รายงาน : ตายเพื่ออุดมการณ์? จาก “ลุงนวมทอง” ถึง “ศิษย์ธรรมกาย”

โต๊ะข่าว Social Media ... รายงาน

ในที่สุด ชายสูงวัยไม่ทราบชื่อและนามสกุล ที่ปีนเสาส่งสัญญาณวิทยุหลังวัดพระธรรมกาย อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี ตัดสินใจแขวนคอกลางเสา หลังประท้วงให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หัวหน้า คสช. ยกเลิกการใช้มาตรา 44 ให้วัดพระธรรมกายเป็นพื้นที่ควบคุม

ก่อนหน้านี้ กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) ตำรวจ และทหาร พยายามเข้าไปในพื้นที่วัดเพื่อจับกุม พระเทพญาณมหามุณี หรือ พระธัมมชโย เจ้าอาวาส และผู้ต้องหาตามหมายจับคดีฟอกเงิน สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนคลองจั่น และคดีบุกรุกป่าสงวนที่ จ.เลย จ.นครราชสีมา และ จ.พังงา

แต่ก็ต้องเจอพระสงฆ์ และลูกศิษย์วัดต่างพากันปกป้อง เข้าขัดขวางดีเอสไอไม่ให้พระธัมมชโยถูกจับกุม โดยที่ไม่รู้ว่าพระธัมมชโยยังอยู่ภายในวัด หรือหลบหนีไปแล้ว

หลังกระแสข่าวความตายบังเกิด แม้จะยังไม่แน่ชัด แต่ก็กลายเป็นเรื่องที่สังคมต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา ถึงการใช้ “ชีวิตตัวเอง” เป็นเครื่องมือในการเรียกร้องอุดมการณ์ของตนเอง

พร้อมกับความกังวลที่ว่า ฝ่ายที่เป็นคู่กรณีกับรัฐและดีเอสไอ อาจจะใช้ “ความตาย” ในการเรียกร้องเพื่อเป้าหมายที่ตนเองต้องการ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับการเอาชีวิตมาแลกกับอุดมการณ์ กลางสงครามที่กลายเป็นว่าไม่ได้เอาเรื่องความถูกต้องเป็นหลัก แต่วัดกันว่าใครชนะกว่ากัน

ย้อนกลับไปหลัง คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) โดย พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ผู้บัญชาการทหารบก ยึดอำนาจ นายทักษิณ ชินวัตร ขณะเป็นนายกรัฐมนตรี

“นวมทอง ไพรวัลย์” โชเฟอร์รถแท็กซี่ ผู้สนับสนุนกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ตัดสินใจฆ่าตัวตายครั้งแรก ด้วยการขับรถแท็กซี่ พุ่งชนรถถัง ที่จอดบริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า เมื่อวันที่ 30 ก.ย. 2549

ในตอนนั้น เขาบาดเจ็บสาหัส รักษาตัวที่โรงพยาบาลวชิระ โดยมีแกนนำ นปช. อย่างนางประทีป อึ้งทรงธรรม ฮาตะ ขณะนั้น มาเยี่ยมและอีกหลายคณะ

จากนั้นไม่นาน 31 ต.ค. 2549 นายนวมทอง ตัดสินใจผูกคอตายกับราวสะพานลอย บริเวณถนนวิภาวดีรังสิต ขาออก เยื้องกับที่ตั้งสำนักงานหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

เหลือไว้เพียงจดหมายลาตาย ให้เหตุผลว่า เพราะรับไม่ได้ที่ พ.อ.อัคร ทิพโรจน์ รองโฆษก คปค. พูดว่า “ไม่มีใครมีอุดมการณ์มากขนาดยอมพลีชีพได้”

หลังการตายของ นายนวมทอง กลุ่ม นปช. หรือกลุ่มคนเสื้อแดง ต่างนำเรื่องราวไปเคลื่อนไหวทางการเมืองต่างๆ นานา ด้วยวาทกรรม “ประชาธิปไตย” และ “ต้านรัฐประหาร” ทำซ้ำกันมานานเกือบสิบปี

11 ปีผ่านไป มาถึงยุคนี้ ไม่น่าเชื่อว่า การเคลื่อนไหวของศิษย์วัดพระธรรมกาย ที่กดดันเจ้าหน้าที่รัฐและดีเอสไอ ยกเลิกมาตรา 44 เพื่อปกป้องพระธัมมชโย อ้างอุดมการณ์ “ปกป้องพระพุทธศาสนา” นำหน้า จะสู้กันถึงขนาดเอาชีวิตเข้าแลก

ทั้งๆ ที่ในสังคมไทยส่วนใหญ่ คงไม่มีใครยินดีที่ความขัดแย้ง และการเอาชนะจะนำไปสู่การเสียเลือดเสียเนื้อ ต่อให้ลักษณะนิสัยของมนุษย์มักจะชอบซ้ำเติม ซึ่งหากเจอกับนิสัย “ฆ่าได้หยามไม่ได้” จะทำให้สถานการณ์บานปลายก็ตาม

เป็นบทเรียนที่สังคมควรตัดสินใจ จะฉุกคิดว่าความรุนแรงไม่ใช่ทางออกในการแก้ปัญหา หรือสุดท้ายเมื่อเรื่องราวผ่านไปกับสายลม จะกลายเป็นบทเรียนที่ไม่เคยเรียน กับปมความขัดแย้งอื่นๆ