xs
xsm
sm
md
lg

ฆาตกรรม(ไม่)ต่อเนื่อง-ใครฆ่าใคร ตอนที่ 6 ฆาตกรรมรายที่สอง-ใครฆ่าใคร

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์

จากบทประพันธ์ของ Ango Sakaguchi (1906-1955)
ปรมาจารย์แห่งความลึกลับของฆาตกรรมปริศนา
แปลและเรียบเรียงโดย ฉวีวงศ์

สงครามเพิ่งสงบ สังคมนครหลวงสมัยโชวะพยายามดิ้นรนกลับสู่ยุคทองในอดีตที่ไม่ใช่ว่าไกลโพ้น
ไม่เคยมีเสียดีกว่า ต้องสูญเสียไปแล้วอยากได้คืน...

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นขึ้นมาพบทีมตำรวจที่มาตรวจสอบอะไรกันอยู่แล้วภายในบ้านตั้งแต่ก่อนหกโมง

การที่ทีมเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานขับรถเร่งความเร็วเต็มพิกัดมาที่คฤหาสน์แต่เช้าตรู่เช่นนี้ทำให้มองว่าคงจะได้ข้อเท็จจริงชุดใหม่ที่มีความสำคัญจากการชันสูตรศพกันจนถึงดึกดื่น

ข่าวว่าน้องชายนายวานิกับผู้จัดการหรือว่าพนักงานสำนักพิมพ์ที่เกี่ยวข้องก็ไม่รู้ได้จะมารับกระดูกนายวานิ พากันขึ้นรถไฟตอนดึกเที่ยวเดียวกับที่เราขึ้นมาเมื่อวันก่อนซึ่งคงจะราวเที่ยงและคิดว่าคงจะจัดการเผาศพทันที และทำบุญกระดูกกันคืนวันนี้

หลังจากอาหารเช้า ทีมตำรวจที่คอยอยู่แล้วก็พากันเข้ามาที่ห้องอาหาร สารวัตรตาเหยี่ยวค้อมศีรษะทำความเคารพแทนคำทักทายแล้วพูดอย่างเอาการเอางานว่า

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้ท่านมีเรื่องระคายหูตั้งแต่เช้าอย่างนี้ แต่ก็ต้องขอเรียนว่าผลจากการผ่าศพทำให้เราพบข้อเท็จจริงที่เหนือความคาดหมาย ผมจะสรุปให้ฟังคร่าว ๆ พร้อมกับขอฟังความคิดเห็นของทุกท่าน เรื่องมีอยู่ว่าก่อนถูกแทงด้วยมีดสั้นคุณวานิกินยานอนหลับเข้าไปเป็นจำนวนมากเกินปกติ แต่ตอนที่ตำรวจมาตรวจค้นบริเวณที่เกิดเหตุนั้นไม่มีใครพบยานอนหลับอยู่ในบรรดาสิ่งของส่วนตัวของคุณวานิเลย นอกจากนั้นผลจากการตรวจสอบยังชัดเจนเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามีใครสักคนลอบวางยาเขาครับ”

“อ๊ะ” คุณนายอากิโกะอุทานเบา ๆ

“ยานอนหลับหรือคะ บางทีอาจผสมอยู่ในเก็น-โนะ-โชโกะ...”

“ใช่ครับ คุณนายพอจะนึกอะไรขึ้นมาได้บ้างไหมครับ”

“เช้าวานนี้ ดิฉันตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังง่วงมาก ๆ หัวหนักอึ้ง ยังรู้สึกเลยว่ามันแปลก ๆ ยังไงอยู่ นอกจากนั้น...”

“นอกจากนั้น ? อะไรหรือครับ” คุณนายอากิโกะชำเลืองดูหน้าคนรอบรอบข้างแวบหนึ่งก่อนบอกว่า

“ไม่มีอะไรหรอกคะ พอดีตอนนั้นดิฉันได้ยินคุณทามาโอะบ่นว่าง่วง มึนหัวหรืออะไรสักอย่างเหมือนกัน ก็เลยฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเธออาจจะดื่มเข้าไปด้วย”

คุณนายทามาโอะไม่ได้ลงมากินอาหารเช้าและจนป่านนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัวที่ห้องอาหาร คงจะยังไม่ฟื้นจากอาการเมามายจนอาเจียนเมื่อคืนนี้จนไม่อยากเห็นอาหารอะไรทั้งนั้น

