xs
xsm
sm
md
lg

ผศ.สุทัศน์ ปาละมะ นักล่าฝันจำเป็น เจ้าของผลงานรางวัลภาพประกอบดีเด่นต่อเนื่องกว่า 10 ปี

เผยแพร่:   ปรับปรุง:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์


     หากใครเคยไปเดินงานสัปดาห์หนังสือนานาชาติ หรือเป็นคนชอบอ่านหนังสือ คงเคยได้เห็นหนังสือน่าอ่านชื่อ รามเกียรติ์สู่มหาสงคราม, ไก่ไข่, เจ้าเอย...เจ้ากรงหัวจุก, รามเกียรติ์ อวสานทศกัณฐ์, สุขใจในวันน้ำท่วม ผ่านตามกันไปบ้าง หลายคนคงเคยแอบเปิดดูและเห็นภาพสวย สีสันสะดุดตา รู้หรือไม่ว่า เบื้องหลังภาพเหล่านั้นเป็นฝีมือของนักวาดภาพประกอบฝีมือดี ที่ได้รับรางวัลต่อเนื่องกว่า 10 ปี โดยผลงานและรางวัลล่าสุด พ.ศ. 2560 ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับนานาชาติการประกวด World Illustration Challenge ผลงานA time to start journey ประเทศเกาหลีใต้ และ ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมการประกวดรางวัลแว่นแก้ว ครั้งที่ 14 หนังสือเรื่อง “สุขใจในวันน้ำท่วม” โล่พระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ณ วังสระปทุม พ.ศ. 2561 ได้รับรางวัลชมเชยการประกวดหนังสือดีเด่นงานสัปดาห์หนังสือนานาชาติครั้งที่16 หนังสือเรื่อง “คนนี้คือใคร” จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี ณ ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์
     นักวาดภาพประกอบที่กล่าวไปนั้น คือ ผศ.สุทัศน์ ปาละมะ อาจารย์ประจำสาขาคอมพิวเตอร์อาร์ต คณะดิจิทัลอาร์ต มหาวิทยาลัยรังสิต  ซึ่งเป็นศิษย์เก่าจากรั้วมหาวิทยาลัยรังสิตของเรานี่เอง อาจารย์จบปริญญาตรีสาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งคณะศิลปะและการออกแบบ จากนั้นศึกษาต่อคณะมัณฑนศิลป์สาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร

        จากเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่เรียนไม่เก่ง แต่รักการวาดรูปตั้งแต่เด็ก ประกอบกับไม่ได้มีสตางค์มากมายอะไร จึงต้องสอบชิงทุนเพื่อศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา แต่โชคดีได้รับโอกาสจากมหาวิทยาลัยรังสิตได้เข้ามาเรียนที่นี่ในสาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ ซึ่งก็เป็นสาขาที่ตรงตามความถนัดของตัวเอง ด้วยความสุขกับการเรียนในสิ่งที่ชอบทำให้อาจารย์เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ความรู้ต่างๆ มาได้อย่างเต็มที่ทั้งปริญญาตรีและโทในสาขาเดียวกัน หลังจบการศึกษาอาจารย์ได้เริ่มต้นการทำงานในสายการวาดภาพประกอบตั้งแต่ปี 2544 ทั้งด้านการเป็น Illustrator สำนักพิมพ์บ้านแปลน, 2DAnimator Search Entertainment, Art Director Anya Animation, Concept Artist Anya Animation, นักวาดภาพประกอบอิสระสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์สำนักพิมพ์ห้องเรียนสำนักพิมพ์ปราณบริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนพับลิชชิ่งจำกัด และสำนักพิมพ์ Flame Tree Publishing ประเทศอังกฤษ จนปัจจุบันนอกจากยังเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระแล้ว ก็ได้มาเป็นบุคลากรคุณภาพของมหาวิทยาลัยรังสิตในฐานะอาจารย์คณะดิจิทัลอาร์ต
          สำหรับการได้มาเป็นอาจารย์ที่นี่นั่น ก็เป็นอีกหนึ่งโอกาสของอาจารย์ที่มีความท้าทายไม่น้อย ด้วยความรู้และประสบกาณ์ที่แน่นในสายงานวาดภาพประกอบ Illustrator รวมถึงทำอนิเมชั่นด้วยแล้วอาจารย์จึงพยายามหาจุดร่วม ซึ่งเป็นความชอบหรือประสบการณ์ที่ทั้งตัวอาจารย์เองและนักศึกษาเองมีเหมือนกันจนเป็นที่มาของคอนเซ็ปต์ในการสอน “หาความรู้ร่วมกัน” สนุกไปด้วยกัน ต่อยอดและพัฒนางานไปด้วยกัน นักศึกษาที่เข้ามาเรียนก็จะรู้สึกผ่อนคลาย ไม่รู้สึกว่าการเรียนแอนิเมชั่นยาก แต่เขาได้รับการกลืนเข้าไปกับการรับ แชร์ และถ่ายทอดร่วมกัน สิ่งนี้เองทำให้ตัวอาจารย์และนักศึกษาสามารถสร้างสรรค์ผลงานออกมาได้ค่อนข้างสมบูรณ์ ซึ่งอาจารย์เองก็ทุ่มเทกายใจในการถ่ายทอดความรู้ในฐานะอาจารย์มากว่า 10 ปี แต่อาจารย์ก็ไม่ได้หยุดนิ่งในการพัฒนาตนเอง

