xs
sm
md
lg

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11

เผยแพร่:

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11

บ้านยายแลในเวลาเดียวกัน ลำยองใส่เสื้อผ้าสีสดจัด ประกาศก้อง พร้อมๆกับซดเหล้า

"กูไม่ไป จ้างเป็นพันเป็นหมื่น กูก็ไม่ไปให้จัญไรไอ้แก่นั่นมันมาติดตัวกูหรอก"
ยายแล, ลำยง, ลำดวน แต่งสีมอๆเท่าที่หาได้จะไปฟังสวดศพ
"ที่ชวนเนี่ย ชวนให้ไป ขอให้ศพลุงสินแกยกอโหสิกรรมให้พี่นะ"
"พวกมันต่างหากโว้ยที่ต้องมากราบขออโหสิกรรมกู ถ้าไม่มีพวกมัน ป่านนี้กูเป็นคุณนายนายทหารเรือไปแล้ว"
"เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าเนี่ย อีคุณนายลำยอง" ลำดวนบอก
"ช่างหัวมัน มันเมาจนเลอะไปหมดแล้ว"
"แม่นั่นแหละเลอะ คอยดูเหอะเหยียบขึ้นไปบนศาลา อีปั้นมันจะถีบหัวลงมา"
"ไปเหอะแม่ ต่อความยาวสาวความยืดเปล่า ๆ พ่อเฝ้าบ้านนะ"
"พวกมึงจะไปเที่ยวไหนกัน แต่งตัวซะสวยเลย ใจดำนะ พวกมึงไม่พากูไปด้วย...อีแลกูไปด้วยคน"
ทุกคนออกไป ปิดประตู
"ดีใจจริงโว้ย ไอ้แก่ตายแล้ว เหลือแต่อีแก่หนังเหนียว"

ลำยง, ลำดวนปักธูปหลังจากไหว้ศพแล้ว รีรอให้ยายแลไหว้ศพเสร็จ จะได้ออกไปพร้อมๆกัน ยายแลจะออกไปทางหนึ่ง แต่ลำยงดึงเอาไว้
"แม่...ไปไหว้ป้าปั้นเขาหน่อยสิ"
"กูมาไหว้ศพตาสินไม่ได้มาไหว้อีปั้น"
"น่าเกลียดน่ะแม่"
"กูไหว้มันแล้วเกิดมันไม่รับไหว้กูล่ะ"
"แม่เองน่ะแหละ ลดๆลงมั่งอ ย่าดีแต่ด่าพี่ลำยองมันเลย"
ลำยงคว้าแขนแลกึ่งบังคับพามาถึงที่นั่งมุมนึงที่ปั้นนั่งอยู่
"ป้าปั้น..ฉันเสียใจด้วยนะจ๊ะ"
"ขอบใจที่อุตส่าห์มา"
ลำยง, ลำดวน ไหว้ปั้นแล้วส่งสายตามาทางแม่ แลไม่รู้จะพูดอะไร ยกมือไหว้ปั้นอย่างเสียไม่ได้ไม่สบตา ปั้นก็ไม่สบตายกมือรับไหว้แค่พอเป็นพิธีเหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างยังคงมึนตึงใส่กัน

มุมหนึ่งในศาลา วันเฉลิมบอก
"ผมบวชไม่ได้หรอกครับ ถ้าผมบวชแล้วใครจะดูแลน้อง ๆ"
"บวชให้ปู่เอ็งไม่กี่วันเท่านั้นเอง ไอ้วัน"
วันเฉลิมหน้านิ่ง
"วันจะได้อยู่กับหลวงตาไงล่ะ ลูกสงบสุขดี วันชอบอยู่กับหลวงตาไม่ใช่เหรอ ...น้อง ๆ น่ะไม่ต้องห่วงหรอก ฝากน้าลำยง น้าลำดวนเลี้ยงให้ซักพัก คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก"
วันเฉลิมยังคงนิ่ง
"ปู่เอ็งเขาสั่งเอาไว้ ถ้าเอ็งบวชเขาจะได้ตายตาหลับ ไม่ต้องตามห่วงเอ็ง ทองที่เอ็งรื้อเจอในกองไฟนั้นน่ะ ปู่เอ็งเขาตั้งใจเก็บไว้เป็นทุนให้เอ็งได้บวชเรียน" ปั้นบอก
วันเฉลิมนิ่ง
"วัน...ทำเพื่อปู่เป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะจ๊ะ" เทวีบอก
"แม่คงไม่ย่อมให้ผมบวชหรอกครับ"
สันต์, ปั้นนิ่งอึ้ง
"ทำไมวันคิดว่าแม่เขาจะไม่ยอมล่ะจ๊ะ" เทวีถาม
"ถ้าผมบวชแล้วใครจะเลี้ยงน้อง"
"เอาเป็นว่า ถ้าจัดการเรื่องน้อง ๆ ได้ วันจะบวชใช่ไหมจ๊ะ"