“ตามปกติใครเป็นคนชงน้ำเก็น-โนะ-โชโกะครับ”

“คุณวานิเป็นแขกเชิญของคุณทามาโอะค่ะ “ คุณนายอายากะบอกแล้วอธิบายต่อไปว่า “เธออาจเป็นคนชงเองหรือไม่ก็สั่งให้สาวใช้ชง แต่ตั้งแต่ต้นเดือนนี้เราให้ร้านสึโบเฮมาทำครัวที่นี่สำหรับรับรองแขกโดยเฉพาะ บางทีเมียของสึโบเฮก็เป็นคนชง บ้านเราชงเก็น-โนะ-โชโกะสองครั้งเช้ากับเย็นทุกวันไม่มีขาด คุณวานิก็ไม่ยอมดื่มชาหรือน้ำเลย นอกจากสุราแล้วก็ดื่มเก็น-โนะ-โชโกะอย่างเดียวเลยค่ะ”

พอได้ยินดังนั้นคุณชิงุซะสาวอ้วนและขี้ริ้วขี้เหร่ของลูกพี่ลูกน้องผู้คุณคาซุมะก็สอดขึ้น

“เมื่อเย็นวาน เอ๊ยไม่ใช่ เมื่อเย็นวานซืนฉันเห็นคุณพี่ทามาโอะเป็นคนชงเก็น-โนะ-โชโกะกับตาตัวทีเดียว พอดีฉันช่วยเขาทำกับข้าวอยู่ในครัวแล้วเตาไฟมันไม่พอ เมียของสึโบเฮเลยให้ฉันไปถามคุณพี่ว่ายกเก็น-โนะ-โชโกะลงจากเตาได้ไหม ต้องขออนุญาตก่อนค่ะเพราะท่านผู้นี้จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถ้าใครมาจับต้องอะไรที่ท่านทำไว้โดยไม่บอกกล่าว พอฉันไปบอกคุณพี่ก็ตามฉันไปที่ห้องครัวแล้วช่วยแม่ครัวยกเก็น-โนะ-โชโกะลงจากเตา คอยให้เย็นแล้วรินใส่เหยือกแก้ว ตอนนั้นคุณนายอายากะก็อยู่ด้วยนี่คะ”

“ใช่ ฉันทำพายเนื้ออยู่ ก็ถนัดทำอยู่อย่างเดียวนี่แหละค่ะ”

“ปลาไหลย่างด้วยนะ”

“ครับ ความประสงค์ของพวกเราผู้ต่ำต้อยก็แค่มาสอบถามความเป็นไปของเหตุการณ์เท่านั้น โดนยั่วน้ำลายแบบนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร” ว่าแล้วสารวัตรตาเหยี่ยวก็แกล้งหัวเราะเป็นเชิงประชดประชัน

“ระหว่างที่คุณชิงุซะ คุณนายทั้งสอง พ่อครัวแม่ครัว 5 คนกำลังชงเก็น-โนะ-โชโกะ มีใครเห็นคนอื่นเข้าไปในห้องครัวบ้างไหมครับ”

“ก็จำไม่ได้ทุกช่วงตอนหรอกนะคะ มีคนเข้าออกห้องครัวไม่ได้ขาดสาย คุณอุสึมิมาขอหิมะ มาขอทุกวันเอาไปแช่เท้า พิลึกคน คุณทังโงะมาขอน้ำเย็นเพราะในครัวมีปั๊มน้ำบริสุทธิ์จากภูเขา คุณฮิโตมิกับคุณวานิมาหยิบเบียร์ แม้กระทั่งคุณคาซุมะก็แวะเวียนมาเอาอะไรก็ไม่รู้ อ้อวันนั้นคุณนายอากิโกะก็มาค่ะ”

“ใช่ ฉันอยู่ที่นั่นตลอดเลย เขาทำเส้นโซบะกันใช่ไหม ฉันก็เลยดูอยู่แล้วก็ช่วยเขาทำอะไร ๆ ไปด้วย ตอนที่คุณทามาโอะยกเก็น-โนะ-โชโกะลงจากเตา ฉันก็อยู่”

“งั้น เก็น-โนะ-โชโกะก็อยู่ในครัวตลอดเลยใช่ไหมครับ”

