xs
xsm
sm
md
lg

“ผมยินดีตายในหน้าที่” ผู้พิชิตอสรพิษ!! พลีกาย-เฉียดตายฟรี เพื่อสังคม [มีคลิป]

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์


ไม่ว่าพิษกี่ชนิดที่ว่าร้ายกาจ ทั้งจากงูพันธุ์ดุ ทั้งจากต่อพันธุ์โหด ผู้ชายคนนี้เคยพิชิตมาหมดแล้ว ในฐานะ “นักล่าอสรพิษ” แม้หลายต่อหลายครั้งอาจแลกมาด้วยการถูก “ฝังเขี้ยว-ฝากเหล็กใน” นับพันครั้งจนแทบปางตาย ทั้งยังส่งให้ร่างกายพังจนกลายเป็นโรคเรื้อรัง

แต่เขาก็ไม่เคยคิดถอดใจต่อการทำความดี ยังคง “อาสาจับงู-จับสัตว์มีพิษ” ช่วยเหลือสังคมแบบฟรีๆ พร้อมประกาศเจตนารมณ์ชัดเจนว่า “ยินดีที่จะตายในหน้าที่” เพราะทุกวันนี้ไม่ได้อยู่เพื่อความสุขของตัวเอง แต่อยู่เพื่อความสุขของส่วนรวม

 



อาสาล่าฟรี ทิปที่มีไว้ทำบุญ

สวัสดีครับ สมภพ บริการจับงูครับ... ช่วยดูมันไว้นิดนึง ให้ยังอยู่ในสายตา ไม่ต้องไปทำอะไรนะครับ พอผมไปถึง จะได้ไม่ต้องหานาน แล้วเดี๋ยวผมรีบนั่งแท็กซี่ไปจับให้ เรื่องค่าบริการไม่ต้องถามนะ ไม่มี ขอแค่ออกค่าแท็กซี่ให้ผมก็พอ

ในขณะที่ชายวัยเดียวกัน ส่วนใหญ่ได้กลายเป็นคนเกษียณ นอนพักอยู่ที่บ้านไปเรียบร้อยแล้ว แต่คุณลุงคนนี้ สมภพ ศรีดารณพ  กลับสละเวลาของตัวเองคอยฟังวิทยุแจ้งเหตุ คอยรับโทรศัพท์แจ้งภัย เพื่อเตรียมพาความชำนาญที่อัดแน่นอยู่ในตัวกว่า 40 ปี ออกเดินทางไปรับใช้เพื่อนร่วมสังคมให้เกิดประโยชน์ที่สุด ในฐานะ “นักล่าอสรพิษหัวใจอาสา”

แม้ไม่ใช่คนร่ำรวยทรัพย์สินถึงขนาดจะสามารถทำงานรับใช้สังคมแบบฟรีๆ ไปได้ตลอดชีวิต แต่ด้วยความที่เป็นคนร่ำรวยน้ำใจ จึงทำให้คุณลุงสมภพไม่เคยละความพยายามเหล่านั้น

โดยพิสูจน์ด้วยการแบ่ง “เงินบำนาญ” ที่ได้เดือนละ 10,000 บาท เจียดออกมาใช้จ่ายส่วนตัว 1 ส่วน แล้วจึงแบ่งไปหยอดกระปุกอีก 3 ส่วน เพื่อเอาไปใช้ในการทำบุญ และการสมทบทุนการจับงูฟรี ตามปณิธานที่ได้ตั้งไว้



[คอยฟังวิทยุ-รับโทรศัพท์ คอยรับใช้ประชาชน]
“ถ้ามีใครถามว่าคิดค่าจับงูเท่าไหร่ ผมก็จะบอกให้เขาไปดูที่มิเตอร์แท็กซี่เลย แล้วให้จ่ายตามนั้น นอกนั้นใครจะทิป-ไม่ทิป ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าทิปมา ผมก็จะเอาไปหยอดใส่กระปุก เพื่อเอาเงินส่วนนั้นไปไว้ทำบุญในรูปแบบต่างๆ มีเอาไปซื้อของเล่นแจกพวกเด็กๆ ด้วย โดยที่ผมจะคอยเอาแบ่งเงินเดือนของเราใส่เพิ่มเข้าไปด้วยทุกเดือน เดือนละ 500