"ถ้าแม่ยอม ผมก็จะบวชครับ"
ในศาลาตั้งศพ ลำยงบอก

"บวชได้ก็ดี ลุงสินแกอุตส่าห์สั่งเสียเอาไว้ แกจะได้ตายตาหลับ"
"พ่อแกตั้งใจว่า ถึงไม่ได้เรียนโรงเรียนธรรมดา ก็เรียนนักธรรมแทน ชีวิตจะได้สุขสงบบ้าง ไม่ใช่ต้องคอยเลี้ยงแม่เลี้ยงน้องอย่างนี้"
"เผลอๆนางลำยองมันเห็นผ้าเหลือง มันอาจจะกลับตัวกลับใจได้มั่ง ก็ดีนี่หว่าไอ้สันต์ บวชเลย" แลว่า
"เจ้าวันเขาไม่ยอมบวชน้าแล เขาว่า เขาบวชไม่ได้ ถ้าแม่ไม่อนุญาต"
"อ้าว... ไหงยังงั้นวะ อะไรๆก็ต้องแม่มันทุกอย่างเลยรึไง"
"ไอ้วันนี่มันกตัญญูผิดเวล่ำเวลาอีกแล้วอีกแล้ว" ลำดวนบอก
"เอาเหอะพี่สันต์ เดี๋ยวฉันจะช่วยพูดกับพี่ลำยองมันให้ มันอาจจะยอมก็ได้" ลำยงบอก

เสือไหว้ศพเสร็จ ปักธูปแล้วขยับออกมาตรงที่ปั้นกับสันต์และเทวีนั่งอยู่
"ขอบใจนะกำนัน อุตส่าห์มา"
"ฉันเสียใจด้วยนะแม่ปั้น ตาสินแกเป็นคนดี น่าจะอยู่กันไป เห็นกันไปนานๆ จะได้เป็นที่พึ่งของลูกหลาน"
"จะเอาอะไรแน่นอนกับชีวิตล่ะกำนัน"
"นั่นสิ แม่ปั้น สุดท้ายมันก็เท่านี้ อยู่ที่เราเลือกจะให้คนข้างหลังเขาจดจำเรายังไงต่างหาก"

วันเฉลิมนั่งอยู่กับกลุ่ม ยายแล,ลำยง,ลำดวน เสือเดินเข้ามาหา
"ไงวะไอ้วัน"
ทุกคนยกมือไหว้เสือ
"ข้าได้ยินมาว่า เอ็งจะไม่ยอมเรียนหนังสือต่อ มันอะไรกันนักหนาวะ แม่เอ็งมันบังคับไม่ให้เอ็งเรียนรึไง"
"ผมต้องอยู่บ้านคอยเลี้ยงน้องครับ"
"แม่เอ็งมันไม่มีปัญญาเลี้ยงรึไง เอ็งตัวแค่นี้ถึงต้องอ้าขาผวาปีกจะรับผิดชอบน้องนุ่งตั้งโขยง"
วันเฉลิมนิ่ง
"ยายเอ็ง น้าๆเอ็งมันไม่มีน้ำใจจะช่วยดูแลรึไง"
"ฉันก็ช่วยเท่าที่จะช่วยได้แหละกำนัน แต่ละคนมันก็ต้องดิ้นรนทำมาหากินกันทั้งนั้น" แลว่า
"เอ็งได้ยินไหม คนที่มันต้องรับผิดชอบจริงๆน่ะ...แม่เอ็ง ไม่ใช่เอ็ง"
"แต่ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงแม่ได้นี่ครับ แล้วน้องๆผมจะเป็นยังไง ถ้าไม่มีใครคอยดูแล"
"เอ็งกำลังทำให้ข้า รู้สึกว่าข้ามันบาปหนัก ที่ทำลายอนาคตเอ็ง ยึดเอาบ้านแม่เอ็งมา เอ็งคิดว่าข้าใจยักษ์ใจมารใช่ไหม"
"ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยครับ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของกรรม ทุกคนหนีกรรมของตัวเองไปไม่พ้นหรอกครับ"

เวลากลางคืน วันเฉลิมวิ่งกลับบ้านยายแลมาด้วยความดีใจ พบลำยองนั่งกินเหล้าอยู่
"แม่ครับ แม่ ลุงกำนันคืนบ้านให้เราแล้วครับ"
"มึงพูดอะไรของมึงวะ ไอ้วัน"
"ลุงกำนันบอกว่าให้เราย้ายกลับไปอยู่บ้านเราได้แล้วครับ"
"มึงอย่ามาล้อกูเล่นนะ กูไม่ขำ"
ยายแล,ลำยง,ลำดวนตามมาถึงพอดี
"มึงไม่ต้องขำ แต่มึงต้องไปกราบกำนันเสือเขา เขาเวทนามึงกับลูกๆมึง กลัวจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ถือว่าทำบุญ"
ลำยองค่อยๆหัวเราะออกมา
"ทำบุญเหรอ ยังหลงเสน่ห์อยากได้กูทำเมียมากกว่า ไอ้แก่เอ๊ย"