“คุณทามาโอะเอากาเก็น-โนะ-โชโกะไปรองที่ปากปั๊มน้ำจนเย็นดีแล้วจึงรินใส่เหยือกแก้วยกไปที่ห้องคุณวานิ คิดว่าไม่มีใครจับเหยือกนั่นนอกจากคุณทามาโอะค่ะ” คุณชิงุซะตอบพลางมองไปรอบ ๆ เพื่อหาคนที่เห็นด้วย

“หมายความว่าคุณทามาโอะเป็นคนชงเก็น-โนะ-โชโกะทุกขั้นตอน ตั้งแต่หยิบออกจากถุงใส่ลงไปในกาน้ำยกขึ้นตั้งไฟ ยกลงจากเตาทำให้เย็นแล้วรินใส่ในเหยือกแก้ว”

“ใช่ค่ะ” คุณชิงุซะตอบสารวัตรอย่างมั่นใจเต็มที่

“คุณวานิตายเพราะยานอนหลับหรือครับ” ผมถามขึ้น

“ไม่ใช่ครับ เราสันนิษฐานกันว่าฆาตกรวางยาให้คุณวานิหลับก่อนแล้วจึงแทงด้วยมีดสั้น ยานอนหลับที่ผสมในเก็น-โนะ-โชโกะมีปริมาณที่อาจทำให้ตายได้ถ้าดื่มเข้าไปจนหมด แต่จากปากคำของคุณนายอากิโกะกับคุณทามาโอะที่ดูเหมือนจะดื่มเก็น-โนะ-โชโกะผสมยานอนหลับเข้าไปด้วยนั้น คิดว่าคุณวานิคงจะดื่มเข้าไปราว 2 ใน 3 ของทั้งหมด ซึ่งเป็นปริมาณที่ไม่พอที่จะทำให้ตายได้ครับ”

“ทำไมต้องฆ่าซ้ำซ้อนให้เสียเวลาอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่ให้กินยานอนหลับเกินขนาดก็ตายแหง๋แก๋แล้ว ผมคิดว่าตรงนี้มันน่าจะมีอะไรแฝงอยู่นะครับ สารวัตรเชื่อว่าฆาตกรวางยาให้คุณวานิหลับก่อนแล้วจึงแทง แต่ผมเห็นต่างจากนั้นครับ คือคนวางยากับคนแทงเป็นคนละคนกัน หรือว่าสารวัตรพบหลักฐานว่าเป็นพฤติกรรมของคน ๆ เดียวกัน”

“คำถามของคุณเฉียบคมมาก เรายังไม่รู้ชัดว่าทำไมฆาตกรถึงไม่ฆ่าคุณวานิด้วยยานอนหลับ และฆาตกรรมครั้งนี้เป็นการกระทำของคน ๆ เดียวหรือไม่ ความเป็นจริงที่ประจักษ์ชัด ณ ขณะนี้มีอยู่สองประการเท่านั้นคือ มีใครคนหนึ่งเอาเก็น-โนะ-โชโกะผสมยานอนหลับมาให้คุณวานิดื่ม และนายวานิถูกแทงตายระหว่างนอนหลับ กรณีที่คิดว่าฆาตกรเป็นทั้งคนวางยาและคนฆ่า ฆาตกรก็ต้องเป็นคนที่ไม่รู้ว่ายานอนหลับปริมาณขนาดไหนจึงเพียงพอสำหรับฆ่าคนให้ตายได้ หรือรู้แต่ก็ใช้ยานอนหลับเพื่อให้หลับเท่านั้นไม่ได้ใช้เพื่อฆ่า ที่ผมพูดเช่นนี้ก็เพราะในความเป็นจริง ปริมาณของยานอนหลับที่ผสมในเก็น-โนะ-โชโกะนั้นน้อยเกินกว่าจะฆ่าคนได้ครับ”

“อาจล้อเล่นกันก็ได้ สำหรับเธอแล้วละก็การเล่นตลกกันเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก แกล้งให้นอนหลับอุตุไปเสียจะได้ไม่ต้องนอกใจกัน แอบเอายานอนหลับใส่ในเหยือก น่าสนุกจะตายไป”

กวีหลังค่อมสอดขึ้นพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ สารวัตรนิ่งคิดอึดใจหนึ่งก่อนบอกว่า