ส่วนกระปุกที่ 2 ที่แยกหยอดเงินไว้ อันนั้นก็เป็นเงินที่กันไว้อีกส่วนนึง คือผมจะหยอดวันละ 5 บาท หลังจากไหว้พระ-สวดมนต์เรียบร้อยแล้ว เพื่อเอาเงินตรงนี้ไปซื้อน้ำแก้วพลาสติกแก้วเล็กๆ ไว้แจกให้คนที่มาทำบุญที่วัด
และกระปุกที่ 3 ผมจะหยอดแยกไว้อีกวันละ 20 บาท เพื่อเอาไปไว้ซื้อของตักบาตรพระ ทั้งหมดนี้แหละคือปัจจัยที่ผมลงแรงทำงานไปในแต่ละครั้ง

ผมไม่เคยคิดจะเอาเงินไปเที่ยวไหนเลย ทั้งที่ลูกและเมียก็เคยชวนไปเที่ยวเมืองนอก แต่ผมก็ไม่ไป เพราะไม่ชอบเที่ยว ชอบอยู่บ้านปลูกกล้วยไม้ เลี้ยงนกเขา เลี้ยงปลา แล้วก็คอยนั่งฟังวิทยุ คอยรับโทรศัพท์ แล้วก็ไปทำงานช่วยเขา ตามที่คนขอความช่วยเหลือมา พูดง่ายๆ คือจะให้ไปช่วยที่ไหนก็ไปได้หมด



[กว่า 40 ปีที่อาสาทำเพื่อสังคม]
และไม่ว่าแต่ละเคสจะยากลำบากแค่ไหน คุณลุงก็ไม่เคยบ่น แม้แต่เคส “ลูกงูเห่า” ที่อยู่เกลื่อนตามบ้านกว่า 20 ตัว ซึ่งเป็นเรื่องจัดการได้ยาก ผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยอิดออด รับปากได้ทันทีว่าจะช่วยเข้าไปจับให้ เพียงแต่ต้องขอความร่วมมือให้คนที่โทร.มา ทำตามกติกาพื้นฐานที่เขาตั้งเอาไว้ตามนี้เท่านั้น

“งูเห่าตัวนึง มีลูกครั้งนึงประมาณ 20-30 ตัว แสดงว่าถ้าบ้านคุณเจอลูกมันตัวนึง เข้าใจไว้ได้เลยว่าในบริเวณรอบๆ บ้านคุณยังมีอีก 20 ตัว เวลามีคนโทร.มาหาผม ให้เข้าไปช่วย บอกว่าคนอื่นช่วยแก้ไขไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนบ้าง ผมก็บอกว่าทำไมจะแก้ไม่ได้ เห็นตัวก็บอกสิ ผมจะไปจับให้



[แบ่งเงินส่วนตัวหยอดกระปุก เพื่อนำไปทำบุญ]
แต่อย่างแรกเลย คุณต้องรับกติกาไปก่อน คือ 1.ห้ามเดินในสนามหญ้าตอนเย็น 2.ห้ามถอดรองเท้าไว้นอกบ้าน เพราะลูกมันจะไปนอนข้างในนั้น

3.ห้ามปิดไฟในบ้านตอนกลางคืน เพราะลูกมันตัวนิดเดียว บางเท่าตะเกียบ มันมุดประตูเข้ามาได้ และถ้าเราปิดไฟ ลงมาจากบ้านแล้วไม่เห็น เจอมันเข้าเมื่อไหร่ เราตาย ซึ่งที่ผ่านมาก็มีตายไปแล้ว 2 คน เป็นผู้หญิง อยู่แถวบางซื่อ

