“จตุรงค์” เผยตราบาป มีวันนี้เพราะยอมถูกผูู้ชายล่วงละเมิดทางเพศ แต่ถ้าย้อนเวลาได้ก็ยังยอม!

“จตุรงค์ มกจ๊ก” ตลกชื่อดัง ได้ไปเปิดใจในรายการ SAD Bar ของ “นิกกี้ ณฉัตร จันทพันธ์” โดยเล่าถึงอดีตสุดเจ็บปวดว่า ก่อนเข้าวงการเคยเสียตัวให้กับผู้ชายเพื่อแลกกับโอกาส ซึ่งจุดเริ่มต้นมาจากความยากจนและไม่มีแม้แต่เงินค่ารถกลับบ้านที่ จ.ราชบุรี แม้จะเป็นบาดแผลลึกในชีวิต แต่เขาก็ยอมรับว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาได้ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง และถ้าย้อนเวลาได้ก็ยังจะยอมแลกเหมือนเดิม

-เป็นชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ชอบผู้หญิง แต่สมัยหนุ่มๆ ก่อนเข้าวงการ เราเสียตัวให้กับผู้ชายด้วยกัน มันเป็นตราบาปทั้งชีวิต ตอนนั้นหนีออกจากบ้าน

- เรื่องนี้ผู้ใหญ่บอกอย่าพูดเลยมันไม่ดีหรอก แต่คนอย่างกูไม่มีอะไรจะเสีย คนอย่างกูหน้าด้าน รับได้ทุกเรื่อง อยากให้คนได้รับรู้ในจุดที่กูไม่ได้เพอร์เฟกต์ตลอดเวลา กูต้องอาศัยตูดเพื่อหาช่องทางให้มานั่งอยู่ตรงนี้ ที่เป็นลุงรงค์ได้

-ถ้ากูไม่โดนวันนั้น กูอาจเป็นเฮียขายก๋วยเตี๋ยวถั่วงอกแก่ๆ ที่ตลาดนัดก็ได้

-เข้ามาอยู่วงดนตรีที่กรุงเทพฯ คนสอนเต้นเขาเป็นเกย์ เราเป็นหางเครื่อง ยังไม่ได้ขึ้นเต้นเลย เหตุการณ์คือเขาบอกเธอต้องนอนกับฉันและต้องยอมฉัน เขาพูดตรงๆ เธอต้องเสียตัวให้ฉัน ลูกน้องตรงนั้นแมนๆ โดนหมด แล้วจะเว้นเราไว้ทำไม

-เราช็อก ตอนนั้นอายุ 19 - 20 กำลังหล่อเลย เขาก็แก่แล้ว 40 แล้ว เขาไม่ได้แต่งหญิงสวยๆ เขาเป็นผู้ชาย สมัยก่อนแปลกมาก กับการที่เป็นผู้ชายมีหนวดมีเครา มาขอนอนกับเรา ขอจูบปาก ดูดนม แล้วล่อ...ได้ยินครั้งแรกกูตกใจเลย

-เขาบอกทุกคนโดนหมดแล้วนะ รงค์จะไม่ยอมเหรอ ถ้ารงค์ไม่ยอมก็กลับไปอยู่บ้านนอก

-ก็คิดพักนึง โรงแรมอาร์ดี กูจำได้เลย กูรู้ตัวว่าต้องโดนในวันนั้นเลย ในวงเหล้า กูไม่ตลก กูขนลุก กูต้องทำยังไง กูภาวนาให้เช้า ตอนนั้น 4 ทุ่ม เมื่อไหร่จะเช้า กูจะได้ผ่านตรงนี้ไป แต่กูต้องยอม ถ้าไม่ยอมก็ต้องกลับ เงินสักบาทก็ไม่มี เพราะกูหนีออกมาจากบ้านโพธาราม

-ในวงเหล้าเขานั่งเฮฮา กูนั่งคิด นั่งซีเรียสอยู่คนเดียว พอเช็กบิลก็พากูขึ้นรถ อยู่บนรถไม่คุยเลยเขาก็นั่งเงียบ พอถึงโรงแรมเท่านั้นแหละ หันมาดูดปากกูเลย ไซร้ๆ ดูดนม

