xs
sm
md
lg

อย่าลืมฉัน ตอนที่ 12

เผยแพร่:

เขมชาติขับรถเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้านสุริยง สีหน้าเคร่งเครียด ในขณะที่สุริยง ที่นั่งคุยกับเอื้อแบบนิ่งๆ ยิ้มๆ เหมือนไม่มีอะไรในใจ แต่ก็ไม่วายถามเหมือนตั้งใจจะหยั่งเชิง
“มีใครเล่าอะไรให้ฟังอีกคะ”
“วนิตา เขาเป็นเพื่อนกับอร เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แล้วเขาก็เห็นเขมชาติดูแลคุณอย่างดี ดีจนผิดสังเกต
“แล้ว?”
“แล้วผมก็เลยกลัวว่าคุณจะหวั่นไหว”
สุริยงยิ้มนิดๆ แอบโล่งอกที่ไม่ใช่เรื่องในอดีต
“เรารู้จักกันมานานนะคะ คุณเอื้อน่าจะรู้ หนูเล็กเป็นคนยังไง แค่การดูแลอย่างดี ไม่ว่าจะดีแค่ไหน ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้หนูเล็กหวั่นไหว”
สุริยงมองหน้าเอื้อ แววตาหนักแน่น เอื้อฟังแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ เพราะตัวเอง ก็อยู่ในข่ายทำดีเท่าไหร่ก็ไม่หวั่นไหวเหมือนกัน
“ใช่ ผมรู้ ผมรู้ว่าหนูเล็กเป็นคนยังไง แต่ผมไม่รู้ว่าเขมชาติเป็นคนยังไงกันแน่ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรและกำลังทำอะไร ผมแค่อยากเตือนให้ระวัง ผมเป็นห่วง”
สุริยงฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไร
“ขอบคุณค่ะ”
เอื้อพยักหน้ารับคำขอบคุณ ทันใดนั้นเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น ปิ๊งป่อง!
สุริยงได้จังหวะ รีบตัดบท
“ผู้อำนวยการคงมาแล้ว ฝากคุณเอื้อส่งคุณเกนด้วยนะคะ”

เขมชาติยืนร้อนรนใจ กำลังจะกดออดอีกครั้ง ประตูบ้านก็เปิดออก เกนหลงเดินออกมา พร้อมๆ กับเอื้อ ที่ถือถุงขนมตามมา
“มาแล้วค่ะ แหม ใจร้อนไปได้”
เอื้อกับเขมชาติประสานสายตากัน ต่างคนต่างรู้ ว่ามีความรู้สึกบางอย่างกรุ่นๆ อยู่ข้างใน
“สวัสดีครับคุณเขม”
“สวัสดีครับ อะไรครับเนี่ย?”
“ฝอยทองค่ะ คุณแม่คุณสุทำขาย อร่อยมาก เกนเลยเหมามาหมด มีของเขมด้วยนะคะ”
เขมชาติยิ้มรับ
“น่ารักจัง ขอบคุณมากครับ” พลางหันมารับจากเอื้อ “ผมจัดการเองครับ”
เขมจะเข้าไปเยี่ยมคุณสุหน่อยมั้ยคะ?”
เอื้อรอฟัง เขมชาติชะงักคิด แล้วก็ตอบยิ้มๆ
“ไม่ดีกว่าครับ ผมมาเพื่อมารับเกน ไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมใคร”
“พูดแบบนี้ เป็นเจ้านายที่ไม่น่ารักเลยนะคะ แต่คุณสุเขาไม่สนหรอกค่ะ เพราะเขามีพี่เอื้อคอยดูแลอย่างดี”
เอื้อยิ้มกว้างอย่างถูกใจ ในขณะที่เขมชาติสะอึก ฝืนยิ้มแห้งๆ
เกนหลงหันมาทางเอื้อ “เกนกลับก่อนนะคะ”
เอื้อยิ้มรับ เขมชาติหันมาเปิดประตูให้เกนหลงขึ้นรถไป ก่อนที่จะปิดประตู แล้วหันมาทางเอื้อ
“ขอบคุณที่ขับรถพาคุณเกนมาที่นี่ แต่คราวหน้า ผมขอเป็นคนดูแลเอง”
เอื้อชะงักกึก เขมชาติพูดต่อ
“ฝากบอกแม่เลี้ยงคุณด้วยว่า ผมให้พักจนกว่าขาจะหาย เรื่องงานผมจะให้คุณเกนดูแลเองขอบคุณครับ”
เขมชาติยิ้ม พยายามทำเหมือนไม่แคร์สุริยง แล้วก็เดินกลับไปที่รถ เอื้อมองตามคิด “ยังไงกันแน่?”

