xs
xsm
sm
md
lg

“แซม ยุรนันท์” ยังสะเทือนใจร้องไห้ เล่าคืนแรกออกจากคุกกลับมานอนจับมือภรรยา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกสงสารตัวเอง

เผยแพร่:   ปรับปรุง:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์



“แซม ยุรนันท์” เขียนพ็อกเก็ตบุ๊กนอกบทนำเสนอชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร ใช้ชีวิตอยู่ดีๆ ต้องไปติดคุก การถูกยื่นรองเท้าแตะให้เป็นสัญลักษณ์ว่าไม่ได้กลับบ้านแล้ว ลั่นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าผีคือภาพในหัว ต้องควบคุมสติให้อยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น สิ่งที่ได้จากชีวิตในคุกทำให้รู้ว่าน้ำใจคือสิ่งสำคัญ ร้องไห้เล่าคืนที่ได้กลับมานอนกับภรรยาคืนแรก รู้สึกสงสารตัวเองจับใจ

หลังจากออกมาใช้ชีวิตนอกเรือนจำกว่า 11 เดือนแล้ว เรียกว่าเป็นชีวิตใหม่ (อีกครั้ง) ของผู้ชายที่ชื่อว่า “แซม ยุรนันท์ ภมรมนตรี” จากบุคคลที่ถูกทุกคนตั้งฉายาว่า ลูกรักพระเจ้า สู่มรสุมชีวิตที่หนักหน่วงอีกช่วงหนึ่งกับการต้องเข้าไปใช้ชีวิตในเรือนจำ 

ล่าสุด แซม ยุรนันท์ ได้ถ่ายทอดชีวิตตั้งแต่ก่อนจะเป็นพระเอกจนโด่งดังผ่านตัวหนังสือที่เขียนเองด้วยลายมือ จนกลายมาเป็นพ็อกเก็ตบุ๊ก “นอกบท“ นำเสนอชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร โดยบางช่วงบางตอนในงานเปิดตัว เจ้าตัวได้เล่าถึงประสบการณ์การใช้ชีวิตในเรือนจำและเสียน้ำตาให้กับมัน ในงานเปิดตัวหนังสือ แซม ยุรนันท์ ได้เล่าบทเรียนชีวิตที่ไม่คาดฝัน คือการได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในคุกจากคดี The icon  

“ไม่ได้คิดว่าจะโดนขังตั้งแต่วันแรก ลูกเมียก็นั่งอยู่ด้วยไม่มีใครคิดเลย ผมก็เข้าตั้งแต่ที่กองปราบเลย เขาบอกเรากลับไม่ได้ เขาบอกว่าสื่ออยากเห็นเราเข้าคุก เขาพูดกับผมแบบนี้ เราก็คิดว่านี่เรากำลังทำอะไร เรากำลังเจอกับบทอะไรแต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เรามีหน้าที่พิสูจน์ความจริง ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่รัฐทุกอย่าง เรื่องทุกอย่างมันถูกคิดไว้หมดแล้ว เราก็แค่ทำตามในสิ่งที่เราต้องทำ

ในกองปราบไม่ได้มีที่นอนอะไร ที่เอาเราไปอยู่ไม่มีอะไรเขาก็จับเรานั่งอยู่เฉยๆ ไปที่ศาลผมก็ยังไม่ได้คิดอะไรเลย เราไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น ความรู้สึกในตอนนั้นเราไปไม่เป็น แต่เราก็ไม่คิดว่าเราจะต้องติดคุก จังหวะที่รู้ว่าต้องติดคุกคือเขาเอารองเท้าแตะมายื่นให้ มันเป็นสัญลักษณ์ ถ้าไม่ได้กลับบ้านจะมีคนมายื่นรองเท้าแตะให้เรา อันนั้นคือคำตอบ”

ลั่นนาทีที่ต้องเข้าคุกกลัวภาพในหัวมาก ผีในหัวน่ากลัวกว่าผีจริง ต้องตั้งสติห้ามคิดอะไรไปไกลกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“เราไม่รู้ตัวอะไร มารู้ตัวอีกทีรองเท้าแตะ เอ๊ะ หรือเราไม่ได้กลับบ้าน? ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าบทใหม่มันมาแล้วนะ เราไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นจริงๆ ที่เรารู้คือครอบครัวเราคงจะเข่าอ่อน ซึ่งเราไม่ได้เห็นภาพนั้นแต่เรารู้ว่ามันต้องเป็นแบบนั้น ผมไม่กล้าคิดอะไรต่อด้วย คนบอกทำไมพี่แซมนิ่งมาก เพราะเราไม่สามารถคิดอะไรต่อได้ เรากลัวภาพในหัวมาก ผีในหัวน่ากลัวกว่ามาก เราห้ามคิดอะไรไปไกลกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เราต้องมีสติเผชิญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ได้ว่าเราจะทำอะไรต่อในสิ่งที่เราเห็น

