xs
xsm
sm
md
lg

รหัสรักจากอเวจี ตอนที่ 15 ความลับของยุมิโกะ

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์

บทประพันธ์ของ เอโดงาวะ รัมโป (1894-1965)
แปลและเรียบเรียงโดย ฉวีวงศ์ อัศวเสนา

หรือด้วยฤทธิ์พิศวาส..รหัสปริศนาที่ถูกทิ้งไว้จึงมีมนต์มายาราวกับส่งสัญญาณขึ้นมาจากอเวจี

ทาเคฮิโกะรู้สึกแปลก ๆ คล้ายหวั่นระแวง แคลงใจเมื่อนึกถึงใบหน้ากว้างใหญ่ ผิวละเอียดเป็นนวลของชายสูงวัยเชื้อสายผู้ดีเก่าในห้วงคิด เท่าที่ได้เข้ามาทำงานใกล้ชิดในฐานะเลขานุการส่วนตัว ชายสูงศักดิ์ผู้นี้ไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาได้ล่วงรู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ และบัดนี้ชายหนุ่มเริ่มหวาดกลัวเมื่อเงาของคนอีกคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้รูปโฉมของเจ้านายใจดีที่ดูเหมือนรักเอ็นดูเขาราวลูกหลานตลอดมา และเมื่อวันเวลาผ่านไปความหวาดกลัวนั้นค่อย ๆ ขยายตัวจนเกือบเป็นสยองขวัญ ความละอายใจที่ลอบรักกับยุมิโกะคุณนายสาวโฉมงามที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่คืนนั้น อีกทั้งความหวาดหวั่นอย่างประหลาดกับการมาเยือนของนักสืบอาเกจิ โคโงโร ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ทาเคฮิโกะกลัวจนลุกนั่งไม่ติดที่

ฉากพิศวาสในห้องอาบน้ำเพิ่งผ่านไปไม่ถึง 10 วัน ระหว่างนั้นทั้งสองจะลอบพบกันทุกสามวันที่นายโองาวาระกลับบ้านค่ำมืด ยิ่งวันยุมิโกะยิ่งร้อนแรงนำพาชายหนุ่มให้หลงระเริงไปกับฤทธิ์พิศวาสจนถอนตัวไม่ขึ้น คุณนายผู้สูงศักดิ์สงบเสงี่ยมราวกับยังไม่พ้นวัยคุณหนูในช่วงกลางวันกลายเป็นคนละคนบนเตียงนอนยามราตรี

“ไม่กลัวเซ็นเซหรือครับ”

ทาเคฮิโกะเคยถามเชิงหยอกครั้งหนึ่งเมื่ออาการเจียนบ้าคลั่งของเจ้าหล่อนสงบนิ่งลง “เซ็นเซ” เป็นคำที่ทาเคฮิโกะใช้แทนตัวนายโองาวาระทุกครั้งที่เอ่ยถึง

“คุณกลัวใช่ไหม แต่ฉันไม่กลัวเพราะเซ็นเซรักฉันมากกว่าตัวของท่านเองเสียอีก ความรักของท่านแตกต่างจากความรักฉันสามีภรรยาทั่วไป เป็นอะไรที่มั่นคงแข็งแกร่งกว่านั้นมากนัก เป็นความรักที่สามารถให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่าง ยอมอุทิศตนเป็นผู้เสียสละ ทั้งหมดนั้นมีฉันคนเดียวที่รู้แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้ท่านเสียใจ คิดว่าคุณคงเข้าใจ...เข้าใจใช่ไหม”

เจ้าหล่อนพูดเช่นนั้นขณะที่เนื้อกายกับเนื้อกายแนบชิด ริมฝีปากใฝ่หากันและกัน ทาเคฮิโกะรู้สึกเหมือนกำลังฟังภาษาต่างประเทศเมื่อเธอพูดเป็นทำนองว่า “ถึงท่านจะรู้ฉันก็ไม่กลัว เพราะฉันกับท่านผูกพันกันด้วยความรักที่เหนือขึ้นไปกว่านั้น” แม้ไม่ใช่เหตุผลที่คนอย่างเขาจะเข้าใจได้ แต่มันก็มีความหมายพอที่จะทำให้ชายหนุ่มต้องถามตนเองว่า “นี่เราเป็นแค่ของเล่นของหล่อนเท่านั้นเองรึ”

“ผมอยากให้คุณเป็นของผมคนเดียวไม่แบ่งปันให้ใคร”