“ตกลงเขมชาติคิดยังไงกับนังสุริยงกันแน่”
อัมพิกาพูดด้วยความสงสัย
“พูดกับเราอีกอย่าง แต่ลับหลังทำอีกอย่าง ตกลงจะกิ๊กหรือจะเกลียดกันแน่”
อรทัยรีบตั้งข้อสังเกต
“ตอนแรกอาจจะเกลียด แต่พอเจอมารยาก็เลยเปลี่ยนใจอยากจะกิ๊กก็ได้นะคะ พี่เอื้อก็เคยเป็นมาแล้ว เมื่อก่อนเกลียดยังกะอะไรดี ดูตอนนี้สิคะ เฝ้าเช้าเฝ้าเย็น”
อัมพิกาพยักหน้าเห็นด้วย
“มันก็เป็นไปได้ถ้าเขมชาติเกิดตกหลุมนังสุริยงจริงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เราจะต้องทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ และมันจะต้องใหญ่พอที่จะทำให้ความรักของเขมชาติ และเกนหลงต้องสะเทือน”
อัมพิกายิ้มร้ายอย่างมั่นใจ

เกนหลงกำลังตัดเป็นชิ้นเล็กใส่จาน เขมชาติยืนมองด้วยความชื่นชม
“น่าทานมากๆเลยครับ นี่คุณเกนตื่นมาอบขนมเค้กตั้งแต่กี่โมงครับเนี่ย”
“ตี 5 ค่ะ”
เขมชาติตาโต “โอ้ว จะเช้าไปไหน”
เกนหลงใช้ช้อนตักเค้กชิ้นเล็กที่อยู่ตรงหน้าแล้วก็ยื่นมาตรงหน้าเขมชาติ
“ลองชิมก่อน แล้วบอกสิคะ ว่าคุ้มหรือเปล่า ”
เขมชาติตักเค้กตรงหน้าเข้าปาก จากนั้นก็ชูนิ้วโป้งสองนิ้วให้เกนหลง เกนหลงยิ้มปลื้ม
“ถ้าชอบ ก้อนนี้ของคุณค่ะ ส่วนในกล่องนี่ก็ของคุณสมคิด กับคุณวิบูลย์ แล้วก็คุณมาลัย วันนี้วันหยุดเขมช่วยให้คนไปส่งให้ที่บ้านทีนะคะ จะได้ทานกับครอบครัว”
เขมชาติมองเกนหลงแจกจ่ายขนมอย่างมีความสุข ความเป็นคนมีน้ำใจที่ทำให้เกนหลงยิ่งน่ารัก
“ส่วนอันนี้ของครอบครัวคุณสุ”
เขมชาติหุบยิ้ม จากนั้นก็เลียบๆเคียงๆถาม
“ผมก็ลืมถาม ไปเยี่ยมแม่เลี้ยงคุณเอื้อมาเป็นยังไงบ้าง? ตอนผมโทร.ไปได้ยินเสียงหัวเราะกันสนุกสนานเลย”
“สนุกมากค่ะพ่อแม่คุณสุน่ารักมากไก่กับไข่ก็น่ารักยิ่งตอนอยู่กับพี่เอื้อยิ่งน่ารัก พากันเล่นเหมือนเด็กๆเลยค่ะ คุณสุรักลูกมาก เธอคงอยากได้ผู้ชายที่เข้ากับลูกได้ดี เกนยังนึกไม่ออกเลยนะคะ จะมีใครเข้ากับเด็กสองคนนั้นได้ดีกว่าพี่เอื้อ”
เกนหลงพูดแล้วก็สงสารเอื้อ ตรงกันข้ามกับเขมชาติ ที่ฟังแล้วอิจฉา
ส่วนสุริยง ที่อาการเริ่มดีขึ้น ก็คลายผ้าอีลาสติกออกจากข้อเท้า พลางขยับไปมา ก่อนที่จะลุกจากเตียงเดินเกือบปกติออกจากห้อง ลงมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นอาทิตย์ นภา นั่งกินเค้กฝอยทองของเกนหลงอย่างเอร็ดอร่อย
“เค้กฝอยทองจากไหนคะเนี่ย? น่าทานจัง”
นภายังเคี้ยวตุ้ย พูดด้วยความตื่นเต้น
“เค้กฝอยทองของคุณเกน อร่อยมากเลยหนูเล็ก ชื่นตักให้คุณหนูเล็กเร็ว”
“ค่ะๆ” ชื่นรีบกุลีกุจอรีบตักให้ สุริยงยิ้ม ๆ เดินมาสมทบ
