xs
xsm
sm
md
lg

ก่อนเกิดเหตุ

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์


รถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อบรรทุกนักวิจัยกำลังเดินทางออกจากหน่วยพิทักษ์ป่าห้วยมดแดง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี ได้รับเกียรติจากผู้ช่วยหัวหน้าเขตฯ ทำหน้าที่เป็นพลขับเนื่องจากประสบการณ์สูงและเป็นพาหนะที่ได้รับการอนุเคราะห์จากทางเขตฯ บทสนทนาจิปาถะทั้งการทำงาน ชีวิต และเรื่องตลกขบขันแลกเปลี่ยนกันเป็นระยะมาตลอดทาง กระทั่งรถยนต์เบรกหยุดอย่างกระทันหันเมื่อเคลื่อนที่ผ่านพ้นโค้งหนึ่งนั้นมา

"ไปครับพี่ ไปช่วยกันนิมนต์ออกจากพื้นที่หน่อย" ผู้ช่วยเขตฯ เอ่ยหลังจากดับเครื่องรถยนต์

ผมมองไปข้างหน้าผ่านกระจกใส มนุษย์กลุ่มหนึ่งพร้อมเครื่องนุ่งห่มสีส้มพร้อมกลดร่มมัดรั้งอย่างแน่นหนาบนเป้เดินป่าบ่งชัดถึงลักษณะสภาพของ พระภิกษุ ผู้เผยแพร่คำสอนของศาสดาแห่งศาสนาพุทธ เมื่อผู้ช่วยเขตฯ เดินเข้าไปหาเรื่องราวต่างๆ ก็ถูกเอ่ยถาม ทั้งการเดินทาง สุขภาพ ความปลอดภัยระหว่างที่เดินทางมา พร้อมทั้งถามไถ่ถึงเส้นทางที่ผ่านมาและเส้นทางที่จะธุดงค์ต่อไปข้างหน้า เมื่อได้รับคำตอบเป็นที่เรียบร้อยก็ถึงคราวต้องเอ่ยนิมนต์เชิญคณะสงฆ์นี้ออกจากพื้นที่ในทันทีเนื่องด้วยข้อกำหนดกฎหมายที่ห้ามไม่ให้ผู้ใดผ่านเข้าพื้นที่โดยไม่ได้รับอนุญาต แน่นอนว่าความไม่ยินยอมต้องบังเกิดจากสถานภาพและมุมมองที่แตกต่างกัน แต่หลังจากการเชื้อเชิญอยู่ครู่หนึ่งก็สามารถนิมนต์คณะสงฆ์ขึ้นรถเพื่อนำออกไปส่งนอกพื้นที่เขตฯ ได้

"เดี๋ยวก็คงลักลอบเดินเข้ากันมาอีกครับพี่ มีเข้ามาบ่อยเป็นประจำอยู่แล้ว" ผู้ช่วยฯ เอ่ยพร้อมหัวเราะแบบเก็บเสียง

เรื่องเล่าเกี่ยวกับการลักลอบเข้ามาเดินธุดงค์ของพระสงฆ์ คณะสงฆ์​ และผู้ติดตามคณะสงฆ์ ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง พื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรทั้งทางตะวันตกและตะวันออกก็ผ่านเข้าหูอยู่เป็นระยะ แต่ด้วยมุมมองส่วนตัวอันด้อยอ่อนด้วยประสบการณ์ ความคิดเรื่องการเดินทางเข้ามาธุดงค์ของคณะสงฆ์ในพื้นที่ป่าอนุรักษ์เข้มข้นจึงเป็นเพียงเงาสลัวที่ไม่อาจตกผลึกได้ว่ามีความสำคัญจำเป็นต้องใส่ใจอย่างไร กระทั่งการหลงทาง อันตรายจากสัตว์ป่า ความเจ็บไข้ได้ป่วยที่เกิดจนต้องเป็นภาระอันไม่ควรจะต้องเกิดให้กับพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ดูแลรักษาพื้นที่ได้วุ่นวายเพิ่มเติมจากงานในหน้าที่ซึ่งก็ล้นมือกันอยู่แล้ว เริ่มทำให้ผมมองเห็นชัดขึ้นว่าสถานการณ์เรื่องนี้ก็เป็นปัญหาไม่น้อยไปกว่าเรื่องอื่น แต่ปัญหานี้คงแก้ไขได้ไม่ยากถ้าหากใช้การพูดคุยสร้างความเข้าใจกันให้เห็นถึงความจำเป็น ถูกต้อง และเหมาะสมอันสมควร

