xs
xsm
sm
md
lg

เบลอ

เผยแพร่:   โดย: ฉัตรพรรษ พงษ์เจริญ


"ถึงจะปรับจุดโฟกัสไปที่ดวงตาแต่เพราะการตั้งค่ารูรับแสงกว้างไปทำให้ความชัดลึกน้อย หัวของตุ๊กแกเลยชัดไม่หมดต้องปรับค่ารูรับแสงให้มากขึ้น แต่ถ้าทำแบบนั้นปริมาณแสงที่จะเข้ามาสู่เซนเซอร์รับแสงของกล้องจะน้อยลง ม่านชัตเตอร์จึงต้องเปิดรับแสงนานขึ้นภาพที่ได้จะมีโอกาสไม่ชัดจากความสั่นหรือการเคลื่อนไหวของตัวตุ๊กแก ดังนั้นจะต้องเพิ่มค่าความไวแสงของเซนเซอร์เพื่อให้ม่านชัตเตอร์เปิดปิดได้เร็วขึ้นแต่ก็จะทำให้ภาพถ่ายมีสัญญาณรบกวนมากกว่าเดิม การใช้แฟลชเพื่อเพิ่มแสงก็เป็นทางเลือกที่ดีแต่ก็ต้องระวังเรื่องเงามืดจากทิศทางของแสงอีก ..."

การร่ายยาวเหมือนสวดมนต์ของผมต้องสะดุดหยุดจากคำว่า "เอ่อ" ที่ดังขึ้นและสายตาเลื่อนลอยของดวงตาที่มองสวนกลับมา

"งั้นก็ลองถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ นะ" ผมเอ่ย "ไม่ต้องกลัวเปลืองฟิล์มแล้วสมัยนี้ เพราะไม่ได้ใช้ฟิล์ม" ผมพร้อมหลุดอาการขำขันหัวเราะออกมา

"ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงทำอย่างนี้ไม่ได้แน่" ผมนึกถึงครั้งเมื่อเริ่มหัดถ่ายภาพ กล้องและเลนส์ของเพื่อนให้หยิบยืมใช้ฝึก ถึงจะเป็นของเก่าอุปกรณ์เหล่านั้นยังคงทำงานได้อย่างดีก็ไม่เคยอิดออดจากส่วนประกอบแบบกลไกไม่ใช่อิเล็กทรอนิกส์ "แต่ค่าฟิล์มและค่าล้างฟิล์มทำให้เจ็บหนักน่าดู" ผมนึกถึงค่าใช้จ่ายที่ใช้ไปกับภาพซึ่งเมื่อล้างออกมาแล้วพบว่าเบลอบ้าง มืดบ้าง หรือสั่นจนใช้งานไม่ได้เกือบทั้งหมด กว่าจะได้รูปซักรูปหนึ่งซึ่งพอจะใช้งานได้ก็หมดฟิล์มไปหลายม้วน พอนานเข้ากว่าจะกดชัตเตอร์ถ่ายรูปแต่ละครั้งต้องคิดแล้วคิดอีกอย่างรุ่นพี่ได้เคยสั่งสอนไว้ ผมคิดพร้อมอมยิ้ม

การพร่ำเพ้อหวนคำนึงถึงเรื่องราวความยากลำบากเก่าก่อนเปรียบเทียบกับปัจจุบันต้องชะงักเมื่อโทรศัพท์มือถือถูกหยิบใช้ "สะดวกดีจัง ถ่ายภาพแล้วดูได้เลย แถมใช้ได้ทันที"

"โลกมันหมุนเร็วเกินไปแล้วหรือเปล่า?" ผมคิดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดใช้งานและถ่ายรูปเช่นกัน

ผมมองภาพที่ได้ถ่ายมาแล้วอมยิ้ม สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปสำหรับผมคือ ภาพถ่ายของผมนั้นยังคงสั่นเบลอเหมือนเดิม

เกี่ยวกับผู้เขียน

"แต่เดิมเป็นเด็กบ้านนอกจากจั
งหวัดจันทบุรี ที่มีความมุ่งมันตั้งใจศึกษาต่อ ณ คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จากความสนใจส่วนตัวและการชักชวนจึงเข้าเรียนในสาขาวิทยาศาสตร์สัตว์ป่าและทุ่งหญ้า ภาควิชาชีววิทยาป่าไม้ จึงได้เข้าไปสัมผัสเรียนรู้เกี่ยวกับสัตว์ป่าหลากหลายประเภทในพื้นที่อนุรักษ์หลากหลายแห่งทั่วประเทศไทย หลังจากสำเร็จการศึกษาได้รับคำแนะนำให้ไปศึกษาต่อ ณ ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาดุษฎีบัณฑิต กระนั้นก็ยังโหยหาและพยายามนำพาตัวเองเข้าป่าทุกครั้งที่โอกาสอำนวย"


พบกับบทความ "แบกเรื่องป่าใส่บ่ามาเล่า" ของ “จองื้อที” ได้ทุกวันที่ 1 และ 16 ของเดือน


กำลังโหลดความคิดเห็น...