“คุณเกนทำเอง แล้วก็ให้เด็กเอามาส่งให้เมื่อกี๊นี้เอง”
อาทิตย์รีบเสริม
“ทำให้ฝอยทองของเราอร่อยขึ้นอีกเยอะเลย ผมก็ยังคิดอยู่ คุณเขาซื้อไปตั้งเยอะ จะเอาไปทำอะไร ที่แท้ก็เอาไปทำเค้ก แล้วยังมีน้ำใจส่งมาให้เราอีก”
สุริยงรับขนมเค้กจากชื่นมาชิม แล้วก็ยิ้ม
“อร่อยมากจริงๆ ไก่ กับ ไข่ ต้องชอบมากๆแน่ แล้วนี่..หายไปไหนกันคะเนี่ย? เงียบเลย”
ชื่นรีบตอบ
“คุณไก่ กับ คุณไข่ ไปว่ายน้ำที่บ้านคุณเขมชาติค่ะ”
สุริยงพยักหน้าแล้วก็ชะงักกึก
“ หะ? ไก่กับไข่ ไปไหนนะ”
สุริยงถามด้วยความตกใจอย่างแรง

ไก่ ไข่ ยืนหน้าประหม่าๆ นิดๆ ในขณะที่วิบูลย์ยืนอยู่ตรงกลาง กอดคอคู่แฝดไว้ ที่พื้นมีกระเป๋า แผ่นโฟม อุปกรณ์ว่ายน้ำของเด็กวางอยู่ เขมชาติยืนอยู่ตรงข้าม ท่าทางยังไว้ตัวนิดๆ
“มาแล้วครับ คุณไก่ กับ คุณไข่ มาพร้อมชุดว่ายน้ำตามคำสั่ง”
เขมชาติมองไก่ กับ ไข่ คู่แฝดมองตอบเขมชาติหันหน้าหนี
“แล้วที่บ้านเขาไม่ว่าอะไรเหรอ? อยู่ๆก็เอาลูกเขามาแบบนี้”
“อ้าว ผมก็บอกไปตามที่คุณเขมสั่งว่า คุณเกนหลงให้มารับเด็กๆ ไปเล่นน้ำที่บ้านคุณเขมเด็กๆก็ดีใจกันใหญ่ พอดีคุณสุทานยาแก้ปวด แล้วก็หลับอยู่ พ่อแม่คุณสุก็เลยเป็นคนตัดสินใจให้มาแทน”
“แล้วเรื่องให้มารับ”
“อ๋อไม่ลืมครับ ผมฝากบอกให้คุณสุมารับ แล้วก็ทิ้งแผนที่บ้านคุณเขมไว้แล้ว” เขมชาติแอบยิ้มสะใจ “ขอบใจมาก หมดธุระแล้ว กลับไปได้”
วิบูลย์รับคำ พลางเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ “เออ แล้วคุณเกนหลงหล่ะครับ?”
เขมชาติชะงักกึก “เอ่อ เดี๋ยวตามมา มีอะไร?”
“อ๋อ เปล่าครับ ผมแค่จะขอบคุณเรื่องขนมเค้กฝอยทอง อร่อยมาก กินกันทั้งบ้านเลยครับ ผมฝาก
บอกคุณเกนด้วยนะครับ”
เขมชาติพยักหน้า วิบูลย์หันมาทางเด็กๆ
“เล่นน้ำให้สนุกนะเด็กๆ”
ไก่ กับไข่ยกมือไหว้ “สวัสดีครับ”
วิบูลย์จับหัวคู่แฝดโยกไปมาด้วยความเอ็นดู แล้วเดินออกไป แต่ก็ม่าวายหยุดมองเกลับไป แอบหวั่นใจเล้กน้อย
“คุณเกนหลงก็ยังไม่มา ปล่อยคุณเขมอยู่เด็กตามลำพัง จะรอดมั้ยเนี่ย รายนี้เกลียดเด็กยังกะอะไรดี”
วิบูลย์ส่ายหน้าด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ต้องตัดใจ
“โชคดีนะเด็กๆ”
ไก่ กับ ไข่ หันมาซุบซิบกัน เขมชาติหันมาเห็น เผลอตัวส่งเสียงดุ
“ซุบซิบอะไรกัน”
คู่แฝดถึงกับสะดุ้ง เขมชาติรู้ตัว รีบฝืนทำใจดี
“ซุบซิบอะไรกันเหรอครับ บอกพี่เขมได้มั้ย”
ไก่กับไข่ มองหน้ากัน ไข่พยักหน้า ไก่ หันมาพูด
“ไก่ อยากว่ายน้ำครับ”
ไข่รีบเสริม “สระน้ำอยู่ไหนครับ”
เขมชาติเผลอตัว พูดกวนๆ ออกไป “อยู่แถวนี้แหละ กลัวจะไม่ได้ว่ายหรือไงหะ?”