ไม่ต้องไปโทษอะไร และคิดว่าเรามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เอาจริงๆ เข้าไปข้างในผมรู้สีกแฮปปี้กว่าอยู่ข้างนอกอีก ข้างนอกผมเป็นพระเอกมาตลอด มันใช้เวลากว่าจะมาอยู่ในจุดนี้ ผมแบกทุกอย่างไว้เพราะผมแคร์คนมาก แต่ผมกลายเป็นปีศาจภายในวันเดียว ผมรู้สึกว่าผมอกหัก”

ผู้ต้องขังให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ในคุกไม่ได้ชั่วร้ายเหมือนที่คิด คนนอกคุกร้ายยิ่งกว่า สิ่งที่ได้จากชีวิตในคุกทำให้รู้ว่าน้ำใจคือสิ่งสำคัญ
“ผมเข้าไปอยู่ในนั้น ประโยคแรกที่เปิดประตูเข้าไปคือพี่แซม สวัสดีครับ พี่ตัวจริงหล่อกว่าในละครอีก มันเป็นคำพูดที่ผมไม่ได้ยินคำหวานพวกนี้มาตลอดชีวิต พี่ทานข้าวหรือยัง เราเตรียมข้าวไว้ให้ ผมไปรู้ทีหลังว่าข้าวที่เขาเตรียมไม่ใช่ข้าวในเรือนจำ แต่เขาเก็บเงินของเขามาซื้อให้เรา นี่เหรอที่ๆ คนเลว คนชั่วเขาอยู่กัน สิ่งที่คนข้างนอกทำกับเราโหดกว่านี้อีก

เราเห็นน้ำใจของคนในนั้น ไม่น่าเชื่อเลย พอเราได้อยู่เราได้รู้ว่าคนที่ทำผิดไม่ได้เป็นคนชั่วคนเลวเสมอไป บางทีเขาแค่ทำผิดในสิ่งที่เขาไม่รู้ หรือเขาทำผิดแต่เขาไม่ใช่คนชั่ว แค่อารมณ์ชั่ววูบ

แต่คนที่อยู่ข้างนอกก็ไม่ใช่คนดีทั้งหมด มันมีคนชั่วอีกมากมายซึ่งแค่ไม่ได้โดนจับ หรือเขาหนีได้หรืออะไรก็แล้วแต่ เราอย่าไปลงโทษคนในนั้นว่าเขาเป็นคนเลวแค่เขาทำผิด ในนั้นได้สอนผมหลายเรื่องแม้ว่าผมจะใช้ชีวิตมาแล้วมากมาย เป็นครั้งแรกที่ในชีวิตที่ผมอยู่นิ่งที่สุด พอมันนิ่งมันก็ตกตะกอน น้ำมันจะใสมากแล้วเราจะเห็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ มันคือน้ำใจ มันทำให้ผมได้รู้ว่าน้ำใจคือสิ่งสำคัญ

เวลาที่ผมได้อาหารมา ผมจะบอกทุกคนในห้องว่าเรากินกันเหมือนพระ เราจะกินอะไรเราเอามาวางแล้วกินด้วยกัน อะไรที่เราไม่ได้กินเราก็เก็บวางไว้อย่าให้เป็นของเหลือ เราจะได้ให้คนอื่นที่เขาไม่มีจะกินอีกเยอะแยะด้วย มันคือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เรามีให้กันในวันนั้น ผมมีเงินวันละ 500 บาท ผมรวยมาก เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะเอาเงิน 500 ไปทำอะไร มันจะมีร้านเล็กๆ ในนั้นผมจะเรียกว่าพารากอน บางคนเงินเขาไม่พอ ผมก็กดเงินผมให้เขาไป มันเป็นน้ำใจที่ผมมีให้ วันเกิดผมก็เอาเงินนั้นมาเลี้ยงเพื่อนๆ ในนั้นแหละ ครอบครัวก็ยังมีเค้ก ยังมาร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์เหมือนเดิม แค่มีกระจกกั้น”

ความสุขเล็กๆ ในตอนนั้นคือการได้เก็บดอกปีบมาไหว้พระ กลับบ้านคือแรกน้ำตาไหลไม่หยุด
“ความสุขเล็กๆ ตอนที่อยู่ในคุกคือการได้ไหว้พระ ผมไหว้พระทุกวัน ผมจะไปหยิบดอกปีบที่มันร่วงลงมาเอามาจับเป็นกำๆ แล้วเอามาไหว้พระ สวดมนต์ขอพรให้ความจริงเปิดเผยเร็วๆ ขอให้ความยุติธรรมเกิดขึ้นกับทุกคน

คืนแรกที่ได้กลับมานอนบ้าน มันพิเศษมากๆ ที่ได้กลับมาอยู่กับลูกเมีย ในความเป็นอยู่ที่เราเคยอยู่ ไม่ได้ติดความสบายอะไรนะ แต่มันเหมือนเราห่างกันมาเป็นร้อยปี ก็นอนจับมือคุยกับภรรยา พอเขาหลับไป เป็นครั้งแรกที่น้ำตาผมไหลไม่หยุดเลย เป็นครั้งแรกที่ผมสงสารตัวเอง (ร้องไห้) ผมรู้สึกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรา คำว่าคู่ชีวิตมันไม่ได้หมายถึงคนที่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดเวลา เขาทำให้ผมทุกอย่าง”