“ครับ อาจเป็นการเล่นแกล้งกันอย่างคุณว่า แต่ใครคนนั้นไม่ได้ใส่ยานอนหลับลงไปในเหยือกแก้ว แต่ใส่ตั้งแต่ตอนอยู่ในกา เจ้าหน้าที่ของเราตรวจใบชาที่เหลืออยู่ในกาเมื่อเช้านี้และพบยาตกค้างอยู่ครับ”

“วันนั้นในครัวครึกครื้นมาก ป้าแกลงมือทำเส้นโซบะ มีคนเข้ามาช่วยบ้างอะไรบ้าง เข้าออกพลุกพล่านไปหมด” พอได้ยินคุณนายอากิโกะพูดว่าอย่างนั้น คุณชิงุซะก็สอดขึ้น

“ใช่ ครึกครื้นจริง ๆ ด้วย แต่กาต้มเก็น-โนะ-โชโกะวางอยู่บนเตาไฟฟ้าตรงมุมห้องใกล้กับประตูเข้าออก และพวกเราเอะอะกันอยู่ตรงหน้าต่างห่างออกมา ไม่มีธุระอะไรที่ใครจะไปทำที่มุมห้องนั่น เห็นแต่คุณอายากะเท่านั้นที่ทำพายเนื้อง่วนอยู่ ทำไปก็บ่นไปเพราะเธอเกลียดกลิ่นเก็น-โนะ-โชโกะ”

“จริง ฉันเกลียดพวกยาต้มโบราณพวกนี้มาก เหม็นเหลือทน”

“เอ๊ะ วันนั้นใช่ไหมที่ปิก้าจับงูใหญ่ได้ที่นอกหน้าต่าง”

“งูใหญ่ ?”

“ค่ะ งูลายยาวราวเกือบสองเมตรเห็นจะได้ เขมือบเอาไก่เข้าไปทั้งตัว ปิก้าเรียกหามีดบอกว่าจะผ่าท้องเอามาทำอาหารเย็นให้กินกัน คุณนายอากิโกะเธอก็ช่างอยากรู้อยากเห็นถึงกับลงไปดู ฉันไม่เอาด้วยหรอก เกลียดงูจะแย่อยู่แล้ว มองก็ยังไม่ได้เลยค่ะ”

“ฉันก็กลัวงูนะ แต่ชอบดูสิ่งที่ตัวเองกลัวก็เลยลงไปดู”

“ลุงป้าสึโบะเฮก็วิ่งออกไปดูกัน ลุงสึโบะเฮนั้นถึงกับกระโจนออกไปทางหน้าต่างเลยละ”

“คุณทามาโอะกล้ามาก จับงูแกว่งไปมาได้ด้วย”

พอได้ยินกวีหลังค่อมพูดเช่นนั้นคุณชิงุซะก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

“อ้อ ชอบขนาดนั้นทีเดียวรึ พวกฉันเกลียดงูแม้แต่มองก็ยังไม่เอาเลย จริงไหมคุณอายากะ เราสองคนไม่หันไปมองปิก้าด้วยซ้ำไป ทำท่ายังกับเทพเจ้าซุซาโนโอะ-โนะ-มิโกโตะ อยากจะบอกว่าทุเรศ”

“เทพเจ้าซุซาโนโอะ-โนะ-มิโกโตะหรือครับ คุณนายก็คงจะเป็นเทพธิดาอามาเทราซุ แล้วคุณชิงุซะล่ะครับเป็นใคร”

“อ๋อ ฉันก็อีอ้วนตัวตลกสลับฉากไงล่ะคะ”

สารวัตรไม่รู้อะไรเสียแล้ว เวลาคุณชิงุซะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาละก็ แม้แต่แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรปานใดก็ยังยอมแพ้

“คุณปิก้า ปกติเห็นพูดอะไร ๆ ออกปาว ๆ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ทำไมถึงนิ่งเงียบอย่างนั้นล่ะคะ หรือว่าท่านเทพเจ้าซุซาโนโอะ-โนะ-มิโกโตะมาทรงโปรดที่จะมีพระดำรัสกับมนุษย์เดินดิน”

“ตอบไม่ยากนะ ผมเป็นสุภาพบุรุษที่ยึดมั่นในระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด คือนอกจากหญิงงามแล้ว ผมจะไม่พูดกับใครครับ”