และ 4.ก่อนนอนต้องเอาผ้ายันที่ตีนประตูไว้ มันจะได้ไม่เลื้อยผ่านเข้ามา เวลาเราลงมาจากบ้านจะได้ปลอดภัย คือถ้าใครโทร.มาหาผม ผมจะบอกเลยว่าให้คุณทำตามกติกาพวกนี้ให้ได้ก่อน ต้องให้เริ่มจากระวังตัวเองก่อน ไม่งั้นผมช่วยไม่ได้ แล้วที่เหลือ ผมเคลียร์เอง




เฉียดตาย-ทรมานกาย ยังยิ้มได้เพื่อสังคม

[บาดแผลของผู้กล้า รอยพิษและคมเขี้ยวที่ฝากไว้]
“หมองู ตายเพราะงู” หลังจากได้ยินได้ฟังเรื่องราวการล่าอสรพิษจากปากลุงสมภพแล้ว ก็ทำให้คำพังเพยโบราณผุดขึ้นมาในสมองให้คิดตามทันที เพราะถึงแม้ในกรณีของนักล่าใจเด็ดรายนี้ จะยังไม่ถึงขั้น “ตายเพราะงู” แต่ก็ถือได้ว่าเขา “เกือบตายเพราะงู” หลายครั้งหลายคราวแล้วเหมือนกัน

โดยเฉพาะเคสที่หนักที่สุดครั้งนึงในชีวิต ที่ถูก “งูเหลือม” ไซส์ขนาดกลางกัดเข้าให้ที่ข้อมือเข้าอย่างจัง จนเขี้ยวใหญ่ๆ ของมันกดฝังเข้าไปที่กล้ามเนื้อชั้นในจนเอ็นแทบขาด หลังลงพื้นที่ไปช่วยจับบริเวณหลังโรงพยาบาลตากสินตามที่มีคนแจ้งมา

“แต่ก่อนประสบการณ์ยังน้อย พอจับได้ก็ปล่อยลงไปในกล่อง แทนที่จะใส่ไว้ในถุง ตอนนั้นผมก็ช่วยน้องมันปิดกล่อง แต่ปิดไวไม่ทัน งูมันงับเข้านี่เลย (ชี้ไปที่ท้องแขน ใกล้บริเวณข้อมือ) เห็นเป็นรอยเขี้ยวเลย 4 แถว กับข้างล่างอีก 2 เป็น 6 แถว แล้วตัวมันก็ใหญ่ด้วย แต่ยังไม่ใหญ่ขนาดที่จะกินเราเข้าไปได้



คือเวลาถ้างูมันงับแล้ว มันจะงับแบบไม่มีปล่อย และยิ่งพยายามงัดออก มันก็จะยิ่งกดน้ำหนักลึกลงไปเรื่อยๆ แล้วพองัดออกมาได้สำเร็จ เด็กที่ไปช่วยกัน มันดันทำงูหลุดมืออีก เราก็ต้องวิ่งไปช่วยมันจับงูใหม่อีกรอบ แล้วถึงได้มีเวลาหาผ้ามาพันมือตัวเอง และขึ้นไปหาหมอที่โรงพยาบาลตากสินนั่นแหละครับ

ไปถึง หมอก็ถามว่านี่คุณไปโดนอะไรมาเนี่ย แต่เราก็ไม่ได้ตกใจเหมือนคนโดนงูกัดคนอื่น หมอก็บอกมีคุณคนเดียวนี่แหละ ที่โดนงูกัดแล้วยังมานั่งหัวเราะได้ แต่ถึงงูตัวนั้นมันจะไม่มีพิษ หมอก็บอกว่าอันตรายมาก เพราะถ้ามาช้าไปอีกนิดเดียว เส้นเอ็นคุณจะขาด แล้วมือคุณก็จะพิการไปเลย เพราะตอนนั้นโดนกัดไปลึกมาก

คือต้องเย็บแผลทั้งข้างนอก-ข้างใน ขั้นแรกหมอบอกต้องเย็บปิดแผลข้างในไว้ก่อน 25 เข็ม เพราะกล้ามเนื้อข้างในมันฉีก แล้วปล่อยไว้สักอาทิตย์นึง จากนั้นค่อยมาเอาไหมข้างในออก แล้วค่อยมาเย็บปิดแผลข้างนอกเพิ่มใหม่เข้าไปอีก”