ไก่กับไข่พยักหน้ายอมรับ เขมชาติยิ้ม แล้วก็ย่อตัวลง พยายามจะทำญาติดีด้วย
“ก่อนจะไปว่ายน้ำ พี่เขมว่า เรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า คนไหนไก่”
ไก่ชี้หน้าไข่ ไข่ชี้หน้าไก่ แล้วก็หัวเราะกันคิกคัก เขมชาติชักสีหน้านิดๆ แต่พยายามข่มไว้
“แล้วคนไหน ไข่”
ทั้งสองคนยกมือขึ้นพร้อมกัน แล้วก็หัวเราะคิกคัก เขมชาติกัดฟันกรอด จากนั้นก็ลุกขึ้นพรวดแล้วก็กอดอกทำเข้ม
“ถ้าไม่บอกดีๆ ก็ไม่ต้องว่ายน้ำ เดี๋ยวให้คนไปส่ง กลับบ้านไปเลย”
ไก่กับไข่สะดุ้งสุดตัว เขมชาติสะใจ หันหลังให้ทำท่าจะเดินไป แล้วก็ชะงักขยับขาไม่ออก พลางก้มลงมองที่ขาตัวเอง เห็นไก่กับไข่เกาะขาอยู่
“เฮ้ย”
ไก่รีบบอก “ผมชื่อไก่ครับ”
ไข่เอาบ้าง “ผมชื่อไข่ครับ”
“พี่เขมให้เราว่ายน้ำนะครับ”
ไก่กับไข่ยิ้มประจบ ทั้งน่ารัก ทั้งน่าสงสาร จนเขมชาติอดยิ้มไม่ได้ แล้วก็ต้องรีบเก๊ก ทำขรึม
“ตามมา”
ไก่กับไข่ดีใจรีบปล่อยขา หัวเราะคิกคัก รีบวิ่งไปหยิบอุปกรณ์ว่ายน้ำ เขมชาติเดินนำไป ไก่กับไข่วิ่งมาหยิบของ แต่หยิบอันโน้น อันนี้ก็หล่น หยิบอันนั้น อันนี้ก็หล่น วิ่งไปของก็หล่นเรี่ยราดไป เขมชาติหันมามองก็ส่ายหน้า แล้วก็ต้องเดินย้อนกลับมาช่วยเด็กๆถือของที่ตกตามพื้น แล้วก็รีบเดินไป
เขมชาติมองแล้วก็ยิ้มๆ ไก่กับไข่หันมายิ้มตอบ บรรยากาศแห่งมิตรภาพงอกงามโดยฃเขมชาติไม่รู้ตัว
ในขณะเดียวกัน สุริยงก็กำลังขับรถมาบ้านเขมชาติ พลางมองดูแผนที่ และมองหาบ้านไปด้วยความร้อนใจ
ส่วนไก่ กับไข่ ยืนอยู่หน้าสระว่ายน้ำน้ำบ้านเขมชาติ คู่แฝดตะโกนร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ว้าว สวยจัง”
เขมชาติเห็นท่าทางของเด็กๆ แล้วก็ลืมตัว หลุดขำออกมา ไข่หันมาทางเขมชาติ แล้วถามประสาซื่อ
“ไข่โดดน้ำได้มั้ยครับ”
เขมชาติแกล้งทำเสียงดุ “ไม่ได้”
เด็กแฝดหน้าจ๋อย เขมชาติรีบพูดต่อ
“ต้องให้พี่เขมโดดด้วย ถึงจะโดดได้”
ไก่ กับไข่ ร้องออกมาพร้อมกัน “เย้”
จากนั้น 1 หนุ่มใหญ่ และ 2 หนุ่มน้อย ก็กระโดดลงสระพร้อมกัน ตูม! เสียงน้ำและเสียงหัวเราะดังลั่นสระ
ส่วนสุริยง ก็ขับรถมาจนถึงบ้านเขมชาติ มีแม่บ้านให้การต้อนรับ
“คุณเขมสั่งไว้ว่า ถ้าคุณมาแล้วให้พาไปที่สระว่ายน้ำ เชิญทางนี้เลยค่ะ”
สุริยงเดินผ่านมุมต่างๆของบ้าน พลางมองอย่างพิจารณา ในใจนึกชื่นชมในความพยายามของเขมชาติ
