xs
xsm
sm
md
lg

เปิดสุนทรพจน์ “น้องโพธิ์” บนเวที UN Conference เล่าเรื่องสวนทุเรียน มรดกที่เป็นเหมือนอ้อมกอดจากตา-ยายมาสื่อสารบนเวทีโลก

เผยแพร่:   ปรับปรุง:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์



ได้รับคำชื่นชมทั้งประเทศทันทีที่คลิปของ “น้องโพธิ์” วัย 8 ขวบ ลูกชายของ “ชาคริต แย้มนาม” และ “แอน ภัททิรา” ได้ขึ้นเป็น 1 ใน 8 ตัวแทนเยาวชนทั่วโลกจากแอปพลิเคชันสอนภาษากล่าวสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษบนเวทีระดับโลก เวทีที่ได้รับการรับรองโดยองค์การสหประชาชาติ นั่นก็คือเวที COP31 หรือ การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ครั้งที่ 31 ที่ประเทศตุรกี ในหัวข้อ คนรุ่นใหม่กับการขับเคลื่อนการแก้ไขปัญหาสภาพภูมิอากาศ

โดยบนเวที น้องโพธิ์ ได้กล่าวสุนทรพจน์ เล่าถึงสวนทุเรียน มรดกที่คุณตาคุณยายทิ้งไว้ให้กับตน แปลเป็นภาษาไทยเนื้อหาดังนี้…

“สวัสดีทุกคน ผมชื่อโพธิ์ อายุ 8 ขวบ มาจากประเทศที่เรียกว่าประเทศไทย หรือที่รู้จักกันในนามสยามเมืองยิ้ม พวกเรามีชื่อเสียงเรื่องข้าวเหนียวมะม่วง ช้าง และผลไม้พิเศษที่เรียกว่าทุเรียน ราชาแห่งผลไม้ มีใครในที่นี้เคยลองกินทุเรียนมาก่อนไหมครับ?

บางคนบอกว่ามันอร่อยเหมือนขึ้นสวรรค์ แต่กลิ่นเหมือนตกนรก แต่สำหรับผม ทุเรียนเป็นมากกว่าผลไม้ เพราะเมื่อไม่นานมานี้ คุณตาคุณยายยกสวนทุเรียนให้ผม แม่ของผมก็เลยทำสวนทุเรียน ส่วนพ่อของผม ซึ่งเป็นนักแสดงชื่อดังในประเทศไทย ผมก็ไม่แน่ใจว่าจริง ๆ แล้วพ่อชอบทุเรียนหรือเปล่า แต่ส่วนตัวผมคิดว่าพ่อควรจะเป็นแฟนคลับทุเรียนนะ

ผมอายุ 8 ขวบ เลยขับรถแทรกเตอร์ไม่ได้ และเอื้อมไม่ถึงกิ่งที่ต่ำที่สุดด้วยซ้ำ แต่เวลาผมยืนอยู่ใต้ต้นไม้เก่าแก่เหล่านั้น ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุณตาคุณยายกอดอยู่เลยครับ ท่านปลูกต้นไม้เหล่านี้ด้วยมือของท่านเอง ทุกต้นคือความทรงจำที่มีค่า เหมือนจดหมายจากอดีต

และตอนนี้การดูแลต้นไม้เหล่านี้คือความรับผิดชอบของผม รู้ไหมครับว่าต้นทุเรียนใช้เวลาหลายปีกว่าจะโต และสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึง 100 ปี ดังนั้นการตัดสินใจของเราในวันนี้จึงส่งผลได้ยาวนานถึง 100 ปี นั่นคือเหตุผลที่ผมอยากเลือกทำในสิ่งที่ดี

ที่บ้าน เราเรียกวิธีดูแลสวนของเราว่า 2B2P / B ตัวแรก คือ Biomass Composting (การทำปุ๋ยหมักจากชีวมวล) หลังจากเรากินทุเรียน เราไม่ทิ้งเปลือกหนามใหญ่ ๆ แต่เปลี่ยนให้เป็นปุ๋ยหมักสำหรับดิน เพื่อให้ดินสมบูรณ์และเต็มไปด้วยแร่ธาตุ แม่ผมบอกว่า 'ในธรรมชาติ ไม่มีอะไรสูญเปล่า' B ตัวที่สอง คือ Biodiversity (ความหลากหลายทางชีวภาพ) ต้นทุเรียนของเราไม่ได้อยู่โดดเดี่ยว ระหว่างต้นทุเรียน เราปลูกกล้วย เงาะ มังคุด และไม้ยืนต้น สิ่งเหล่านี้ให้ร่มเงา อาหาร เป็นที่อยู่อาศัยของนกและแมลง และยังออกผลให้เราได้เก็บมาแบ่งปันกันอีกด้วยครับ

