วันนี้ อยากให้มาชวนมอง เรื่อง“สส.ไอเดียร์ สุชาดา” กับสามี “ไท่หยาง จาง” ในอีกมุมหนึ่ง
เพราะตอนนี้ประเด็นที่สังคมกำลังพูดถึงก็คือ มีรายงานข่าวว่า DSI อาจไม่รับคดีเว็บไซต์พนันออนไลน์ Shuffle เป็นคดีพิเศษ เนื่องจากติดเงื่อนไขเรื่องมูลค่าความเสียหาย หรือเงินที่เกี่ยวข้องกับการฟอกเงิน ซึ่งต้องถึง 300 ล้านบาท
เรื่องนี้แต่ต้องแยกให้ออกก่อนนะว่า การไม่รับเป็นคดีพิเศษ ไม่ได้หมายความว่า คดีจะจบ หรือบุคคลที่เกี่ยวข้องจะพ้นจากการตรวจสอบ เพราะยังมีตำรวจไซเบอร์ และ ปปง. ที่สามารถดำเนินการในส่วนที่ตัวเองมีอำนาจได้
และทาง DSI เอง ก็ยังมีข้อมูลว่ากำลังรวบรวมพยานหลักฐาน จากผู้ประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัลอยู่ ยังไม่มีมติยุติการสืบสวนอย่างเป็นทางการ
แต่สิ่งที่น่าสนใจมากกว่า ข่าวว่า DSI จะรับ หรือไม่รับคดีพิเศษ ก็คือ เราต้องย้อนกลับไปดูคำพูดของ “สุชาดา” ในวันที่เธอออกมายอมรับว่า สามีเคยถือหุ้นในธุรกิจที่เชื่อมโยงกับเว็บไซต์ Shuffle จริง
ตอนนั้นเธอพูดถึงการถือหุ้นประมาณ 1 เปอร์เซ็นต์ ก่อนจะชี้แจงรายละเอียดภายหลังว่าเป็น 1.47 เปอร์เซ็นต์ และสามีขายหุ้นไปตั้งแต่เดือนมกราคม 2569 ก่อนเธอเข้ารับตำแหน่ง ส.ส.
หลายคนมองว่า นี่เป็นความผิดพลาดทางการเมืองอย่างหนึ่งของ “สุชาดา” ในทำนอง “โชว์โง่”
เพราะไม่ว่าจะถือหุ้น 1 เปอร์เซ็นต์ หรือ 10 เปอร์เซ็นต์ หรือ 50 เปอร์เซ็นต์ ประเด็นสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่จำนวนหุ้นอย่างเดียว แต่อยู่ที่ว่าไปถือหุ้นในธุรกิจอะไร ถือเมื่อไหร่ ขายเมื่อไหร่ และมีความเกี่ยวข้องกับกิจการนั้น มากน้อยแค่ไหน
ถึงวันนี้จึงอยากตั้งคำถามกลับว่า การที่ “สุชาดา” ออกมายอมรับเรื่องนี้ เป็นความผิดพลาดจริงๆ หรือเปล่า?
หรือในอีกมุมหนึ่ง การเปิดเผยเรื่องนี้ กลับทำให้ปัญหาของเธอไม่ได้อยู่กับเธอและสามี เพียงสองคนอีกต่อไป
เพราะต้องไม่ลืมว่า ก่อนหน้านี้ “สุชาดา” เคยทำงานเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม หรือ รัฐมนตรี ดีอี ซึ่งก็คือ “ไชยชนก ชิดชอบ”
กระทรวงนี้ มีภารกิจสำคัญอย่างหนึ่ง คือ การปราบปรามอาชญากรรมออนไลน์ รวมถึงเว็บไซต์พนันออนไลน์
ดังนั้น เมื่อมีข้อมูลว่า สามีของอดีตเลขานุการรัฐมนตรี เคยถือหุ้นในบริษัทที่เชื่อมโยงกับเว็บไซต์พนันออนไลน์ คำถามที่ตามมา มันจึงไม่ได้หยุดอยู่แค่ว่า สามีของ สส. คนหนึ่งถือหุ้นเท่าไหร่
แต่มันขยายไปถึงว่า ในช่วงเวลาที่มีความสัมพันธ์ทางการเมือง และการทำงานใกล้ชิดกันนั้น หน่วยงานที่มีหน้าที่ปราบปรามธุรกิจลักษณะนี้ ได้ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างไรบ้าง
นี่ไม่ได้บอกว่า... หรือมีหลักฐานว่า... “ไชยชนก” รู้เห็น หรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดหรอกนะ
แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เมื่อข้อเท็จจริงเรื่องหุ้น ถูก “สุชาดา” เปิดเผยขึ้นมา ชื่อของคนที่เคยอยู่ในสายการบังคับบัญชาและมีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการปราบปราม ก็ย่อมถูกตั้งคำถามตามไปด้วย
และถ้ามองในทางการเมืองแล้ว นี่แหละคือจุดที่น่าสนใจมากที่สุด