สุริยงเดินตามมาเกือบถึงมุมหนึ่งของสระน้ำ เสียงไก่ ไข่ เล่นน้ำดังมา จึงหยุดยืนแอบมอง เห็นคู่แฝด เล่นน้ำกับเขมชาติอย่างสนุกสนาน แกล้งกันไป หัวเราะไป อย่างสนุกสนานเฮฮา ได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งสระ สุริยงยืนมองแล้วก็ยิ้ม อย่างมีความสุข เป็นจังหวะเดียวกับที่เขมชาติหันมาเห็นพอดี ก่อนที่จะโบกมือพร้อมส่งยิ้มสดใสมาให้ อย่างน่ารัก สุริยงลืมตัวโบกมือตอบแล้วก็ยิ้มกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าเมื่อรู้สึกตัวก็
รีบลดมือลง พร้อมกับหุบยิ้มลงเหลือแต่ครึ่งเดียว แล้วก็ยืนเก้อๆ เขินๆ อยู่ที่เดิม
เขมชาติหันหลังให้สุริยง แล้วก็ยิ้มร้าย พอใจกับอาการหลุดของสุริยง ในใจเริ่มคิดแผนบางอย่างส่วนสุริยง เมื่อนึกขึ้นได้ ก็รีบหันมาถามแม่บ้าน
“ป้าคะ แล้วคุณเกนหลงหล่ะคะ”
เกนหลงวางมือจากเครื่องทอผ้าไหม ก่อนที่จะหันขวับมาทางเอื้อที่นั่งอยู่ข้างๆ
“พี่เอื้อ จะให้คุณสุลาออกจากบริษัทเขม”
“ใช่ พี่อยากให้เขามาช่วยงานที่โรงแรมของเรา อีกหน่อยมันจะต้องยุ่งมากๆ เราสองคนก็มีงานประจำ คงไม่มีเวลามาตามงานตลอด ถ้าพี่ชวนหนูเล็กมาเป็นคนดูแลโปรเจ็กต์ และประสานงานกับเราสองคน.เกน..โอเคหรือเปล่า”
“เกนโอเคอยู่แล้วค่ะ แต่เขม จะโอเคหรือเปล่าก็ไม่รู้”
เอื้อคิด แล้วก็พูดตรงๆ
“เดี๋ยวพี่คุยเอง หนูเล็กเคยเล่าให้ฟังว่า ปกติคุณเขมก็หาเรื่องไล่ออกเป็นประจำอยู่แล้ว ถ้าจะออกจริงๆก็คงไม่ยาก”
เกนหลงยิ้มให้เอื้อ ก่อนที่จะพูดเหมือนเดาใจเขมชาติออก
“ทำเป็นพูดไปอย่างนั้นหล่ะค่ะสุดท้ายเขมก็ต้องการเลขาอย่างคุณสุอยู่ดี”
“แต่พี่ไม่ให้ เขมเขาก็มีเกนเป็นเลขาอยู่แล้ว จะเหนี่ยวหนูเล็กไว้ทำไม ถ้าเกนโอเคที่จะให้หนูเล็กมาทำงานกับเรา เรื่องเขมชาติ พี่จัดการเอง”
เอื้อพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่เกรงกลัว และไม่เกรงใจ เกนหลงหันมามองหน้า แล้วก็ยิ้ม
“เห็นนุ่มๆ สุขุม ใจเย็น บทจะบู๊ขึ้นมา ไม่ยอมใครเหมือนกันนะคะ ได้ค่ะ ว่าไงก็ว่าตามกัน ก่อนหน้านี้ที่เกนไม่ยอมให้คุณสุออก เพราะยังหางานใหม่ไม่ได้ แต่ถ้าพี่เอื้ออยากให้คุณสุมาช่วยงานเรา เกนก็ยินดีค่ะ”
เอื้อยิ้มรับ ดีใจ เกนหลงยิ้มตอบแล้วก็หันไปทอผ้าไหมต่อ เอื้อมองๆด้วยความสนใจ
“แล้วเกนทำอะไร?”
“ของขวัญวันเกิดเขมค่ะ” เกนหลงยิ้มภูมิใจ “อีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดเขม เกนอยากให้ของที่ทำเอง เพราะเขาก็มีทุกอย่างแล้ว ซื้อไม่ถูก ก็เลยทอผ้าพันคอให้”
เอื้อพยักหน้า เกนหลงทอด้วยความตั้งใจ เอื้อมองๆ แล้วก็แอบสงสาร
“ไม่ใช่ง่ายนะเนี่ย เขมเขารู้หรือเปล่าว่าเกนทุ่มเทให้เขามากขนาดนี้”
เกนหลงหันมาย้อน
“แล้วที่พี่เอื้อต้องออกจากบ้านในวันหยุด เพื่อมาคุยกับเกน เรื่องงานใหม่ของคุณสุ ทุ่มเทขนาดนี้เธอรู้หรือเปล่าคะ?”