- มันไม่ถึงกับข่มขืน กูต้องยอมเขาด้วย เหมือนเราเป็นผู้หญิงคนนึง เขาละเลงจับหันหลังไซร้ฉิบหายวายป่วง กูก็ตัวแข็งปึ้กเลย เมื่อไหร่จะผ่านไปได้ ไม่มีอารมณ์เลย เมื่อไหร่จะเช้า เขาพานอนบนเตียง จับคว่ำเลย

-กูก็เหมือนผู้หญิงคนนึงรอมันจิ้มให้มันผ่านๆ ไป ช่วงทรมานที่สุดคือช่วงที่เขาใส่ อื้อหือ ทั้งเจ็บ ทั้งรังเกียจเดียดฉันท์ ขยะแขยง กูอยู่ตรงนี้ได้ยังไง คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงตลาดนัด คิดถึงหน้าแม่กูลอยมาเลย แต่ทำอะไรไม่ได้

-มันนานจัด ตอนท้ายกูตะโกนเลยว่ากูไม่ไหวจริงๆ บอกว่าพอแล้วครับ พอแล้วโว้ย เขาก็เสร็จพอดี

-ตอนนั้นไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าเขาไม่สนใจ ไม่เอา ให้กลับไปเลย เงินขึ้นรถยังไม่มีเลย

-เขาก็ไม่ทิ้ง พาขึ้นเวที เป็นนักเต้นเลย ได้ค่าตัว ได้ร้อยนึง

-หลังจากวันนั้นชีวิตไม่ถึงกับเปลี่ยน แต่มีรายได้ หลังจากนั้นเขาก็สาบาน เขาขอครั้งเดียว แล้วก็เรื่องจริง หลังๆ กูอยู่เกมพันหน้า มาหาทุกอาทิตย์เลย มาขอเงิน ทุกคนเห็นหมด แก่งั่กมาเลย

-ถ้าไม่มีเขากูก็ไม่ได้เป็นจตุรงค์ ถ้าวันนั้นเขาไม่เอากูขึ้นเวทีก็ไม่ได้รู้จักพวกตลก ไม่ได้เฉิดฉาย ไม่ได้แสดงว่ากูเล่นตลกได้

- เขาถือว่าเป็นผู้มีบุญคุณ แต่วันนั้นมันโหดร้ายกับกูมาก แต่จบจากวันนั้นมาเขาก็ไม่ได้อะไร หรือเขาไม่ติดใจกูก็ไม่รู้ เพราะไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

-กูให้เงินเขาบ่อย ลูกศิษย์เขาเพียบ แต่พึ่งกูได้คนเดียว มาก็ได้ 2 พัน

-เรื่องน่าเศร้านะ ให้กูเล่าเรื่องนี้ แต่กูโดนกระทำ กูเล่าได้

-บางคนอาจอาย แต่คนอย่างกูอายเหรอ นี่คือเรื่องจริง มีสถานที่จริง กูโดนจริงๆ จำรายละเอียดได้ทุกอย่าง ทำไมต้องอายด้วย กูจะปิดไว้ทำไม ให้มันตายไปกับชีวิตกูเหรอ กูนี่ถ้ากูไม่ยอมวันนั้น กูคิดว่ากูต้องกลับบ้านนอก

-ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก็ยังยอม เพราะยังไงก็ไม่เกินชม. แต่จำไปตลอดชีวิต เป็นตราบาปติดกูไปตลอดชีวิต ว่าเคยโดนแล้วนะ ไม่ตลกนะ กูกลัวเขาเรียกตัวเข้าห้อง ขึ้นรถ ถ้าเรียกตัวต้องไป

-เขาเป็นมันสมองหน้าเวที ใครจะเด่นไม่เด่นอยู่ที่เขา กูตอนนั้นไม่เด่น เป็นหางเครื่องปลายแถว แต่หลังๆ เขาออก กูเริ่มเด่นแล้ว กูเริ่มฉายแสง เริ่มดีขึ้น จากค่าตัววันละ 100 ได้ 150 หัวหน้าเริ่มรู้จักว่ามีผลงาน