นาทีนั้นเองที่มีใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา

เมื่อบานประตูเปิดออกทุกคนก็เห็นสาวใช้ชื่อยาเอะยืนระทดระทวยเกาะบานประตูอยู่ และพอเห็นทุกคนในห้องหล่อนก็ปล่อยตัวลงไปนั่งแปะอยู่กับพื้นห้อง

“คุณหนูค่ะ” หล่อนพูดเสียงสั่นแทบจะไม่เป็นภาษา

“หา อะไรนะ”

“...ถูกฆ่า... ...”
ตัวละครที่กำลังจะหายไปทีละคน
สารวัตรตาเหยี่ยวหันขวับมาทางพวกเราทันที

“ขอให้ทุกคนรออยู่ในห้องนี้สักครู่ อย่าออกไปไหนเป็นอันขาด”

ว่าแล้วก็มอบหมายให้จ่ายูอิจิโร ตำรวจหมู่บ้านคอยเฝ้าระวังเอาไว้ แล้วพาทีมตำรวจไปยังที่เกิดเหตุ อนุญาตให้ดอกเตอร์โคเซกับคุณคาซุมะตามไปเพียงสองคน

หลังจากนั้นราว 45 นาทีดอกเตอร์โคเซก็กลับมาคนเดียว”

“คุณทามาโอะตายรึ ฮึ ?”

“ครับ ถูกฆ่าตาย”

“ถูกวางยาพิษรึ”

“เอ จะถูกวางยานอนหลับหรือยังไงก็ไม่รู้ แต่ว่าถูกฆ่ารัดคอด้วยสายไฟ”

“เฮ้อ” เสียงผู้หญิงสองสามคนในที่นั้นถอนใจออกมาพร้อมกัน คุณนายโคโจ คุณนายอายากะ และอาจมีคุณนายอากิโกะอีกคนหนึ่ง

“ไม่ใช่ฆ่าตัวตายหรือคะดอกเตอร์ ฆ่าตัวตายเพราะสำนึกผิด” คุณชิงุซะถามขึ้น

“ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ฆ่าตัวตายที่ดูเหมือนถูกฆ่าก็มีเหมือนกัน แต่กรณีของคุณทามาโอะนั้นเป็นการฆาตกรรมอย่างไม่มีข้อสงสัยเลยครับ ดูเหมือนจะถูกฆ่าระหว่างที่เมาหลับไป”

“มีเบาะแสอะไรที่บ่งบอกตัวคนร้ายบ้างไหม” ผมชิงถามขึ้นก่อนที่ใครจะพูดอะไรไปมากกว่านั้น

“ไม่มีอะไรสักอย่างเดียวเลยครับ แต่ที่แน่ ๆ คือไม่ใช่การโจรกรรม”

ทุกคนเงียบกริบไปชั่วขณะหนึ่ง

“แต่มันแปลกอยู่นะ ทำไม...”

คุณชิงุซะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น แต่แล้วก็กลับนิ่งคิดอะไรเงียบ ๆ ต่อไป
[ตัวละครในเรื่องและความสัมพันธ์ระหว่างกัน]
อายากะ ภรรยาคนปัจจุบันของคาซุมะ
อากิโกะ นักประพันธ์สตรีอดีตภรรยาของอุตางาวะ คาซุมะ ปัจจุบันอยู่กับ มิยาเกะ โมคุเบ
ชิงุซะ หญิงขี้ริ้วลูกพี่ลูกน้องของคาซุมะ
ทามาโอะ น้องสาวคาซุมะ
โคโจ ดาราสาว ภรรยาของ (โคโรกุ) ฮิโตมิ นักเขียนบทละคร
แขกของทามาโอะ - วานิ -ทังโงะ -อุสึมิ กวีหลังค่อม
ปิก้า จิตรกรอดีตสามีของอายากะ (ถูกเรียกว่า)
ดอกเตอร์โคเซ นักสืบอัจฉริยะ
สึโบตะ เฮคิชิ เจ้าของร้านสึโบเฮที่นิฮนบาชิอดีตพ่อครัวของตระกูลอุตางาวะ
ผม ยาชิโระ ซุนเป คนเล่าเรื่อง ภรรยาชื่อเคียวโกะ เคยเป็นเมียน้อยนายอุตางาวะ ทามอน บิดาของคาซุมะ


Save on your hotel - www.hotelscombined.co.th
กำลังโหลดความคิดเห็น...