และตอนนี้มาถึง P ตัวแรก คือ Pest Control (การจัดการศัตรูพืช) เมื่อแมลงมารบกวนต้นไม้ เราไม่ได้ฉีดพ่นยาไปทั่ว เราตรวจดูใบ ตัดแต่งกิ่ง นำส่วนที่เป็นโรคออก และปลูกดอกไม้กับแนวรั้วพืชเพื่อดึงดูดแมลงที่เป็นประโยชน์ เพราะเมื่อเราปกป้องพืชผลของเรา เราก็ควรปกป้องสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบตัวมันด้วย

และมาถึง P ตัวสุดท้าย คือ Precision Irrigation (การให้น้ำอย่างแม่นยำ) นั่นหมายถึงการให้น้ำในปริมาณที่เหมาะสม ในจุดที่ต้นไม้ต้องการ เราใช้ระบบน้ำหยดและสปริงเกลอร์ขนาดเล็ก แทนการปล่อยน้ำท่วมทั้งแปลง น้ำสำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้เสียเปล่า ทุกหยดควรมีความหมาย

การดูแลต้นไม้หมายถึงการดูแลดิน น้ำ และสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบ ๆ แต่ก็หมายถึงการปกป้องสภาพภูมิอากาศของเราด้วย เพราะแม้แต่สวนที่ดูแลดีแค่ไหน ก็ยังต้องการสภาพภูมิอากาศที่เอื้อต่อการเติบโต

ผมช่วยดูแลต้นไม้ของตายายได้เท่าที่ทำ แต่ผมปกป้องอนาคตของต้นไม้เหล่านี้เพียงลำพังไม่ได้ ถึงผู้ใหญ่ที่กำลังตัดสินใจอยู่ที่นี่ ได้โปรดช่วยเราลดมลพิษที่ทำให้โลกของเราทวีความร้อนขึ้น และช่วยเกษตรกรเตรียมพร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศด้วยครับ

วันหนึ่ง เด็กที่ยังไม่เกิดจะได้มายืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดียวกันนี้ ผมหวังว่าเด็กคนนั้นจะรู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกในวันนี้ คืออ้อมกอดจากคนรุ่นก่อน ขอบคุณครับ”

(Hello everyone. My name is Bodhi. I'm eight years old and I'm from a place called Thailand, also known as the Land of Smiles. We're famous for mango sticky rice, elephants, and a special fruit known as durian, the king of fruits. How many of you have ever tried eating durian before? Some people say it tastes like heaven, but it smells like hell. But to me, a durian is so much more than a fruit, because not long ago, my grandparents gave me their durian farm. So my mom, she grows durian. As for my dad, who's a famous actor in Thailand, I'm not so sure if he actually loves durian, but I personally think he should be a fan.

I'm eight, so I can't drive a tractor and I can't even reach the lowest branches. But when I stand under those old trees, I feel like my grandparents are hugging me. They planted these trees with their own hands. Every tree is a keepsake, like a letter from the past. And now, taking care of them is my responsibility. Do you know a durian tree takes years to grow and it can live for a hundred years? So the choices we make today can also last for a hundred years. That's why I want to make good choices.

At home, we call our way of caring for the farm 2B2P. The first B is Biomass Composting. After we eat durians, we don't throw away the big, spiky husks. Instead, we turn them into compost for the soil to keep healthy and nutritious. My mom says, "In nature, nothing is wasted." The second B stands for Biodiversity. Our durian trees are not alone. Between them, we plant bananas, rambutan, mangosteens, and timber trees. They provide shade, food, homes for birds and insects, and even more fruit for us to share.

And now, on to the first P: Pest Control. When bugs bother the trees, we do not spray everything. We check the leaves, trim the branches, remove sick parts, and grow flowers and hedges for helpful insects. Because when we protect our crops, we should also protect the life around them. Finally, on to the last P: Precision Irrigation. That means giving water in the right amount, right where the tree needs it. We use drip lines, small sprinklers instead of flooding the whole field. Water is too important to waste. Every drop should have a purpose.

Taking care of the trees means caring for the soil, the water, and the life around them. But it also means protecting our climate. Because even a well-cared-for farm needs a climate it can grow in. I can only help care for my grandparents' trees, but I cannot protect their future alone. For the grown-ups making decisions here, please help us cut the pollution that warms our planet and help farmers prepare for a changing climate. One day, a child who's not yet born will stand under these same trees. I hope that child will feel what I feel today—a hug from the people who came before. Thank you.)