xs
xsm
sm
md
lg

เต้น...เต้น..เต้น กันไหมเจ๊?

เผยแพร่:   โดย: ต่อพงษ์ เศวตามร์

ชื่อของ วาเนสซ่า เมย์ กับดนตรีแนวครอสโอเวอร์นั้นอยู่คู่กันมาเป็นกิ่งทองใบหยกมาสิบกว่าปีแล้ว

ดนตรีครอสโอเวอร์ หรือ งานเพลงผสมข้ามพันธ์ในลีลาของ วาเนสซ่านั้น ความจริงแล้วได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงเวลาของเธอ แล้วก็น่าจะยังคงได้รับความนิยมไปเรื่อยๆ ตราบใดที่นักผสมข้ามพันธุ์ที่อยู่เบื้องหลังงานเหล่านี้ เข้าใจธรรมชาติของคนและเข้าใจธรรมชาติของความเปลี่ยนแปลงในตัวคน

ธรรมชาติของคนก็คือ คนนั้นยินดีที่จะแสวงหาของดีถึงดีที่สุดให้แก่ตัวเอง แต่ขณะเดียวกันคนก็มักจะอยากที่จะแสวงหาของดีแบบข้ามขั้นตอนเสมอๆ

ของดีจริงๆ มักจะต้องเสพโดยที่มีขั้นมีตอน...

งานเพลงของ วาเนสซ่า เมย์ ที่ผ่านมา เป็นการคัดทำนองเพลงคลาสสิกดังๆ แล้วก็เอาจังหวะแดนซ์ของดิสโก้ยุค 90 ไปจนกระทั่งดนตรีอีเลคทรอนิคส์มาใส่ พูดง่ายๆ เป็นการนำเสนอเพลงคลาสสิกข้ามขั้นตอนได้มันส์ดีมากๆ

อย่างไรก็ตาม ผมเองเคยเสพทั้งของข้ามขั้นตอน และ เสพของตามขั้นตอนมาแล้ว เพราะฉะนั้นถ้าให้เลือกจริงๆ ผมก็จะไม่ฟังงานของยัยเมย์คนนี้เลย เพราะผมรู้สึกว่ามันขาดความละมุนละม่อมและลีลาที่งดงามจริงๆ เหตุก็เนื่องมาจาก เพลงคลาสสิกที่ วาเนสซ่า เมย์ พยายามนำเสนอกับเราแหล่ะครับ พวกนี้ถือว่าเป็นของชั้นเลิศสุดๆ โดยเฉพาะผมเคยฟังฉบับยาวมาแล้ว พอมาเจอของย่อส่วน ตามด้วยการเติมเครื่องปรุงให้มันมีกลิ่นใหม่ๆ เข้าไป ผมก็เลยว่ามันทะแม่งๆ พิกล

แต่กระนั้นถ้าเอาของใหญ่ๆ ละเอียดๆ แบบที่ผมฟังไปเสิร์ฟให้กับคนรุ่นใหม่ ก็รับรองได้ว่าไม่มีใครเอา เพราะ วิธีการเสิร์ฟมันละเอียดไป การเข้าถึงก็ต้องใช้เวลานานกว่า เพราะฉะนั้นคนรุ่นหลังถึงชอบงานของ วาเนสซ่า เมย์ กัน....ซึ่งก็เหมือนกับที่ บอนด์ และ 12 Girls Band นั่นเอง

เพราะเหตุนี้ผมก็เลยไม่ค่อยอินกับ วาเนสซ่า เมย์ ซักเท่าไหร่ โดยเฉพาะเมื่อเธอ แดนซ์ กระจายกับไวโอลิน ผมว่ามัน ‘เสียของ’ คือส่วนผสมมันไม่ลงตัวยังไงไม่ทราบ เหมือนกับคนคิดจังหวะให้วาเนสซ่าเต้น กับตัวเธอซึ่งสีไวโอลินและคัดเลือกเพลงมาทำใหม่นั้น เป็นคนละเรื่องกัน พอฟังกันไปได้หน่อยก็เกิดอาการง่วงนอนหรือหูเปื่อยขึ้นมา เพราะลีลามันคล้ายกันจริงๆ

ผมว่ามันโฉ่งฉ่างและน่าเบื่อมาก คือทั้งขาดลีลา ขาดความชำนาญในเรื่องของการเต้นไปเสียหน่อย

มันเหมือนกับงานเหล่านั้นเธอทำเอามัน แล้วก็ทำให้นักเต้นประเภทเอามันได้ฟังกัน มันก็เลยความความละเมียดและขาดศิลปะที่จะทำให้คนโยกได้น้อยไปหน่อย

ส่วนไอ้เรื่องความเป็นหมวยที่ไม่เร้าใจ อันนี้ก็ช่วยไม่ได้ เพราะ หมวยบ้านเรานั้นมีเยอะ แล้วหมวยหน้าตาระดับที่ตัวเล็กๆ ใส่เสื้อแดงเต้นแบบยั่วยวนสุดๆ ในทุกลีลานั้น ผมว่าวาเนสซ่า เมย์ ก็ยังเทียบกับหมวยไทยช่างเที่ยวไม่ได้อยู่ดีดู

แต่สำหรับชุดใหม่ที่ชื่อว่า Choreography ผมว่าเธอทำได้ไม่เลวครับ

ที่ชอบอาจจะเป็นเพราะว่า มันไม่ค่อยแดนซ์กันเปรอะ เลอะเทอะ จนฟังดูเป็นงานโครมครามเพียงอย่างเดียว...แต่กลับแฝงจังหวะลีลาการเต้นของท้องถิ่นในโลกนี้กันไว้ชนิดน่าสนใจมากๆ คือมีรากของเพลงให้สืบเสาะ และมีรากของจังหวะให้เต้นกันได้

ชุดนี้...ร้ายครับ!! เพราะทั้งอัลบั้มประกอบไปด้วย สิบเพลง...สิบลีลาการเต้น...สิบยุคสมัย...สิบกลิ่นอาย เกือบทุกเพลงมีพื้นเพของการผลักดันจากดนตรีที่กลมกลืนไปกับจังหวะทั้งนั้น ทั้งจากคาริบเบียน ทั้งจากสเปน (Bolero For Violin) ทั้งจากฮาวานา (The Havana Slide) แม้กระทั่งโมร็อคโค(Moroccan Roll) ไปจนสุดท้ายกับการเต้นก่อนงานเลิกในวังสมัยวิคตอรีย (Hadel’s Minuet)

เป็นอัลบั้มเพลงที่ฟังได้ และโยกได้ แต่มีกลิ่นอายของคลาสสิกที่ไม่น่าเบื่อแม้แต่น้อย

เหมือนกับตัวยายเมย์แกบรรลุอะไรบางอย่าง แล้วก็ตัดเอาลูกเด็กๆ ของแกออก จนเหลือแต่ความเขี้ยวและสิ่งที่ต้องการนำเสนอจริงๆ

สุดท้ายก็กลายเป็นงานที่ฟังแล้วชวนโยกมากที่สุดของเธอนะครับ
กำลังโหลดความคิดเห็น...