ในวันนี้ระหว่างการเดินทางเข้าไปศึกษาความหลากชนิดของกล้วยไม้ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันออก จังหวัดตาก รถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อที่กำลังวิ่งผ่านเส้นทางสัญจรดินลูกรังหลักเพียงเส้นเดียวต้องชะลอหยุดหลบเข้าข้างทางเพื่อเปิดที่ให้แก่คณะสงฆ์ธุดงค์ผ่านทางออกไปยังสำนักงานเขตฯ ซึ่งเมื่อสวนกันหมดแล้วคณะวิจัยก็ออกเดินทางต่อเพื่อดำเนินงานให้เป็นไปตามแผนงานที่ได้กำหนดไว้

"นั่นไฟอะไรหรือเปล่า กลางถนนนั่นน่ะ" ผมเอ่ยพร้อมกับรถที่หยุดอย่างกระทันหันจนคณะวิจัยหน้าแทบคะมำกันทั้งหมด

เมื่อลงจากรถเพื่อสำรวจดูพบเปลวไฟกำลังเผาไหม้กระดาษพร้อมฟลอยด์ห่ออาหารบนกองหญ้าแห้งอยู่กลางเส้น มวนใบจากยาสูบยังติดไฟไม่มอดดับถูกทิ้งอยู่ไม่ไกลนัก เศษซากอาหารถูกเททิ้งไว้ข้างเส้นทางสัญจร กระดาษห่อผ้าปิดแผลระเกะระกะบนพื้นถนนดินซึ่งเต็มไปด้วยด่านและโป่งอันอุดมด้วยร่องรอยการใช้ประโยชน์ของสัตว์ป่า

"ดีนะที่เมื่อเช้ามีฝนปรอยลงมา ไม่งั้นลามแน่ หน้าแล้ง หญ้าแห้ง ๆ แบบนี้" ผมเอ่ยอีกครั้ง ก่อนเจ้าหน้าที่จะกอบดินจากกองดินใกล้ ๆ มาดับไฟ "แล้วทิ้งขยะกันไว้อย่างนี้เลยเหรอ" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น แน่นอนเรื่องความเหมาะสม ไม่เหมาะสม เรื่องที่ควร เรื่องที่ไม่ควรของสถานการณ์ล่อแหลมที่เพิ่งผ่านไปนั้นก็อยู่เป็นหัวข้อสนทนาได้เนิ่นนานระหว่างการเดินทาง

แต่สำหรับผม เรื่องนี้เวียนวนอยู่ในห้วงความคิดของผมจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดินและยังคงไม่หายไปจนกระทั่งได้ลงมือพิมพ์บทความนี้ แน่นอนครั้งนี้ไม่เกิดเหตุร้ายแรงอะไรขึ้นซึ่งนับเป็นโชคดี แต่ถ้ากลับกลายเป็นเกิดเหตุในทางตรงกันข้าม ความเสียหายที่เกิดขึ้นคงไม่สามารถวัดค่าได้เพราะเรากำลังกล่าวถึงชีวิตของสัตว์ป่า พื้นที่อยู่อาศัยดำรงชีวิตหากิน และสืบทอดเผ่าพันธุ์ของพวกมัน

"อย่างไรก็ไม่คุ้มและไม่ควร" ผมคิด

"เมืองไทยเป็นเมืองพุทธ" คำกล่าวซึ่งมักถูกหยิบยกขึ้นมาใช้นี้ ในหลายบริบทควรต้องพิจารณาให้จริงจังว่าสมควรแก่เหตุแล้วจริงหรือที่จะนำมาใช้เอ่ยเพื่อแก้ไขสถานการณ์

ผมเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

เกี่ยวกับผู้เขียน

จองื้อที

แต่เดิมเป็นเด็กต่างจังหวัดจากภาคตะวันออก มุ่งมั่นเข้ามาศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ด้วยความสนใจส่วนตัวและถูกชักชวน จึงเลือกเข้าศึกษาในภาควิชาชีววิทยาป่าไม้ สาขาวิทยาศาสตร์สัตว์ป่าและทุ่งหญ้า ซึ่งระหว่างนั้นก็ได้มีโอกาสช่วยเก็บข้อมูลงานวิจัยสัตว์ป่าในหลายพื้นที่ หลังจากสำเร็จการศึกษาได้รับคำแนะนำให้ไปศึกษาต่อยังสถาบันอื่น จึงได้เข้ามาศึกษาต่อ ณ ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในระดับปริญญาโทต่อมาถึงในระดับปริญญาเอก และยังคงมีสถานภาพเป็นนิสิตอยู่ในปัจจุบันขณะ

"เราพยายามเรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย เพื่อที่สุดท้ายแล้วเราจะได้รู้ว่า แท้จริงแล้งเราไม่ได้รู้อะไรเลย"

พบกับบทความ "แบกเรื่องป่าใส่บ่ามาเล่า" ของ “จองื้อที” ได้ทุกวันที่ 1 และ 16 ของเดือน


กำลังโหลดความคิดเห็น...