ถ้าจะบอกว่าในร่างกายของคุณลุงสมภพ กลายเป็น “แหล่งรวมพิษงู” ไปแล้ว ก็คงจะไม่ผิดไปจากความเป็นจริงเท่าใดนัก เพราะเขาเจอมาหลายขนานแล้วจริงๆ ทั้งงูเขียว, งูเขียวหางไหม้ หรือแม้แต่ “งูเห่า” ที่เล่นเอาต้องนอนโรงพยาบาลไปนานถึง 3 วัน

“เมื่อสงกรานต์ปีที่แล้ว เขาแจ้งมาว่ามีงูเห่าเข้าบ้าน ซึ่งจะเป็นฤดูที่ "ลูกงูเห่า" จะออกมาพอดี พอไปดูที่บ้านหลังนั้นเสร็จ ก็ตกลงกันว่า ผมจะมาเคลียร์บ้านให้เขาพรุ่งนี้ดีกว่า ขอเวลาให้ผมไปเตรียมอุปกรณ์หน่อย คุยกันเสร็จก็กำลังจะออกจากบ้านนั้นแล้ว หลังจากตอนแรกจับไปได้ตัวนึง และใส่ขวดออกไปแล้ว

แต่พอดีหลานที่ไปด้วย มันชี้ให้ดูว่ายังมีอีกตัวนึงอยู่ใต้กระถางตรงนี้ ผมก็เลยไปหยิบมันขึ้นมา แต่คราวนี้ไม่ได้เอามาใส่ขวด แต่หยิบมาถือเล่นเอาไว้กับมือ นึกว่ามันจะไม่กัดเหมือนทุกที ปรากฏคุยๆ อยู่กับเจ้าของบ้าน มันก็งับเข้าที่นิ้วเราเลย 2 ที (ตรงนิ้วชี้กับนิ้วกลาง)

พอไปถึงโรงพยาบาล หมอก็ถาม แน่ใจเหรอว่าที่โดนคืองูเห่า ผมก็ชูให้เขาดูเลยว่า นี่ไง ผมเอามาด้วย ใส่ขวดไปให้เขาดูเลย (ยิ้ม) บอกเขาว่าแน่ใจว่าโดนพิษมันจริงๆ เพราะตอนกัด ผมเห็นเลือดมันออกมาด้วย แปลว่ามันมีพิษ หมอเขาก็เลยให้รอดูอาการ พอสักพัก หนังตาเราก็ตก หายใจติดขัด หมอก็เลยฉีดเซรุ่มให้

ตอนโดนงูกัดเนี่ย ไม่รู้สึกอะไรเลยนะ ไม่เจ็บไม่ปวด แต่พอมาโดนท่อออกซิเจนอันเท่าหัวแม่โป้ง หยอดลงไปในกระเพาะ โอ้โห..ตอนนั้นต้องนอนแบบนั้นไปอีก 3 วัน ทรมานมาก



แม้แต่ทีมงานของทาง National Geographic ที่เคยยกกองมาถ่ายทำเรื่องราวชีวิตของ “หมองู” อย่างคุณลุงสมภพ ยังถึงกับอึ้งที่ได้เห็นตอนเขาจับงูด้วยมือเปล่าๆ แถมยังโดนกัดแล้วยังทำเฉยอยู่ ราวกับกลายเป็นเรื่องเคยชินไปแล้ว ซ้ำยังออกปากเตือนให้ระวังเรื่อง “พิษงู” มากกว่านี้ แต่ในเวลานั้น คุณลุงกลับยังคงชะล่าใจ ไม่คิดว่าจะส่งผลอะไรต่อร่างกาย กระทั่งมันสะสมมาตกตะกอนเป็นผลร้ายอย่างในวันนี้