เกนหลงย้อน แบบยิ้มๆ เอื้อสะอึกนิดๆ

ไก่ กับ ไข่ วิ่งส่งเสียงร่าเริงเข้ามาในบ้านเขมชาติ เสียงสุริยงตะโกนตามหลัง
“ไก่ ไข่ อย่าวิ่งลูก เดี๋ยวลื่น เดินดีๆ”
คู่แฝด ยังวิ่งเล่น ไล่ตีกันสนุกสนาน ตัวเปียก ขาเปียก ไปตามทาง สุริยงรีบเดินตามเข้ามา หอบของพะรุงพะรัง
“รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับบ้านได้แล้วลูก เดี๋ยวค่อยกลับไปอาบน้ำที่บ้าน”
“อาบที่นี่ดีกว่า” เสียงเขมชาติดังมาจากข้างหลัง สุริยงหันมา เห็นเขมชาติ เดินตามมา ใส่เสื้อคลุม อาบน้ำ แอบเซ็กซี่
“อย่าเลยค่ะ จับเด็กอาบน้ำ ไม่ใช่ขำๆนะคะ บ้านคุณจะเละเทะมาก”
“ผมยอม นั่งรถตัวเปียกกลับบ้าน เดี๋ยวไม่สบายเปล่าๆ อาบที่นี่แหละ ผมให้แม่บ้าน ทำอาหารแล้วอาบเสร็จแล้วจะได้ทานข้าวกัน”
ไก่ กับไข่ หยุดวิ่ง หันขวับมาเลย
“แม่หนูเล็กไก่หิวข้าว”
“ไข่ก็หิวครับ”
สุริยงหันมาอึ้งๆ พูดไม่ออก เขมชาติเดินมาหยุดข้างๆ พูดยิ้มๆ
“คุณคงปฎิเสธไม่ได้แล้วหล่ะ อาบให้เด็กเสร็จแล้ว อาบให้ผมต่อได้มั้ย”
สุริยงหันขวับมา รีบทำตาดุ กลบความอาย
“ผมพูดเล่นหรอกน่า ทำหน้าดุไปได้ เชิญทางนี้”
เขมชาติพูดแล้วก็เดินนำไปเลย สุริยงมองตาม ระหว่างเดินไปเขมชาติตั้งใจถอดเสื้อคลุมออก สุริยงหันไปเห็นรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอาย
หลังจากเห็นเกนหลงทอผ้าแล้ว เอื้อก็นึกครึ้มอยากลองฝีมือบ้าง แต่ยิ่งทำยิ่งงง เกนหลงหันมาดู
“พี่เอื้อคะ ใจเย็นๆสิคะ ใจเย็นๆค่ะ ค่อยๆทำ จังหวะการทอมันต้องให้สม่ำเสมอกันค่ะไหวมั้ยคะ?”
“ไหวๆ โทษที เมื่อกี๊แค่คิดอะไรมากไปหน่อย”
“คิดน้อยๆสิคะ ไม่คิดเลยยิ่งดี ตั้งสมาธิอยู่ที่เส้นด้ายนะคะ แล้วก็ทำตามที่เกนบอกเมื่อกี๊นะคะ ใส่กระสวยเข้าไปเบาๆ” พลางเอื้อมมือมาจับมือเอื้อ “มือนี้มันต้องแบบนี้ค่ะ” เอื้อทำตาม “อย่างนั้นหล่ะค่ะ โอเค ดีแล้วค่ะ ใช้ได้เลย ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆนะคะอย่าคิดมาก”
เอื้อยิ้มขำ “โอเคครับ ไม่คิด”
เอื้อตั้งใจทำอย่างมาก ดูสงบ และมีสมาธิ เกนหลงมองแล้วก็ยิ้มๆ เหมือนได้สัมผัสกับเอื้อในอีกมุมหนึ่ง

ไก่ กับไข่ วิ่งออกจากห้องน้ำ พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะกันคิกคัก พลางวิ่งหนีไม่ให้สุริยงแต่งตัวสุริยงวิ่งตาม หัวเริ่มฟู แอบเหนื่อยหลังจากจับอาบน้ำสองคน
“ไก่ ไข่ มาทาแป้ง แต่งตัวก่อนลูก อย่าเพิ่งวิ่ง”
แต่ยิ่งห้าม ไก่ กับ ไข่ยิ่งวิ่งหนี พร้อมส่งเสียง หัวเราะ ดีใจได้แกล้งแม่ เขมชาติเดินออกมา อยู่ในชุดลำลอง ใช้ผ้าเช็ดตัว เช็ดผมที่ยังไม่แห้ง แล้วยืนดูสุริยงวิ่งไล่จับลูกแฝดสองคน
“มานี่เลย มาให้แม่ทาแป้งซะดีๆ อยู่เฉยๆ”
“ไม่ทา ไก่ไม่ทาแป้ง”
