำไมคดีหนึ่งเดินหน้าได้ แต่อีกคดีหนึ่งเหมือนเดินวนอยู่กับที่
เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่เสียหาย อาจไม่ใช่แค่ความน่าเชื่อถือของประธานรัฐสภา ... แต่คือความเชื่อมั่นของประชาชน ต่อกระบวนการตรวจสอบการทุจริตทั้งระบบ
วันนี้ กรรมการ ป.ป.ช. คนหนึ่งถูกชี้มูลด้วยคะแนน 9 ต่อ 0 แต่อีกคดีหนึ่ง ประชาชนยังรอคำตอบจากประธานรัฐสภา ว่า จะส่งหรือไม่ส่ง !
ท่านประธานโสภณ... ความรอบคอบเป็นเรื่องดี แต่ถ้าอ้างความรอบคอบจนประชาชนรอไม่ไหว ความรอบคอบนั้น ก็อาจกลายเป็นปัญหาเสียเอง
อย่าลืมว่า คนที่นั่งเก้าอี้ประธานรัฐสภา มีหน้าที่ทำให้กระบวนการตรวจสอบเดินหน้า ไม่ใช่ทำให้ประชาชนต้องมาคอยตรวจสอบว่า ประธานรัฐสภา กำลังทำอะไรอยู่!