“เขาเตือนผมไว้ว่า ตอนนี้คุณไม่เป็นไรหรอก แต่พิษมันจะอยู่ในตัวคุณ เหมือนเอาน้ำตาลทรายใส่ไปในน้ำ วันละเม็ด 2 เม็ด สุดท้ายมันก็ไปกองอยู่ที่ก้นแก้ว ก็เหมือนตอนนี้ที่มันสะสมอยู่ในร่างกายผมทั้งหมด จนตะกอนไปกองก้นอยู่ตรงไต ทำให้ผมต้องรักษาโรคไตอยู่ทุกวันนี้ ทั้งพิษงู ทั้งพิษต่อหัวเสือ โดนกัดรวมกันแล้วนับ 100 ครั้งได้

อย่างงูเขียวที่กัดผมครั้งสุดท้าย กัดเข้าตรงที่มือผม ตอนแรกก็มือบวม หลังจากนั้นก็เห็นเลยว่าเลือดผมกลายเป็นสีดำเป็นเส้นเลย พอ 3-4 วันหลังจากนั้น มันก็วิ่งมาเข้าหัวใจ แล้วก็มาลงที่ไต จนเกิดอาการไตวาย อันนี้ผมเพิ่งมารู้ทีหลัง

ทุกวันนี้ ผมต้องไปฟอกไตอาทิตย์ละ 3 วัน ซึ่งก็ถือว่าเป็นขั้นหนักแล้ว ส่วนยาวันนึงก็กินเป็น 100 เม็ดได้ มีทั้งยาโรคหัวใจ โรคไต ยาละลายลิ่มเลือด ฯลฯ ตามที่คุณหมอสั่ง แค่ยาเช้าอย่างเดียวมีประมาณ 20 เม็ดได้”

แต่ถึงอย่างนั้น คุณลุงกลับไม่เคยคิดเอาสภาพร่างกายมาเป็นข้ออ้างในการเลิกทำความดี แม้ความทรุดโทรมของร่างกายจะทำให้ไม่สามารถขี่มอเตอร์ไซค์ไปลงพื้นที่ได้เหมือนเดิมแล้ว แต่ผู้ชายหัวใจเพชรคนเดิมคนนี้ก็เปลี่ยนมาเป็นนั่งแท็กซี่ไปบุกล่าพิษแทน ซ้ำยังอุทิศตนเพื่อสังคมในอีกหลากหลายมิติ รวมถึงกิจกรรมการบริจาคเลือด ที่เป็นตัวตั้งตัวตีประจำชุมชนในแต่ละปีอีกด้วย

ผมหาเลือดช่วยเขาได้ปีละ 4 ครั้ง ตกปีนึงคือช่วยหาคนบริจาคได้ 500 คน ซึ่งมันสามารถแยกออกมาช่วยเหลือคนได้อีกถึง 3 คน จากเลือดของคนคนเดียว ที่จะแบ่งออกไปได้ทั้งบริจาคเลือด, เกล็ดเลือด และน้ำเหลือง สรุปแล้วคือผมได้ช่วยคน 1,500 คนต่อปี

รู้ไหมว่าผมคิดอะไร ผมคิดว่าจริงๆ แล้วผมน่าจะตายไปนานแล้ว จากเหตุการณ์เสี่ยงๆ ในหลายๆ ครั้ง แต่ในเมื่อผมยังไม่ตาย ผมก็ต้องอยู่ต่อชีวิตให้คนอื่นๆ ต่อไป



ตายในหน้าที่ = สุขสูงสุดของชีวิต

[สิ่งที่ทำเป็นประจำ คือการจับงูด้วยมือเปล่า]
ไม่ใช่แค่การจับงูหรือช่วยทำลายรังต่อให้ทุกคนแบบฟรีๆ เท่านั้น ที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็น “คนจิตอาสาตัวจริง” ลองไปดูหลักฐานที่เป็นรูปธรรม ซึ่งประดับไว้บนฝาบ้านของคุณลุงอย่างมหาศาลดูได้ แล้วจะเห็นว่ามีมิติของความดีที่เคยสร้างเอาไว้มากมาย