ทาเคฮิโกะกระซิบ ณ อึดใจหนึ่งระหว่างความเร่าร้อน ทั้ง ๆ ที่ไม่มีความตั้งใจแม้แต่น้อยนิดที่จะทำให้เป็นจริงเป็นจังขึ้นมา เพราะทางเดียวที่จะเป็นเช่นนั้นได้คือ “พากันหนี” ซึ่งคิดว่าเป็นไปไม่ได้แน่นอน ถ้อยคำนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าถ้อยคำแห่งความปรารถนาที่ก่อเกิดเมื่ออารมณ์เร่าร้อนถึงขีดที่ไม่คำนึงถึงภาวะแวดล้อมอย่างสิ้นเชิง ยุมิโกะไม่ตอบ เพราะคงรู้อยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาจึงปล่อยถ้อยคำนั้นออกมา

ความปรารถนาในตัวคุณนายโฉมงามยิ่งรุนแรงขึ้นเพียงไร ความหึงหวงก็ยิ่งทวีขึ้นเพียงนั้น ความเคลือบแคลงซุกซ่อนอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องหัวใจมานานแล้ว ความเคลือบแคลงเขาไม่ใช่คนแรกที่เจ้าหล่อนมอบรักเช่นนั้นให้ ความเคลือบแคลงที่ยังคลุมเครือเริ่มมีสีสันเข้มขึ้นตั้งแต่คืนที่นักสืบอาเกจิมาเยือน

ฮิเมดะและบางทีมุราโคชิอาจถูกคุณนายโฉมงาม “รัก” อย่างเดียวกับทาเคฮิโกะก็เป็นได้ ความรักของคุณนายอาจมีอะไรเชื่อมโยงกับความตายลึกลับของสองคนนั่นก็เป็นได้...จินตนาการถูกผลักดันขึ้นมาด้วยพลังแรงเกิดกว่าจะสกัดกั้นไว้ได้

คืนต่อมาหลังการมาเยือนของนักสืบอาเกจิ ทาเคฮิโกะลอบเข้าห้องนอนของสามีภรรยาเจ้าของบ้านตามเคยเพราะรู้แน่ว่าเป็นวันที่นายโองาวาระกลับบ้านดึก เตียงใหญ่ซึ่งเป็นที่นอนของนายโองาวาระกับยุมิโกะซึ่งทาเคฮิโกะเคยมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความชิงชังและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กีดขวางสามัญสำนึกของเขาอยู่นั้น มาวันนี้กลับกลายเป็นอะไรที่มีเสน่ห์กระตุ้นอารมณ์อย่างประหลาด กลิ่นกายชายที่อวลอยู่จาง ๆ ไม่ทำให้เขาเกิดความริษยา เพราะชายคนนั้นห่างไกลจากการเป็นคู่แข่งของเขา คนที่เขาควรริษยาคือคนที่อยู่ในระดับเดียวกันต่างหาก

“ผมไม่ใช่คนแรกใช่ไหมที่เป็นเช่นนี้ คุณเคยบอกว่าผมเป็นเด็ก แต่เรื่องแค่นี้อย่าคิดว่าผมไม่เข้าใจ”

สองคนอายุไม่ต่างกันเท่าไรเลย คุณนายยุมิโกะอายุ 27 ส่วนทาเคฮิโกะอายุ 25 แต่ทาเคฮิโกะดูเป็นเด็กอ่อนหัดเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณนาย และคุณนายเองก็เคยออกปากเช่นนั้น

“คุณจะมาค้นหาความจริงอะไรกัน ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด เรามารักกันเท่านั้นเป็นพอไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่น ใจจดใจจ่ออยู่ที่เรื่องเดียวตรงนี้เท่านั้นอย่าวอกแวกไปเลย คิดว่าร่างกายของฉันน่ารักน่าทะนุถนอม ฝังจิตฝังใจอยู่กับฉันตรงนี้เท่านั้นเป็นพอ”

และแล้ว ทาเคฮิโกะก็คล้อยตาม ชายหนุ่มฝังจิตฝังใจอยู่กับเรือนร่างของคุณนายโฉมงาม เบียดกายอบอุ่นอยู่กับเนื้อนวลเต่งตึงด้วยวัยสาว เพริดแพร้วราวอยู่ในความฝันแสนหวาน ลืมสิ้นซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

แต่พอห่างออกมาจากคุณนายโฉมงามความหึงหวงก็กลับคืนมา ช่วงกลางวันทาเคฮิโกะคิดหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้จนเจ็บปวดรวดร้าวใจ กระสับกระส่ายลุกนั่งไม่ติดที่ งานอะไรที่นายสั่งไว้ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำ

สามวันผ่านไปหลังจากที่นักสืบอาเกจิมาเยือน หลังเที่ยงวันที่ 19 ทาเคฮิโกะอดรนทนไม่ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มถือโอกาสที่คุณนายยุมิโกะไม่อยู่บ้าน เข้าไปในห้องนั่งเล่นของคุณนายที่เรือนฝรั่ง ถือเส้นลวดติดมือเข้าไปด้วย

