ยังคงมีข่าวออกมาเรื่อยๆ สำหรับความความเคลื่อนไหวของนักแสดงผู้อื้อฉาว "แน็ท เกศรินทร์ ชัยเฉลิมพล"
หลังจากเปิดตัวออกมาเป็นข่าวฉาวโฉ่ในช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมาดูเหมือนว่าจะมีใครต่อใครหลั่งใหลเข้าหาตัวเธอมากมาย ทั้งรายการทีวี ทั้งนิตยสารหัวต่างๆ ทั้งสถานบันเทิงเริงรมย์ในยามค่ำคืนที่อยากจะได้ตัวเธอไปโชว์เรียกแขก ค่ายเพลงบางค่ายเตรียมที่จะนำไปเป็นนักร้อง ผู้ผลิตหนังแผ่นจองตัวเธอไปเป็นนางเอกหลายต่อหลายเรื่อง ฯลฯ
ระยะแรกดูจะไม่มีใครเอะใจสักเท่าไหร่ แต่เมื่อมีข่าวเธอไปทำไอ้โน่น ไอ้นี่เยอะขึ้นๆ หลายคน - หลายสื่อจึงเริ่มออกมาเตือนสติพร้อมกับเป้าหมายของการโจมตีที่ไม่ได้อยู่ที่สาวแนทเพียงคนเดียวแล้ว หากมุ่งไปที่บรรดาคน - นายทุนทั้งหลายที่เข้ามาหากินกับตัวเธอไม่เว้นแม้กระทั่งสื่อที่ออกข่าวเกี่ยวกับตัวเธอก็ยังถูกมองว่าขาดสามัญสำนึกและเป็นการให้ท้าย
การทำราวกับว่าเธอเป็นบุคคลเด่นคนดัง การทำราวกับว่าสิ่งที่เธอทำมา(เล่นหนังโป๊)มันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย การทำราวกับว่าเธอเสมือนกับคนที่มีคุณค่า ฯลฯ ทั้งๆ ที่ต่างก็รู้ความจริงว่าอดีตของเธอเป็นเช่นไร? เธอเล่นหนังอย่างว่าเพราะอะไร? เหล่านี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากจะมีใครลุกขึ้นมาถามถึง ศีลธรรม จริยธรรม ตลอดจนเรื่องของค่านิยมต่างๆ ในบ้านเราที่ปลูกฝังกันมาแต่โบร่ำโบราณให้วุ่นวายกันไปหมดว่าทั้งหมดนี้ยังมีอยู่ในสังคมของเราหรือเปล่า?
ที่สำคัญคือเรื่องของ "ยางอาย" ซึ่งเชื่อว่ากรณีของสาวแนทไม่ใช่กรณีเดียวที่จะได้เห็นกันอย่างแน่นอนตราบที่เรายังอยู่ในยุคสมัยที่อะไรก็ดูจะเป็นเรื่อง "ทุนนิยม" ไปเสียทั้งหมดตราบนั้นเราก็คงจะเห็นความเชื่อและคำสั่งสอนจากคนรุ่นปู่ รุ่นย่า รุ่นตา รุ่นยายของเราถูกท้าทายอยู่ตลอดเวลา
ส่วนกรณีที่หลายคนมักจะมองว่าสื่อเองมีส่วนที่ทำให้เกิดกระแส "แนทฟีเวอร์" ขึ้นกระทั่งกลายเป็นว่าเธอสามารถพลิกจากบทของนางร้ายที่สมควรได้รับการลงโทษ เป็นนางเอกผู้น่าสงสารได้อย่างหน้าตาเฉยนั้น อาจจะถูกส่วนหนึ่งแต่คงจะไม่ใช่ทั้งหมด
มองในแง่ดีอย่างน้อยๆ การนำเสนอของสื่อว่าเธอไปทำ(ธุรกิจ)อะไรที่ไหน อย่างไร กับใคร...ก็เป็นการบอกให้รู้ว่ามีใครกันบ้างที่อยู่ในระนาบเดียวกับเธอ? ใครคิดอย่างไรกับเธอ? หรืออาจจะมองเลยไปถึงเรื่องของความเข้มแข็ง-รัดกุมของข้อกฏหมายของบ้านเรา การทำงานของเจ้าหน้าที่ๆ เคยออกมาตีฆ้องร้องปล่าวในช่วงแรกๆ และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย
อย่าไปหงุดหงิดกับท่าทางของเธอที่ทำราวกับไม่ได้รู้สึกผิดในสิ่งที่ทำมา, อย่าไปอิจฉาที่เธอได้ออกทีวีหนังสือพิมพ์ หรืออย่าไปอิจฉาเงินค่าจ้างที่เธอได้รับเลย
...เพราะเท่าที่ดูนอกจากงานที่เธอทำในชุดเสื้อผ้าน้อยชิ้น(หรือไม่มีติดกายแล้ว)ตามแนวถนัดแล้ว งานอื่นๆ เชื่อว่ามีคนเพียงไม่กี่คนนักหรอกที่จะให้การสนับสนุนและยอมเสียเงินไปกับมัน
ซึ่งจริงๆ มันก็คงจะเหมาะกับทางที่เธอเลือกที่จะเดินมาเป็นที่สุดแล้ว