ลำยองหัวเราะด้วยความสะใจ แล,ลำยง,ลำดวน ทั้งโมโหทั้งเวทนาในความคิดของลำยอง วันเฉลิมเสียความรู้สึกต่อทัศนคติของแม่ แม่ไม่มีท่าทีจะซาบซึ้งหรือคิดได้เลย
ผ่านเวลามา ที่ศาลาวัด เมื่อพระสวดเสร็จแล้ว
"ความจริงข้าตั้งใจว่า จะรื้อบ้านเอาไม้ไปปลูกใหม่ในสวนข้า ที่ตรงนั้นใครสนใจซื้อข้าก็จะขาย แต่หน้าไอ้วันมันตามไปหลอนข้าทุกคืน ข้าคืนบ้านหลังนั้นให้นังลำยองมัน ก็เพราะเห็นแก่ไอ้วัน ไอ้เด็กคนนี้มันดีเกินไป"
"สาธุ...กำนันได้บุญทำทานครั้งใหญ่แล้วล่ะ" ปั้นบอก
"ได้บ้านคืนมายังงี้ ก็คงไม่ต้องลำบากกันนัก เจ้าวันคงได้เรียนหนังสือต่อแน่...ขอบคุณลุงกำนันมากครับ" สันต์ยกมือไหว้
เทวีรู้สึกได้ถึงความสบายใจของผัว
"ข้าคิดไปเยอะกว่าเอ็งอีกไอ้สันต์... ไอ้วันมันไม่มีทางมีสมาธิจะร่ำเรียนอะไรได้หรอก ถ้ามันยังขลุกขลักนัวเนียอยู่กับน้องกับแม่มันยังงี้ ต้องหาทางแยกไอ้วันมันออกมาจากนังลำยองให้ได้"

ภายในบ้านแล ลำยองถาม
"บวช...บวชอะไร"
"ก็บวชหน้าไฟให้ปู่มันไง" แลว่า
"ลูกกับเมียใหม่มันก็มี ก็ให้มันบวชไปสิ ทำไมต้องมาเอาไอ้วัน"
"ลุงสินแกสั่งเสียเอาไว้ก่อนตาย" ลำยงบอก
"เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกะกู"
"อีลำยอง มึงนี่มันไม่ได้ตาบอดอย่างเดียว ใจมึงยังบอดด้วย เขาตายไปแล้ว มึงไม่ไปขออโหสิกรรมเขาไม่เท่าไหร่ แต่ลูกมึงจะทำบุญทำกุศลให้เขา มึงยังขัดขวาง กูไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว" แลว่า
"ใครจะทำบุญทำทาน อโหสิกรรมอะไรก็เชิญ คนอย่างอีลำยองมันเจ็บแล้วจำโว้ย ดีเท่าไหร่แล้วไม่เผาพริกเผาเกลือสาปส่งให้มันลงนรกไม่ได้ผุดได้เกิดน่ะ"
ยายแลเหลือทนจนตัวสั่น
"มันเมาแม่ ปล่อยมันไปก่อนอย่าเพิ่งไปคุยกะมัน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันอีกที" ลำยงว่า
"วันนี้ พรุ่งนี้ วันไหนกูก็ไม่ยอมโว้ย กูไม่ให้มันบวชซะอย่างใครจะทำไม"
ยายแลอยากจะตบปากลำยองซักฉาด แต่ลำยงก็ดึงแม่ออกไปซะก่อน
"กูเป็นแม่มันโว้ย กูสั่งอะไรไอ้วันมันก็ต้องทำ ไอ้นี่มันลูกกตัญญูของกูคนเดียวโว้ย มันต้องหาเลี้ยงกูหาเลี้ยงน้องมัน หนอย ตะอ้อนตะออกก็จะมาพรากลูกไปจากอกกู ตายโหงตายห่าแล้วยังไม่เลิกคิดจัญไรอีกไอ้เฒ่า"
ลำยองพร่ำด้วยความเมาพร่ำไปหัวเราะไป อย่างสะใจตัวเอง วันเฉลิมที่ยืนแอบฟังอยู่มุมหนึ่งหลังประตูนานแล้ว โผล่หน้ามาให้เห็นเพียงแค่เสี้ยวเดียว อารมณ์บนหน้าทั้งละอาย ผิดหวัง เจ็บปวด แต่แม่ก็คือแม่

