วันนี้มีเรื่องหนึ่งอยากชวนให้จับตากันอีกครั้ง เป็นเรื่องของบริษัทแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า “บริษัทบุรีรัมย์พนาสิทธิ์ จำกัด”
บริษัทนี้กำลังถูกตั้งคำถามอย่างหนัก หลังจาก“ศิริโชค โสภา อดีต สส.พรรคประชาธิปัตย์” ออกมาเปิดข้อมูลการรับงานจากภาครัฐ ซึ่งตัวเลขที่เห็น ต้องบอกว่านี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ
ตัวเลขที่มีการเปิดเผยออกมา ระบุว่า ระหว่างปี 2561 ถึง 2568 “บริษัทบุรีรัมย์พนาสิทธิ์” ได้รับสัญญาจากภาครัฐ ถึง 468 สัญญา คิดเป็นมูลค่ากว่า 10,580 ล้านบาท
และถ้ารวมข้อมูลถึงปีงบประมาณ 2569 ตัวเลขก็ขยับขึ้นไปเป็น 525 โครงการ มูลค่ารวมกว่า 13,013 ล้านบาท!
ไม่ใช่หลักร้อยล้าน ไม่ใช่หลักพันล้าน แต่เป็นหลักหมื่นล้าน และย้ำอีกครั้งว่ารวมมูลค่าโครงการ 1.3 หมื่นล้านบาท!
ทีนี้เมื่อเจาะลงไปดู ก็พบว่า เจ้าของบริษัทแห่งนี้คือ “ตนัยศิริ ชาญวิทยารมณ์” เป็นผู้ถือหุ้นเกือบ 100 เปอร์เซ็นต์ ในบริษัทบุรีรัมย์พนาสิทธิ์ และยังเป็น “กรรมการผู้อำนวยการ สนามช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต” ซึ่งเป็นธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับ “เนวิน ชิดชอบ”
นอกจากนี้ “ตนัยศิริ” ยังมีความเชื่อมโยง ผ่านการเป็นกรรมการบริษัทร่วมกับ “เนวิน” และมีชื่ออยู่ในบริษัทที่ “ไชยชนก ชิดชอบ” เคยถือหุ้นด้วย
นี่จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมบริษัทแห่งนี้ถึงถูกจับตามองในฐานะบริษัทที่มีความเชื่อมโยงกับเครือข่ายธุรกิจบุรีรัมย์
แต่ประเด็นที่อยากให้ประชาชนให้ความสนใจด้วยนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องใครถือหุ้นบริษัทนี้
มันอยู่ที่ว่า ใครเป็นคนจ้าง และบริษัทนี้ ได้รับงานจากหน่วยงานไหนมากที่สุด!
ข้อมูลระบุว่า ผู้ว่าจ้างรายใหญ่ 2 อันดับแรก คือ กรมทางหลวง มูลค่า 6,935 ล้านบาท และ กรมทางหลวงชนบท อีก 1,494 ล้านบาท
รวมกันแล้วกว่า 8,430 ล้านบาท! คิดเป็นเกือบ 80 เปอร์เซ็นต์ ของมูลค่าสัญญาทั้งหมด ในช่วงปี 2561–2568
แล้วสองกรมนี้ ก็อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของ กระทรวงคมนาคม
เมื่อย้อนเวลากลับไปดูว่า ช่วงปี 2562 ถึง 2565 ที่บริษัทนี้ ได้รับสัญญาจากภาครัฐ รวมประมาณ 6,300 ล้านบาท ...แล้วใครเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในช่วงเวลานั้น?
ก็คือ “ศักดิ์สยาม ชิดชอบ” น้องชายแท้ ๆ ของ “เนวิน ชิดชอบ” นั่นเอง
ไม่ว่าโครงการเหล่านั้นจะมีการทุจริต หรือไม่ แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ เมื่อมีความเชื่อมโยงทางธุรกิจ มีความสัมพันธ์ทาง “บ้านใหญ่ทางการเมือง” และมีการรับงานจากหน่วยงานภายใต้กระทรวงเดียวกัน เป็นมูลค่ามหาศาล ประชาชนย่อมมีสิทธิ์ตั้งคำถาม และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ก็ควรมีคำตอบ
นี่ยังไม่หมดหรอกนะ เพราะ“บริษัทบุรีรัมย์พนาสิทธิ์” เพิ่งชนะการประมูลงาน จุดพักรถบรรทุกและสถานีตรวจสอบน้ำหนักของกรมทางหลวง 7 โครงการ มูลค่ารวมประมาณ 1,200 ล้านบาทไปอีก
แต่สิ่งที่น่าสงสัย คือ ในการประมูลทั้ง 7 โครงการ มีบริษัทเข้าร่วมเพียง 3 ราย ที่ผลัดกันเข้าประมูล โดยแต่ละโครงการ มีผู้เสนอราคาเพียง 2 รายเท่านั้น
และราคาที่เสนอต่างกันเพียงหลักหมื่นบาท ทั้งที่บางโครงการมีมูลค่าสูงถึงหลายร้อยล้านบาท
ตกลงแล้วการแข่งขันแบบนี้ สะท้อนว่ามีการเปิดกว้าง และมีประสิทธิภาพจริงหรือไม่ มีผู้ประกอบการรายอื่นเข้าถึงการแข่งขันได้มากน้อยแค่ไหน แล้วหน่วยงานที่จัดประมูล เคยตรวจสอบรูปแบบการเสนอราคาเหล่านี้ อย่างละเอียดหรือไม่?
นี่คือเรื่องที่ กรมทางหลวง และหน่วยงานตรวจสอบควรออกมาชี้แจงให้ประชาชนได้รับทราบ
เพราะเงินที่นำไปจ่ายค่าจ้างทั้งหมดนี้ ไม่ใช่เงินของนักการเมือง ไม่ใช่เงินของกรมทางหลวง แต่เป็นเงินภาษีของประชาชน
และที่สำคัญ บริษัทแห่งนี้ ไม่ได้เพิ่งมารับงานในยุคปัจจุบัน แต่มีตัวเลขการรับงานต่อเนื่องมาตั้งแต่ยุคที่ “ศักดิ์สยาม ชิดชอบ” เป็นรัฐมนตรี และยังมีตัวเลขเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มาจนถึงปี 2569
เพราะฉะนั้น เรื่องนี้จึงควรตรวจสอบกันให้ชัดว่า การจัดซื้อจัดจ้างทุกโครงการ มีการแข่งขันอย่างเป็นธรรม จริงหรือไม่ มีความสัมพันธ์ทางธุรกิจ หรือผลประโยชน์ทับซ้อนที่ต้องตรวจสอบหรือเปล่า และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ได้ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์อย่างครบถ้วนหรือไม่
สุดท้าย ก็อยากย้อนกลับไปถึงคำพูดของ “อนุทิน ชาญวีรกูล” ที่เคยปราศรัยหาเสียงว่า จะทำให้ประชาชนร้องว่า
“พอแล้วๆ รวยไม่ไหวแล้ว!”
วันนี้เมื่อเราเห็นตัวเลขบริษัทแห่งหนึ่ง ที่เกี่ยวข้องกับบ้านใหญ่บุรีรัมย์ รับงานรัฐ รวมกว่า 13,000 ล้านบาท
ก็อยากถามกลับว่า ตกลงคำว่า “รวยไม่ไหวแล้ว” ที่ “อนุทิน”พูดนั้น หมายถึง ประชาชนทั้งประเทศ หรือหมายถึงใครกันแน่?!