“ไม่หยุดใช่มั้ย ไม่หยุดนะ” พูดพลางใช้มือจี๋เอว ไก่หัวเราะร่วน ดิ้นไปมา
“ฮ่าๆ ไข่ ช่วยด้วย”
ไข่ย่องมาทางข้างหลัง แล้วก็จี๋เอวสุริยง สุริยงหันมาจับตัวไข่ ไก่ได้ทีวิ่งหนีไป เขมชาติยืนขำ หัวเราะตามอย่างมีความสุขโดยไม่ได้เสแสร้ง สุริยงหันมาเห็นพอดี เขมชาติยิ้มกว้างอย่างเต็มที่ ต่างจากเมื่อก่อน สุริยงเห็นแล้วก็ยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติ และน่ารักระหว่างที่สุริยงหันไปสนใจเขมชาติ
ไก่หันไปหยิบกระป๋องแป้งที่อยู่ข้างตัวมา แล้วก็กดกระป๋อง เป่าแป้งใส่หน้าสุริยง แป้งฟุ้งออกมาใส่หน้าสุริยงจนขาวว่อก แล้วไก่กับไข่ก็หัวเราะ อย่างสนุกสนานเขมชาติหัวเราะออกมาอย่างสะใจ หันมาตีมือกับไข่ สุริยงหันมาจับตัวไก่ แล้วก็ถูหน้าที่เลอะแป้งลงที่พุง ไก่หัวเราะเสียงดังลั่น ไข่รีบวิ่งมาช่วย เสียงหัวเราะของสุริยง และลูกแฝด ดังอบอวลไปทั้งบ้าน แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ผ้าพันคอที่ทอเสร็จจากเครื่องของเกนหลง ถูกดึงออกจากเครื่อง เกนหลงหยิบมาดูพิจารณา
“จะทออีกผืนแล้วต่อออกมาดีมั้ยนะ ไม่แน่ใจว่ามันจะเล็กไปสำหรับเขมหรือเปล่า เกนขอลองกับพี่เอื้อหน่อยได้มั้ยคะ”
“ได้ครับ ลองยังไง”
“นั่งเฉยๆ ค่ะ”
พูดพลาง เกนหลงก็เอาผ้ามาคล้องที่คอเอื้อ แล้วก็ลองพับ ลองพัน ลองทับไปมา ในแบบต่างๆ
“เวลาไปพบลูกค้าที่ต่างประเทศ เขมจะชอบใส่สูทสีเข้ม สูทสั้น ถ้าพันแบบนี้ก็จะยาวพอดี แต่ถ้าหนาวมาก ก็อาจจจะเอาไม่อยู่”
เกนหลงพันไป คิดไป ขยับไปมา ในระยะประชิดกับเอื้อ แต่ไม่ได้มองหน้าเอื้อ เพราะมัวแต่สนใจอยู่กับผ้า เอื้อแอบมองเกนหลงในระยะใกล้ เห็นความใส่ใจ แล้วก็ถามออกมาด้วยความสงสาร
“เกน ถ้าวันหนึ่งเกนเกิดไปรู้ว่า เขมชาติเค้าแอบไปกิ๊กกับผู้หญิงคนอื่น ลับหลัง เกนจะรู้สึกยังไง”
เกนหลงขยับผ้าไป พูดไป
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะมันยังไม่เคยเกิดขึ้น ก็เลยเดาไม่ถูก เอาไว้ ถ้ามันเกิดขึ้นแล้ว เกนจะบอกนะคะ ว่าแต่มันเกิดขึ้นหรือยังคะ ? “
คำถามของเกนหลงทำให้เอื้อถึงกับจุก สะอึกไป แล้วก็เฉไฉยิ้มกลบเกลื่อน
“หวังว่าคงยังไม่เกิด แล้วก็ไม่ควรจะเกิดขึ้น พี่ก็แค่ถาม เพราะอยากรู้”
เกนหลงจับผ้าพันคอเข้าที่มองดูด้วยความพอใจ แล้วก็ยิ้ม
“จะว่าไป ผ้าผืนนี้ก็เหมาะกับพี่เอื้อเหมือนกันนะคะ”
เอื้อเลิกคิ้ว “จริงเหรอ” พลางหันไปดูที่กระจกแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย เกนหลงยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เอื้อคิดๆแล้วก็หันมาทางผ้าของตัวเองที่คาอยู่ในเครื่อง
“แล้วเกนคิดว่า ผ้าผืนนี้จะเหมาะกับหนูเล็กหรือเปล่า?”