กลางวันวันใหม่หน้าบ้านสมฤดี
"นี่ข่าวดีจริง ๆ นะพ่อวัน ดีแล้ว ดีแล้ว กลับมาอยู่ใกล้ ๆ กัน พ่อวันย้ายไปอยู่บ้านยายแค่ไม่กี่วันหนูสมบ่นคิดถึงพี่วัน" วิมลบอก
วันเฉลิมยิ้มปลื้ม
"ก็หนูสมคิดถึงจริง ๆ นี่ค่ะคุณยาย กินขนมคนเดียวไม่อร่อยเท่าแบ่งกันกินกับพี่วันหรอกค่ะ"
"พี่วันขอบใจนะครับหนูสม"
"แล้วจะสอบเข้าเรียนต่อโรงเรียนไหนละลูกพ่อวัน"
"พ่อบอกว่าอยากให้เข้าโรงเรียนวัดปากน้ำครับ เพราะใกล้บ้านกว่าที่อื่น"
"เก่ง ๆ อย่างพ่อวันต้องสอบได้อยู่แล้วลูก ยายเป็นกำลังใจให้นะลูก"
"หนูสมด้วย หนูสมเป็นกำลังใจให้พี่วันนะค่ะ"
วันเฉลิมรอยยิ้มค่อย ๆ เหือดแห้งไป

"แต่ผมยังไม่รู้เลยครับว่า แม่จะอนุญาตให้เรียนต่อรึเปล่า"
ภายในบ้าน ลำยองถาม
"มึงจะเรียนไปทำไม จบปอสี่ตามเกณฑ์ อ่านหนังสือได้ เขียนหนังสือเป็น บวกเลขลบเลขเป็นก็พอแล้ว อีกหน่อยมึงก็ต้องทำงานทำโรงงานที่ไหน มันไม่ได้สนใจหรอกโว้ย ว่ามึงเรียนสูงขนาดไหน"
"มึงจ้องแต่จะให้ลูกทำงานโรงงาน มึงไม่คิดบ้างเรอะว่า ไอ้วันมันเก่งกว่านั้น" แลว่า
"เรียนสูง ๆ จะได้เป็นเจ้าคนนายคนน่ะเหรอ ฝันไปเหอะแม่ ไอ้นี่มันต้องเลี้ยงแม่เลี้ยงน้อง" ลำยองพูดพลางหัวเราะเยาะ
"บวชก็ไม่ให้บวช เรียนก็ไม่ให้เรียน มึงนี่มันมารชัด ๆ"
"กูเป็นมารมึงไหม ไอ้วัน"
วันเฉลิมนิ่งก้มหน้า
ลำยองตะคอก
"กูถามว่า กูเป็นมารมึงรึเปล่า ไม่ได้ยินรึไง"
"เปล่าครับ ไม่ได้เป็นครับ"
ลำยองหัวเราะร่วนถูกอกถูกใจ
"เห็นไหมแม่ ลูกฉันมันดีขนาดไหน ไอ้นี่มันกตัญญูยังกะอะไรดี"
ลำยองเดินหัวเราะอย่างผู้ชนะ
"อีบ้าเอ๊ย"

ศาลาตั้งศพ เวลากลางวัน สันต์ฟังยายแลเล่าทุกอย่างให้ฟัง
"ข้าเองก็จนปัญญา พูดดี ๆ กับมันก็แล้ว ด่าหยาบ ๆ คาย ๆ ก็แล้ว มันไม่ยอมท่าเดียว"
"ไม่เป็นไรน้าแล ผมจะลองหาวิธีอื่นดู"
"ข้ารู้...ไอ้วันน่ะมันอยากบวชอยากเรียนใจจะขาด แต่มันติดที่อีลำยองคนเดียว"
"เขาคงคิดว่าทำอย่างนี้แล้ว แปลว่าเขาจะชนะทุกคน"
"ชนะบ้าบออะไรของมัน คนจะบวชมันขวางไม่ให้บวชยังงี้ นรกถามหาแหง ๆ อีลำยองเอ๊ย"

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านลำยอง
"มึงอย่าโกหกกูนะ"
"วันไม่ได้โกหกครับ"
"กูไม่เชื่อ มึงเจอพ่อมึงที่ไรเขาก็ต้องให้เงินมึงไว้ซื้อขนมบ้างแหละ เอาออกมาให้กูเดี๋ยวนี้นะมึง น้องนุ่งมึงจะอดตายอยู่แล้ว มึงไม่เห็นรึไง"
"วันไม่มีตังค์จริง ๆ ครับ"
"งั้นก็ไสหัวไปไกล ๆ ตีนกูเลย"
วันเฉลิมขยับออก
ลำยองกรีดร้องระบายอารมณ์เพราะความอยากเหล้า มือไม้สั่นระริก
"จะลงแดงตายแล้วรึไงวะ"
ลำยองหันมาเห็นเสือ
"พี่เสือของลำยอง"
ลำยองจะโผเข้ามากอดประจบ
"เอ็งอย่ามาใกล้ข้า ห่างแค่นี้ยังเหม็นเหล้าจนจะอ้วก"
"พี่เสือยังโกรธลำยองอยู่อีกเหรอจ๊ะ"
"เอ็งนี่ถามโง่ ๆ นะ...คนอย่างเอ็งมันมีค่าพอจะให้ข้าโกรธด้วยเรอะ"
"พี่เสือคืนบ้านให้ฉันมา ไม่ใช่เพราะพี่อยากให้โอกาสฉันแก้ตัวกับพี่เหรอ"
เสือโยนซองกระดาษสีน้ำตาลที่ใส่โฉนดที่ดินลงบนโต๊ะ
"ข้าคืนบ้านหลังนี้ให้เอ็ง ก็เพราะเห็นแก่ไอ้วันเฉลิมลูกเอ็ง เอ็งควรจะสำนึกเอาไว้ให้มาก ๆ ว่าถ้าไม่มีไอ้วันเอ็งมันก็ไม่ต่างไปจากหมาขี้เรื้อนข้างถนนหรอกโว้ย นังลำยอง"

