พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และกรมพระราชวังบวรสถานมงคล สมเด็จพระอนุชาธิราชนั้น ได้ร่วมกรำศึกกันมาอย่างโชกโชนตั้งแต่สมัยรัชกาลพระเจ้าตากสินมหาราช จนปราบดาภิเษกและสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ขึ้นมา แต่ครั้งหนึ่งก็ทรงบาดหมางพระทัยกันอันเนื่องจากเหตุเล็กๆ คือการแข่งเรือ และขุนนางผู้สอพลอได้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
ในการแข่งเรือตามประเพณีในปี พ.ศ. ๒๓๓๙ นั้น จะมีเรือคู่เอกคือเรือ “ตองปลิว” ของวังหลวง และเรือ “มังกร” ของวังหน้าลงแข่ง แต่ระหว่างการซ้อมก่อนการแข่งขัน สมเด็จพระอนุชาธิราช กรมพระราชวังบวรฯ ได้จัดฝีพายสำรองลงซ้อมแทน ส่วนฝีพายชุดจริงที่แข็งกว่าซ่อนเอาไว้ลงวันจริง เผอิญข้าราชการวังหลวงไปสืบรู้เรื่องนี้เข้า จึงนำความขึ้นกราบบังคมทูล พระเจ้าอยู่หัวจึงดำรัสว่า เล่นดังนี้จะเล่นด้วยที่ไหนได้ ให้เลิกการแข่งขันเรือไปเลย ทำให้กรมพระราชวังบวรฯหมางพระทัยไม่ได้เข้าเฝ้าเลยเป็นเวลาประมาณ ๒ เดือน
ครั้นวันอาทิตย์ เดือนอ้าย ขึ้น ๑๐ ค่ำ สมเด็จพระอนุชาจึงมาเฝ้ากราบบังคมทูลว่า เงินที่พระราชทานให้ปีละ ๑,๐๐๐ ชั่งนั้นไม่พอแจกเบี้ยหวัดข้าราชการในวังหน้า จะขอรับพระราชทานเงินเพิ่มอีกให้พอแจกจ่ายกัน พระเจ้าอยู่หัวจึงดำรัสว่า เงินเก็บมาได้แต่ส่วยสาอากรก็พอใช้ทำนุบำรุงแผ่นดิน เหลือจึงได้เอามาแจกเบี้ยหวัดก็ไม่ใคร่พอ ต้องเอาเงินกำไรจากการค้าสำเภามาเพิ่มเติมอีก กรมพระราชวังบวรฯไม่ได้ตามที่ขอก็ขัดเคือง มิได้เข้าเฝ้าอีกเลย
ฝ่ายพระยาเกษตร (บุญรอด) ข้าราชการวังหน้าเห็นเจ้านายทรงขัดเคืองวังหลวง ก็เกณฑ์คนเอาปืนขึ้นประจำป้อม และตระเตรียมอาวุธตั้งกองนอนระวัง เตรียมพร้อม
ส่วนพระยารัตนาพิพิธ ฝ่ายวังหลวง สืบรู้ว่าฝ่ายวังหน้าจัดเตรียมการเป็นสงคราม จึงกราบทูลขอรักษาพระราชวังให้มั่นคงแข็งแรง เกณฑ์คนรักษาหน้าที่และเอาปืนขึ้นป้อมบ้าง
วังหลวงกับวังหน้าจึงตั้งกองกำลังประจันหน้ากันเกือบจะเกิดสงคราม
ความทราบถึง สมเด็จพระพี่นางทั้ง ๒ พระองค์ คือสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยาเทพสุดาวดี กับ สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ จึงเสด็จไปวังหน้าและทรงพระกันแสง ตรัสประเล้าประโลมให้นึกถึงความเก่าๆแต่ครั้งตกทุกข์ได้ยากมา จนได้ราชสมบัติ สมเด็จพระอนุชาก็มีพระทัยลดหย่อนอ่อนลงสิ้นความพิโรธ สมเด็จพระพี่นางทั้ง ๒ จึงเชิญเสด็จกรมพระราชวังบวรฯเข้าวังหลวงในวันนั้น จากนั้นสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกับกรมพระราชวังบวรฯก็เป็นปกติกันต่อมา