     จากจุดเริ่มต้นของการชอบวาดภาพตั้งแต่เด็กๆ อาจารย์ไล่ตามความฝันอย่างระมัดระวัง ทีละก้าว จนเรียกว่าประสบความสำเร็จในเรื่องของการเรียน และการทำงานก็ตาม แต่ความเป็นนักล่าฝันของอาจารย์ไม่เคยหยุดอยู่กับที่ อย่างที่อาจารย์กล่าวไปว่าอาจารย์ไม่ได้มีสตุ้ง สตางค์มากพอ โอกาสที่จะได้เงินมาของอาจารย์ คือ ใช้ความสามารถด้านการวาดภาพของตัวเองให้เป็นประโยชน์ตรงนี่เองที่อาจารย์สุทัศน์ เล่าว่า “ผมเริ่มส่งผลงานเข้าประกวดตั้งแต่เรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย ด้วยการส่งประกวดวาดภาพในเวทีต่างๆ จนได้รับรางวัลซึ่งสิ่งที่สำคัญขณะนั้นคือทำเพื่อเงิน และในทุกครั้งที่มีการเปิดให้ส่งผลงานประกวด ผมจะส่งผลงานผมเข้าประกวดและได้รับรางวัลมาโดยตลอดจนถึงปัจจุบันแม้ตอนนี้ผมจะไม่ได้ส่งผลงานเพื่อต้องการเงินแล้วก็ตาม แต่กลายเป็นเรื่องอัตโนมัติไปเสียแล้วที่ยังคงชอบที่จะส่งผลงานไปลองประกวดดู เพราะหัวข้อน่าสนใจ น่าสนุก และแน่นอนผมได้พัฒนาฝีมือ ทบทวนวิชาความรู้ของตัวเอง”ความตั้งใจ ความใส่ใจ หลงใหลกับงานที่ทำทำให้ผลงานที่อาจารย์ส่งเข้าไปประกวดนั้นล้วนแล้วแต่ได้รับรางวัลทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นรางวัลชมเชย รางวัลดีเด่น รางวัลยอดเยี่ยม และรางวัลชนะเลิศในผลงานการประกวดวาดภาพ เป็นต้น นี่แหละเป็นที่มาของนักล่าฝันจำเป็น ที่แต่ละก้าวของชีวิตมีความคุ้มค่าจริงๆ






กำลังโหลดความคิดเห็น...