เสือเดินออกไป
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11 (ต่อ)

สันต์นั่งนิ่งอยู่ใกล้ที่ตั้งศพ เทวีเดินเข้ามาหาปั้นที่กำลังจัดดอกไม้กำเตรียมถวายพระที่จะมาสวด 4 รูปคืนนี้

"แม่คะ กินข้าวเถอะค่ะ อีกซักพักแขกก็จะมากันแล้ว"
"แม่ไม่หิวหรอก ตามเจ้าสันต์มันไปกินเถอะ"
"เขาบอกว่าไม่หิวเหมือนกันค่ะ"
"มันก็คงเครียดเรื่องไอ้วัน....ดูแลมันหน่อยนะเทวี"
เทวีหันไปมองทางสันต์ที่อยู่ไกล ๆ ออกไป

เวลากลางคืน วันเฉลิมสวมชุดนักเรียน หิ้วร้องเท้ามาเตรียมจะสวม ลำยองนอนเอกเขนกครางอยู่มุมหนึ่ง
"ไอ้วัน...มึงจะไปไหน"
"ไปช่วยงานศพปู่ครับ"
"มึงคุ้ยหายาแก้ปวดมาให้แม่ทีซิ"
วันเฉลิมรีบมาบอกลำยอง
"ยาแก้ปวดหมดแล้ว แม่ปวดตรงไหนครับ"
"ปวดไปทั้งตัวแหละ ปวดตามข้อเนี่ย มึงนวดให้แม่หน่อยซิ"
"ครับ"
วันเฉลิมนวดข้อเท้าไล่ขึ้นมาถึงหัวเข่าให้ลำยอง
"มึงเสนอหน้าไปทำไมทุกวันงานศพเนี่ย มึงอยากได้สมบัติมันเหรอ"
"วันแค่ไปเอาของกินมาเผื่อน้อง ๆ ครับ ของกินเลี้ยงแขกเหลือทุกคืน"
"แม่มึงไม่สบายยังงี้ มึงจะมีแก่ใจทิ้งแม่ไปวัดอีกเหรอ"
"คืนนี้วันไม่ไปก็ได้ครับ"
วันเฉลิมตั้งอกตั้งใจนวดบรรเทาปวดให้ลำยอง
"แม่ดีขึ้นไหมครับ"
"อือ...กูว่าที่ปวดเนี่ย เพราะกูไม่ได้กินเหล้าแหง ๆ เลย"
วันเฉลิมสงสาร เห็นใจแม่

เวลาค่ำ พระสวดเสร็จ แขกกลับกันไปหมดแล้ว ปั้นเคาะโลงบอกผัว
"ตาสิน...ฉันกลับบ้านก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาแต่เช้า"
ปั้นจะขยับออกมาหยิบตะกร้าข้าวของ เทวีขยับมาช่วยหิ้วตะกร้า
"แม่ค่ะ หนูนึกออกแล้ว ว่าจะช่วยวันเฉลิมได้ยังไง"

เช้าวันใหม่ บ้านลำยอง
"มึงว่าอะไรนะ...มึงจะเปิดห้องให้เช่าอีก" แลว่า
"แล้วทำไมฉันจะเปิดไม่ได้"
"กำนันเสือเขาขอเอาไว้ไม่ใช่เหรอ"
"บ้านนี้มันบ้านฉัน"
"เขาเห็นแก่ไอ้วันมันถึงคืนบ้านให้มึง เขาไม่อยากให้ลูก ๆ มึงยังกะอยู่ในสลัม"
"สลัมแล้วไง ไม่มีจะกินมันก็สลัมเหมือนกันละโว้ย ไอ้เฒ่าเฮงซวยบอกว่า จะหาเลี้ยงก็เลี้ยงให้ตลอดสิโว้ย"
"มึงทำตัวมึงเองนะ อีลำยอง มึงทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า บุญขนาดไหนแล้วที่ยังมีที่ซุกหัวนอนเนี่ย อีบ้า มึงเคยมองเข้าไปในลูกกะตาลูก ๆ มึงบ้างไหม ตามึงบอด ใจมึงบอดใช่ไหม มึงถึงไม่เห็นอะไรในนั้นเลย"
ลำยองสะบัดหน้าหนี กัดฟันแน่น น้ำตาไหลออกมาเหมือนกัน ยายแลเห็นมือลำยองสั่น ยกมือขึ้นป้ายน้ำตา
"มึงเป็นอะไร สั่นยังกะสันนิบาต"
ลำยองหันกลับมา
"เอาเงินมายืมหน่อยแม่ จะเอาไปจ่ายค่าข้าวสาร เชื่อมันมาสองเดือนแล้ว ยังไม่ได้จ่ายมันเลย"
"มึงนะมึง... ไอ้วัน ไอ้วัน"
วันเฉลิมเข้ามา
"ครับยาย"
"เอาตังค์นี่ไปจ่ายค่าข้าวสารเขาซะ"
ยายแลควักเงินออกมาจากเสื้อชั้นใน ยังไม่ทันจะยื่นให้วันเฉลิมลำยองก็คว้าหมับไปเอง
แล้วเดินลิ่วขึ้นข้างบนไป ยายแลทั้งเซ็งทั้งโกรธ ตะโกนตาม