จู่ๆ เอื้อก็คิดถึงสุริยงขึ้นมา

ไก่กับไข่นอนดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่นบ้านเขมชาติอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่สุริยงกำลังเก็บโต๊ะอาหาร เขมชาติเดินมาหา
“ขาหายหรือยัง?”
สุริยงเก็บโต๊ะไปตอบไป “ปวดตึงๆนิดหน่อย แต่ก็เกือบหายแล้วค่ะ”
เขมชาติเดินมาจับมือ “ไม่ต้อง ผมมีแม่บ้าน เดี๋ยวเขาจัดการเอง”
สุริยงดึงมือกลับ
“งั้น ฉันพาลูกๆกลับเลยนะคะ ขอบคุณ”
ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เขมชาติก็รีบพูดแทรกขึ้นมา
“ยัง ผมยังไม่ให้กลับ”
พลางหันมาจับมือสุริยงจะลากไป
“ผู้อำนวยการคะจะไปไหนคะ?”
จากนั้นเขมชาติ ก็กึ่งลากกึ่งจูงสุริยงมาหยุดยืน แล้วก็มองไปที่บ้านหลังสวย
“บ้านหลังนี้มันสร้างมาจากความฝันเก่าๆของผม”
เขมชาติมองบ้าน แล้วก็พูดออกมาจากใจ
“ผมเคยฝันไว้ว่า อยากมีบ้านเพื่อผู้หญิงคนนึง ผมทำงานอย่างหนัก เพื่อสร้างบ้านหลังนี้ มาถึงวันนี้ ผมแค่อยากรู้ว่าสิ่งที่ “ไอ้โง่” คนนึง พยายามทำทั้งชีวิต เธอคนนั้นจะรู้สึกยังไง”
ทั้งที่ลึกๆ แล้วแอบสงสาร แต่สุริยงก็ยังพยายามตอบให้ออกจากตัวเอง พร้อมรอยยิ้ม
“เธอคนนั้นคงภูมิใจมั้งคะ และสิ่งที่คุณทำ มันก็ไม่ได้ “โง่” สักหน่อย”
เขมชาติหันมาถาม พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มน่ารัก
“ภูมิใจ จริงๆเหรอ ?”
เขมชาติมองสุริยง พลางรอคอยคำตอบ ด้วยแววตาเป็นประกาย สุริยงเขิน รีบเบี่ยงหน้าหนี แล้วก็รีบเบี่ยงประเด็น
“เสียดายที่วันนี้คุณเกนหลงรีบกลับไปซะก่อน เลยไม่ได้เจอกัน ไม่งั้นคงจะสนุกกว่านี้”
“ผมอยากให้คุณลืมเรื่องคุณเกน แล้วหันมาสนใจผมสักนาทีนึงก็ยังดี ผมอยากฟังจริงๆว่าคุณชอบบ้านหลังนี้หรือเปล่า คุณชอบมั้ย ?”
สุริยงมองแล้วก็หันมาตอบยิ้มๆ
“ถ้าดิฉันตอบว่า ชอบจะเป็นยังไงคะ?”
“ ก็แปลว่า ความฝันของผมเธอคนนั้นได้รับรู้แล้ว”
สุริยงยิ้มรับนิดๆ อย่างรักษาท่าที เขมชาติขยับเข้ามาและรุกต่อ
“วดี”
สุริยงยืนเกร็ง ตัวตรง ต่อต้านเบาๆ เขมชาติรู้ทัน
“ไม่ว่าคุณจะชื่ออะไรก็ตาม คุณช่วยสลัดความจริงทิ้งแล้วก้าวเข้ามาชื่นชมความฝันเป็นเพื่อนผมสักครู่ได้มั้ย?”
เขมชาติมองหน้าสุริยง ด้วยสายตาอ้อนวอน ที่มีทั้งความจริง และการแสดงแฝงเร้นอยู่ สุริยงนิ่งคิด แล้วก็ยอม
“ได้ค่ะ”
เขมชาติยิ้มอบอุ่น ค่อยๆ หันมามองบ้าน สุริยงหันตามยืนมองบ้านด้วยความชื่นชม เขมชาติมองดูสุริยงที่ยืนชื่นชมบ้านตัวเองอยู่ก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจ ดูถูกและเย้ยหยัน
กำลังโหลดความคิดเห็น...