เริ่มตั้งแต่รางวัล "ข้าราชการพลเรือนดีเด่น" และรางวัลคนต้นแบบ "ข้าราชการไทย ใจสีขาว" ซึ่งได้รับตั้งแต่สมัยเป็นพนักงานอาคารสถานที่ประจำกรมเจ้าท่า, รางวัล "นักพัฒนาชุมชนดีเด่น", "นักดับเพลิงดีเด่น", "นักกู้ชีพ-กู้ภัยดีเด่น" ฯลฯ และอีกมากมายจนไล่เรียงกันไม่หวาดไม่ไหว รวมไปถึงการยอมเสี่ยงตาย แม้ไม่มีรางวัลใดๆ ตอบแทนการยกย่องเชิดชู

“ผมเป็นคนไม่กลัวตายเลย เพราะถ้าผมกลัว ผมคงมีเรื่องที่ต้องกลัวว่าจะตายอีกเยอะเลย เพราะผมก็เสี่ยงตายมาเยอะ มีหลายครั้งที่ทำผมเกือบตาย แต่ผมผ่านมันมาได้เป็นสิบๆ ครั้งแล้ว ซึ่งมันก็เกิดจากการทำงานเพื่อสังคมทั้งนั้นเลย



มีอยู่เหตุการณ์นึง ตั้งแต่สมัยผมหนุ่มๆ อายุสัก 20 ปี ผมนั่งอยู่ริมแม่น้ำ เห็นเด็กคนนึงกระโดดลงจากเรือ แล้วว่ายอยู่ในน้ำ เหมือนลูกหมาตกน้ำ คือเขาว่ายไม่เป็น แต่พยายามจะว่ายไปเอากระเป๋า ผมเลยตัดสินใจทำตัวเหมือนซูเปอร์แมนเลย (ยิ้ม) แหวกเสื้อซาฟารีที่ใส่อยู่ออก แล้วกระโดดพุ่งหลาวจากบนสะพานลงไปเลย

ไปโผล่อีกที เกือบถึงตัวเด็กคนนั้น ผมก็พยายามว่ายน้ำไปหา น้ำก็แรงด้วยเพราะเป็นหน้าหนาว ผมเองก็พยายามว่ายเข้าไปหาเด็กให้เร็วที่สุด แล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองเป็นระยะๆ ว่าเด็กเป็นยังไงบ้าง ได้ยินเสียงคนข้างบนตะโกนบอก จมแล้วๆ แล้วก็มีเด็กช่างกลว่ายตามไปช่วยอีกคนนึง

พอผมว่ายไปถึง เด็กก็จมลงไปพอดี เราก็รีบเข้าไปช้อนตัวเด็กขึ้นจากน้ำ แต่พอขึ้นมาจากน้ำอีกที ดันถึงหัวเรือทางใต้แล้ว ตายล่ะสิ เอาไงทีนี้ เด็กมันก็ว่ายน้ำไม่เป็นอีก พยายามมารัดเรา ยิ่งผลักให้เข้าไปใต้หัวเรือใหญ่ 2 ลำนั้น



[ใบประกาศคุณความดีเต็มฝาบ้าน แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับสิ่งที่คุณลุงทำมาทั้งชีวิต]
กลายเป็นว่าวินาทีนั้นเราเลยจำเป็นต้องทิ้งเด็กคนนั้นไปก่อน เพราะตรงนั้นมันไม่มีฝั่งขึ้นเลย แล้วก็เอาตัวแทรกเข้าไประหว่างช่องของเรือ ส่วนเด็กคนนั้นมีเรือด่วนวิ่งปาดมารับไว้ได้ทันพอดี แล้วพอผมขึ้นฝั่งได้ เห็นเด็กปลอดภัยแล้ว เราก็นอนแผ่เลย

มาดูที่แผงอกตัวเองอีกที เห็นเป็นรอยเลือดแดงเต็มหน้าอกหมดเลย มีแต่แผลทั้งนั้น ไอ้เราก็ตกใจว่าทำไมเป็นแบบนี้วะ มารู้ทีหลังว่าจากที่เราโดนลงสะพานถึงพื้นน้ำ หน้าอกเราไปปาดกับพื้นดินของน้ำที่อยู่ข้างล่าง ซึ่งถ้าตรงนั้นมีเศษตะปู-เศษกระเบื้อง รับรองว่าต้องผ่าอกเราไปแน่นอน