ตั้งแต่ได้สนิทชิดเชื้อกับคุณนาย ทาเคฮิโกะเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นนี้บ่อยครั้ง บางทีก็เข้ามาเงียบ ๆ โดยไม่เคาะประตู ครั้งหนึ่งทาเคฮิโกะเปิดประตูเข้าไปเงียบ ๆ พบคุณนายกำลังนั่งเขียนอะไรอยู่บนโต๊ะทำงานหันหลังให้ประตู ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าเธอก็สะดุ้งรีบปิดหนังสือทันที มันเป็นหนังสือที่มีลักษณะประหลาดอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ปกหนังสือเป็นโลหะคล้ายอลูมิเนียมปิดล็อกไว้ด้วยกุญแจดอกเล็ก ๆ คุณนายเอาแขนเสื้อคลุมบังหนังสือเล่มนั้นเอาไว้ ล็อกกุญแจ โยนลงไปในลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะแล้วใส่กุญแจลิ้นชักด้วย กิริยาละล่ำละลักของเจ้าหล่อนเห็นได้ชัดว่าพยายามซ่อนหนังสือเล่มนั้น แต่ทาเคฮิโกะก็จงใจที่จะไม่ถามและคุณนายก็ไม่ได้ชี้แจงแก้ตัวว่าอะไร

ตอนที่ทาเคฮิโกะเปิดประตูห้องเข้าไป เขาเห็นกับตาว่าคุณนายกำลังเขียนอะไรอยู่ และเขียนลงไปในหนังสือเล่มนั้นเพราะบนโต๊ะไม่มีกระดาษเลยสักแผ่น ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าที่เขาคิดว่าเป็นหนังสือนั้นที่แท้ก็คือสมุดไดอารีแบบติดกุญแจ เขาเคยได้ยินมาเหมือนกันว่ามีไดอารีแบบนี้...ต้องใช่แน่ ถ้าไม่ใช่คุณนายคงไม่รีบเก็บซ่อนขนาดนั้น ชายหนุ่มรู้สึกขัดใจเอามาก ๆ คุณนายบันทึกไดอารีที่ให้เขาดูไม่ได้ ไดอารีติดกุญแจเสียด้วย นั่นไม่ใช่เพราะอายไม่อยากให้ใครอ่าน แต่เป็นเพราะเจ้าหล่อนมีความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเกิดอารมณ์หึงหวงอย่างสุดระงับ

ทาเคฮิโกะคิดว่าสมุดไดอารีติดกุญแจเล่มนั้นต้องอยู่ในลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะทำงานที่เขาเห็นคุณนายใส่มันลงไปแน่ เขาไม่มีลูกกุญแจแต่รูกุญแจแบบนั้นไม่ซับซ้อนแค่ใช้ลวดงอเป็นตะขอไขก็คงเปิดออกได้โดยง่าย สมัยเด็กเขาเคยเล่นซนแบบนี้มาแล้วเลยออกจะเชื่อมือตนเองอยู่บ้าง

ชายหนุ่มใช้ลวดเปิดลิ้นชักได้อย่างง่ายดายและพบหนังสือติดกุญแจวางอยู่ในนั้น เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วเอากลับไปที่ห้องส่วนตัวพยายามใช้เส้นลวดไขกุญแจที่ติดอยู่แต่คราวนี้ไม่สำเร็จ เมื่อไม่มีทางอื่นจึงต้องใช้ปลายมีดแงะซึ่งกุญแจจะต้องชำรุดใช้การไม่ได้แน่ ทาเคฮิโกะตั้งใจแล้วว่าจะต้องทำให้ไดอารีเล่มนี้หายสาบสูญไปชั่วกาล แม้คุณนายจะคาดคั้นอย่างไรก็จะบอกว่าไม่รู้

มันคือไดอารีเล่มหนาจริงอย่างที่คิด คุณนายบันทึกได้อารีไม่เป็นระเบียบเอามาก ๆ มีบางช่วงถูกทิ้งว่างไว้หลายหน้า บางช่วงก็เขียนบันทึกยืดยาวต่อเนื่องไปหลายหน้าโดยไม่คำนึงถึงวันที่ แต่ส่วนใหญ่เป็นบันทึกข้อความไม่ยาว ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็อ่านจบเล่ม ทาเคฮิโกะอ่านพลางใจเต้นแรง ตัวสั่นสะท้าน หลายครั้งต้องละสายตาจากไดอารีด้วยความตระหนกตกใจ


Save on your hotel - www.hotelscombined.co.th
กำลังโหลดความคิดเห็น...