จากที่เคยคิดกันว่า สส.สุชาดา “โชว์โง่” นั้น ตอนนี้อาจต้องพูดใหม่ว่า “เหลี่ยม” ของเธอนั้น ร้ายกาจมาก
เพราะทันทีที่ “สุชาดา” ออกมายอมรับเรื่องหุ้นของสามี ทำให้ประเด็นนี้ เชื่อมโยงไปถึง “ไชยชนก” ทันที
พูดง่ายๆ ให้เห็นภาพ คือ เธอได้ดึงเอา “ไชยชนก” มาร่วมหัวจมท้าย หรือ จะบอกว่า จับเอามาเป็น “ตัวประกัน” ก็ได้
และนี่อาจเป็นเหตุผลสำคัญ ที่ทำให้พรรคภูมิใจไทย หรือ คนในเครือข่ายสีน้ำเงิน ต้องว้าวุ่น ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
จะ “ตัดหาง” สุชาดากับสามี หรือ ต้องออกมา “ปกป้อง โอบอุ้ม”
ยิ่งถ้าคดีนี้ มีการขยายผลไปถึงเส้นทางเงิน การซื้อขายสินทรัพย์ดิจิทัล และความเชื่อมโยงของผู้เกี่ยวข้องหลายฝ่าย เรื่องราวก็ยิ่งน่าสนุก เพราะถึงตอนนั้นมันคงไม่ได้เป็นเพียงปัญหาของผู้ถือหุ้นรายย่อยคนหนึ่ง
ทีนี้กลับมาที่ DSI กันสักหน่อย
สิ่งที่ประชาชนต้องจับตา ไม่ใช่แค่ว่า DSI จะรับเป็นคดีพิเศษหรือไม่ แต่ต้องดูด้วยว่า หาก DSI เห็นว่าไม่เข้าเกณฑ์จริงๆ แล้ว ใครจะรับช่วงต่อ และจะตรวจสอบกันไปถึงไหน
เพราะข้อมูลที่ปรากฏก่อนหน้านี้ มีทั้งธุรกรรมคริปโตจากลูกค้า 49 ราย มูลค่ากว่า 100 ล้านบาท ที่ถูกโอนไปยัง Shuffle รวมถึงการประสานตรวจสอบกับผู้ประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัล และการตรวจสอบเส้นทางการเงินของ ปปง.
ดังนั้น ถ้า DSI ไม่รับเป็นคดีพิเศษ ก็ต้องตอบให้ได้ว่า หลักฐานที่รวบรวมมาแล้ว จะถูกส่งต่ออย่างไร ใครจะเป็นผู้ตรวจสอบต่อ และจะมีการขยายผลไปถึงผู้ถือหุ้น หรือผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่
เพราะตอนนี้ ประชาชนไม่ได้สนใจเพียงว่า คดีจะอยู่ในมือหน่วยงานไหน แต่สนใจว่าความจริงจะถูกเปิดเผยหรือเปล่า จะมีคนผิดหรือเปล่า ถ้าผิด มีใครบ้าง
และคิดว่าเรื่องนี้ มีประเด็นทางการเมืองที่ต้องจับตาอีกอย่างหนึ่ง
นั่นคือ ถ้าสุดท้ายแล้ว กระบวนการตรวจสอบเดินไปไม่ถึงไหน คนที่ได้รับประโยชน์จากสถานการณ์นี้ จะเป็นใคร?
จะเป็นเพียงผู้ที่ถูกตรวจสอบ หรือจะกลายเป็นคนในเครือข่ายทางการเมือง ที่ไม่ต้องตอบคำถามอะไรเลย?
อีกประการ บางทีเรื่องนี้อาจไม่ได้วัดกันที่ว่า ใครฉลาดกว่าใคร แต่มันกำลังสะท้อนให้เห็นว่า ในเครือข่ายอำนาจทางการเมืองนั้น เมื่อคนหนึ่งมีปัญหา แล้วปัญหานั้นพาดพิงไปถึงอีกคนหนึ่งที่อยู่ในศูนย์อำนาจ การจะตัดใครออกจากวง ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป
หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของหุ้น อาจดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กในทางธุรกิจ แต่คำถามทางการเมืองที่ตามมา อาจใหญ่กว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ นั้นหลายเท่า!
และสุดท้าย สิ่งที่ประชาชนอยากเห็น ไม่ใช่การช่วยกันประคองคนในเครือข่าย แต่คือการตรวจสอบที่ไปถึงข้อเท็จจริง ไม่ว่าเส้นทางนั้นจะพาดพิงไปถึงใครก็ตาม
เพราะถ้ากฎหมายมีไว้ใช้กับคนทั่วไป แต่เมื่อเรื่องไปถึงคนมีอำนาจ กลับมีข้อจำกัด มีเงื่อนไข และมีเหตุผลให้เดินต่อไม่ได้ทุกครั้ง
แล้วอย่างนี้ประชาชนจะยังเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรมได้อย่างไร ?