"ให้มันถึงร้านข้าวสารจริง ๆ เหอะอีลำยอง"

อ่านต่อเวลา 17.00น.
ยายแลเดินหัวเสียกลับมาถึงเพิงก๋วยเตี๋ยวแล้วชะงัก ปั้นแต่งตัวไว้ทุกข์นั่งอยู่ในร้าน
          "นังลำดวน"
          "มาแล้วเหรอแม่ ป้าปั้นเขามานั่งคอยแม่พักใหญ่แล้ว"
          "มันมาทำไม"
          "แกบอกมีธุระสำคัญจะคุยกะแม่"
          "ธุระอะไร...กูไม่คุย"
          ลำยงนั่งอยู่กับปั้นหันมาเห็นแล
          "เอ้า...แม่มาแล้ว"
          ปั้นหันมามองแล
          ยายแลสะบัดหน้าพรืด เดินไปทางหลังร้าน
          "แม่...ป้าปั้นแกอยากคุยกะแม่แน่ะ"
          "กูไม่มีอะไรจะคุย"
          ปั้นบอกกับลำยง
          "บอกแม่เอ็งไป...แก่ ๆ จนจะลงโลงกันแล้ว อย่ามาทำตัวเป็นเด็กเล่นขายของ"
          "นังลำดวน บอกมันไปว่าคนอย่างกูเกลียดใครแล้วเกลียดเลยโว้ย กูยังจำได้ทุกคำว่า มันด่ากูว่ายังไง"
          "บอกแม่เอ็งไป...นั่นมันชาตินึงแล้วโว้ย"
          "บอกมันไป..."
          ยายแลยังพูดไม่จบ ลำดวนรำคาญบอก
          "โอ้ย...มันจะอะไรนักหนา แม่ ไอ้ที่แล้วมาก็ให้มันแล้วไปไม่ได้รึไง มีอะไรก็คุยกันดี ๆ เหอะ ป้าปั้นแกอุตส่าห์มา"
          ลำดวนดึงลากแม่ที่ดิ้นขัดขืนเอามาเผชิญหน้า
          "กูไม่คุย...กูไม่คุย"
          ปั้นลุกมาเผชิญหน้าแล
          "เรื่องไอ้วัน เอ็งไม่อยากคุยรึไง นังแล"
          แลชะงักกึกเผชิญหน้าปั้นอย่างเต็มตา
 
          ร้านโชห่วยกลางซอย ลำยองรับเหล้ากั๊กมามือไม้สั่นจนเหล้าในจอกแทบหกกระฉอก พยายามประคองสองมือ ยิ่งกระฉอก เหล้าจะเข้าปากอยู่แล้ว แต่ดันกระฉอกหกลงเปื้อนกระเป๋าถือ
          ลำยองรีบซดเหล้าในจอก แล้วเลียเหล้าที่หกอย่างเสียดายจับจิต คนขายของมองอย่าเอนจอนาถใจ ทุเรศจัง
          "มองอะไร"
          คนขายเก็บจอกเหล้าคืนไป
          "เอามาขวดนึงเลยละกัน"
 