อะไรคือแรงผลักสำคัญที่ทำให้คนคนนึง ยอมอุทิศตัวเองเพื่อคนอื่นได้มากมายขนาดนี้ โดยไม่เคยแม้แต่คิดย่อท้อเป็นเวลานานกว่า 40 ปีเข้าไปแล้ว ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็ได้แต่ตอบคำถามนี้ด้วยการกะพริบตาถี่ ก่อนย้อนกลับไปในวินาทีที่ได้เป็นหนึ่งในผู้ได้เข้าเฝ้าฯ รับพระราชทานเข็มที่ระลึกผู้บริจาคโลหิตจาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ตั้งแต่สมัยยังหนุ่มๆ อายุได้ 20 ปี

“วันนั้นก็ดีใจมากๆ เลยครับ ได้เข้าไปรับพระราชทานเข็มจากพระเทพฯ (น้ำตาคลอ) แต่ก่อนจะเข้าไปรับ ก็นั่งกันในห้องกัน 1,000 กว่าคนที่สวนอัมพร จากนั้นพระเทพฯ ก็ทรงอ่านพระราชเสาวนีย์จากพระราชินีว่า ขอบคุณทุกคนที่เป็นคนดี ยอมเสียสละเลือดเนื้อเพื่อสังคม และพระองค์ก็ทรงฝากให้ไปบอกญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงด้วยว่า พระองค์ขอให้ลดความเห็นแก่ตัวลงคนละนิด


[วันแห่งจุดเปลี่ยนและแรงบันดาลใจ]

คือพระองค์ไม่ได้ทรงบอกว่าให้เลิกเห็นแก่ตัวนะ เพราะพระองค์ก็บอกว่าพระองค์ก็เห็นแก่ตัว เพียงแต่แทนที่เราจะเห็นแก่ตัวมาก เราก็ทำให้มันน้อยลงหน่อย แล้วหลังจากวันนั้นเป็นต้นมาที่ได้ฟังพระ ผมก็บ้าเลย เอาทุกอย่าง สู้ทุกอย่าง ได้เป็นผู้นำชุมชน เป็นนักดับเพลิง เป็นคนเก็บศพ ทำทุกอย่างจนได้รับรางวัล

แล้วถ้าคนไทยทุกคนทำตามพระราชเสาวนีย์ของพระองค์ ช่วยกันทำความดีแค่คนละ 1 อย่างต่อวัน แค่เห็นคนดีดบุหรี่ตกพื้นถนน คุณเก็บทิ้งถังขยะ, วันนึงคุณให้เงินซื้อขนมเด็ก, เห็นหมามันเจ็บคุณให้เงินช่วยเหลือ ฯลฯ ก็เท่ากับว่าเราจะมีคนไทย 60 ล้านคน ช่วยกันทำความดีทั้งหมด 60 ล้านครั้งใน 1 วัน ลองคิดดูสิครับว่าประเทศไทยมันจะดีขึ้นกว่านี้อีกแค่ไหน

อย่างผม ทุกวันนี้บอกได้เลยว่าผมไม่ได้อยู่เพื่อความสุขของตัวเองนะ เพราะตัวผมเองก็อยู่แบบป่วยทรมาน แต่ที่อยู่ก็เพราะอยู่เพื่อสังคม เพื่อที่จะช่วยเหลือสังคม ให้ได้ทำตัวเป็นประโยชน์ ผมถึงอยู่ และถ้าเป็นไปได้ ขอให้ตายในหน้าที่ นั่นแหละที่ผมจะถูกใจที่สุดแล้ว


[ยามากมายที่ต้องใช้เพื่อรักษาตัวในวันนี้]





สัมภาษณ์: รายการ “ฅนจริง ใจไม่ท้อ”
เรียบเรียง: ทีมข่าว MGR Live
เรื่อง: อิสสริยา อาชวานันทกุล
oขอบคุณภาพ: Southeast Asia Globe, Joel Gershon
 



 
** มาตามติด ไลฟ์สไตล์บันดาลใจ+ประเด็นสดใหม่ ได้ที่นี่!! **



กำลังโหลดความคิดเห็น...