          เพิงก๋วยเตี๋ยว แลบอก
          "เออ...ข้าจะลองดูแล้วกัน แต่ไม่รับปากนะโว้ยว่าจะสำเร็จ"
          "มันต้องสำเร็จ นังแล...นี่เป็นโอกาสเดียวที่เอ็งกับข้าจะช่วยไอ้วันมันได้ ไม่งั้นไอ้วันมันก็ไม่ต่างไปจากตกนรกทั้งเป็นหรอกโว้ย"
          ปั้นจะเดินออกมา
          "เดี๋ยวนังปั้น..เอ็งบอกมาซิไอ้เรื่องเนี้ย ใครมันเป็นคนออกความคิด อย่าบอกนะว่าผีตาสินมันมาเข้าฝันเอ็ง"
          "เอ็งว่าความมันดีเข้าท่าใช่ไหมล่ะ"
          "เข้าท่าสิวะ คนฉลาดๆอย่างข้า ยังคิดไม่ถึงเลย"
          "เอาเหอะ เอาไว้ให้สำเร็จซะก่อน แล้วข้าจะบอกเอ็ง"
          ปั้นเดินออกไปทางหนึ่ง
          ลำยองเดินออกมาจากทางหนึ่ง ก้มๆเงยๆเก็บขวดเหล้าในกระเป๋า เห็นด้านหลังของปั้นเดินไกลๆ อออกไปจากเพิงก๋วยเตี๋ยว
          "อีปั้น"
          ลำยองรีบเข้ามาที่เพิง
          "แม่...อีปั้นมันมาทำไม"
          ยายแล, ลำยง, ลำดวน หน้าตื่น...ความแตกแน่แล้ว
          "ไหน อีปั้น ไหน"
          "ก็กี้ฉันเห็นมันเดินออกไป อีปั้นแน่ๆ ฉันเห็นกับตา"
          "ตาฝาดแล้วมึงน่ะ ขืนอีปั้นมันกล้ามาเหยียบถึงถิ่นกู ได้แหลกกันไปข้างนึงแน่"
          "ไม่ตาฝาดก็เมาแต่หัววันแล้วละ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย" ลำดวนบอก   
          "กูให้เงินไปเฉ่งค่าข้าวสารมึงเอาไปซื้อเหล้าเรอะ"
          ยายแลเล่นบทโวยวายใส่ลำยองเพื่อหันเหประเด็นทันที
ควันจากการเผาศพลอยออกมาจากปล่องเมรุ วันเฉลิมยืนอยู่มุมหนึ่ง สันต์เดินเข้ามาหา
          "วัน พรุ่งนี้ไปสอบ ตั้งใจทำให้เต็มที่นะลูก ถ้าสอบเข้าโรงเรียนวัดปากน้ำได้ พ่อจะดีใจที่สุด"
          วันเฉลิมน้ำเสียงไม่เต็มปาก
          "ครับ"
          "ถึงไม่ได้บวชให้ปู่ก็ไม่เป็นไร ปู่คงดีใจเหมือนกัน ถ้าวันตั้งใจเรียนต่อให้ได้สูงที่สุดเท่าที่จะไปได้"
          เสือยืนสงบมองเมรุอยู่มุมหนึ่ง ยายแลเดินเข้ามาหา
          "กำนัน ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษา"
          "เรื่องลูกสาวเอ็ง ข้าไม่ฟังแล้วโว้ย นังแล จบกันไปแล้ว ข้าอโหสิกรรมให้ไปแล้ว"
          "กำนันอุตส่าห์คืนบ้านให้มัน บุญคุณกำนันครั้งนี้ชาตินี้ชาติหน้า ก็ใช้ไม่หมด"
          "ไม่ต้องมาสรรเสริญเยินยอข้า ข้าไม่ได้ทำบุญทำทานให้ลูกสาวเอ็ง ข้าเห็นแก่หลานเอ็งคนเดียว"
          "ฉันรู้...แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว กำนันสงเคราะห์มันให้ถึงฝั่งอีกหน่อยได้ไหม"
          "เอ็งพูดอะไรของเอ็งวะ นังแล"
 
          วันเฉลิมกลับเข้าบ้านมา ภายในบ้านมืดสนิท เพราะลำยองออกไปตั้งแต่กลางวันแล้ว
          "แม่ครับ...แม่"
          วันเฉลิมเปิดไฟแล้วได้ยินเสียงน้อง ๆ ร้องไห้กันกระจองอแง วันเฉลิมรีบวิ่งไปที่ห้อง สายยูถูกคล้องไว้ด้วยตะปูงอ วันเฉลิมรีบปลดตะปู เปิดประตูเข้าไป น้อง ๆ ถูกขังเอาไว้รวมกันในห้อง ทั้งมืด ทั้งหิว ทั้งกลัว เด็ก ๆ กำลังจะฉีกเนื้อกันกินเป็นอาหารค่ำกันอยู่รอมร่อ
          "น้องอ้อย น้องเหน่ง พี่วันมาแล้วครับ อย่าร้องน่ะ โอ๋ ๆ จิตรา ไม่ต้องกลัว หิวข้าวใช่ไหม เดี๋ยวเราไปหุงข้าวกินกันนะ"
          วันเฉลิมอุ้มน้องขึ้นมาปลอบเป็นคน ๆ ไป สร้างรู้สึกทิ้งน้องไปไม่ได้ให้วันเฉลิมหนักหน่วงขึ้น
          ยายแลโวยวาย
          "มันขังไอ้สามตัวนี้ไว้ แล้วตัวมันไปไหน"
          "ผมไม่รู้ครับ แม่คงออกไปนานแล้ว"
          วันเฉลิมป้อนข้าวน้องคนละคำ
          "เวรแท้ ๆ เกิดฝืนไฟไหม้ขึ้นมาจะทำยังไง เกิดอีอ้อยมันซนเอานิ้วแหย่เข้าไปในรูไฟ จะเป็นยังไง แม่เอ็งนี่มันไม่มีหัวคิด"
          "ผมผิดเองครับยาย ถ้าผมไม่ไปเผาศพปู่ ก็คงมีคนอยู่กับน้อง ๆ"
          "เอ็งไม่ต้องมาออกรับแทนมัน ผีเหล้าผีพนันคงเข้าสิงมันจนไม่เหลือความเป็นคนแล้ว"
          "ยายอย่าว่าแม่เลยครับ"
          "ทำไมข้าจะว่ามันไม่ได้ สารพัดความเลวความชั่วอยู่ในตัวแม่เอ็งขนาดนี้ ไอ้วัน"
          วันเฉลิมน้ำตาร่วงเผาะ
 
          ในบ่อน ใกล้บ้าน ยายแลเข้ามากลางบ่อน ผู้คนคึกคักเงินสะพัด
          "เฮ้ย...นังลำยองมันมานี่รึเปล่า" แลถาม
          "มา...มันมาเล่นอยู่พักนึง หมดตูดแล้วมันก็ไป"
          ยายแลเซ็ง หันกลับมาจะกลับออกไป วันเฉลิมตามเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
          "ข้าบอกให้รออยู่ข้างนอก เอ็งตามเข้ามาทำไม ไอ้วัน"
          "ยายไม่เจอแม่เหรอครับ"
          "มันออกไปแล้ว...ไป ๆ ๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก เอ็งอย่าเห็นมันเป็นดี ไอ้เรื่องอุบาทว์พรรค์นี้"
          ยายแลลุนหลังต้อนวันเฉลิมให้รีบอออกไป
          ยายแลเดินมากับวันเฉลิม
          "เอ็งกลับบ้านไปเหอะ ไม่ต้องไปสนใจมันแล้ว ช่างหัวมัน จะไปเมาหัวราน้ำที่ไหน ก็ปล่อยมัน"
          "แต่วันก่อนแม่บ่นว่าปวดไปทั้งตัวเลยนะครับยาย"
          "ไม่ปวดได้ยังไง ก็มันอยากเหล้า ไป เอ็งกลับไปเหอะไม่ต้องไปห่วงมันหรอก พรุ่งนี้เอ็งไปสอบแต่เช้านะ"

          ยายแลเดินแยกออกไป วันเฉลิมละล้าละลังแต่ตัดใจจะเดินกลับบ้าน แล้วชะงัก
ข้างถนนวันเฉลิมเห็นร้องเท้าลำยองตกอยู่ข้างหนึ่ง เก็บรองเท้าขึ้นมาดูให้แน่ใจ แล้วมองหา..จนเห็น
"ยาย ยาย"
ยายแลรีบกลับมา วันเฉลิมรีบลุยเข้าไปในพงหญ้าเพราะเห็นขาลำยองโผล่ออกมา
"แม่ แม่"
สภาพลำยองเหมือนถูกฆ่าหมกป่า แต่ปรากฏว่านางกอดขวดเหล้าเปล่าแน่นไว้กับอก

วันเฉลิม, ยายแลช่วยกันดึงแขนคนละข้าง ลากลำยองเข้ามาในบ้านจนหมดเรี่ยวแรง
"ทำไมมันถึงได้ทุเรศทุรังยังงี้โว้ย"
"แม่ครับ แม่"
"ช่างหัวมันเหอะไอ้วัน มันไม่รักตัวเองไม่ดูแลตัวเองแล้วเราจะไปสนใจมัน ทำไม ปล่อยมันอยู่นี่แหละ เอ็งไปเข้านอนซะ ดึกแล้ว พรุ่งนี้จะตื่นไม่ทัน"
วันเฉลิมวิ่งออกไปหลังบ้าน ยายแลพักเหนื่อย ได้แต่นั่งมองสภาพลำยองอย่างอเนจอนาถใจ วันเฉลิมกลับมาพร้อมผ้าชุบน้ำและเช็ดเนื้อตัวให้แม่ ยายแลถอนใจและตัดสินใจแน่วแน่ที่จะทำตามแผนโดยเร็วที่สุด
วันเฉลิมเช็ดตัวให้ลำยองอย่างตั้งอกตั้งใจ

เช้าตรู่ บนเมรุวัด กองกระดูกที่ยังเหลือจากการเผาในถาดรองเผาศพ ถูกรวบรวมเป็นกองเหลือนิดเดียว ดอกไม้และน้ำอบถูกพรมลง เสียงพระสวดดัง
ปั้น, สันต์, เทวี ช่วยกันเก็บกระดูก
"หมดห่วงเถอะตาสิน ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงแล้ว"

วันเฉลิมแต่งชุดนักเรียนจะไปสอบ รีบลงมาจากข้างบน ลำยองยังนอนแบะอยู่ที่เดิม
"แม่ครับ วันต้องไปสอบแล้วนะครับ น้อง ๆ อยู่ในห้องข้างบน วันหุงข้าวไม่ทัน แม่หาข้าวให้น้อง ๆ กินด้วยนะครับ"
วันเฉลิมรีบมาหยิบรองเท้าผ้าใบขาด ๆ จะสวม
ลำยองครางอวด
"ไอ้วัน"
"ครับแม่"
"กูปวดหัว"
"แม่นอนพักก่อนนะครับ วันสอบแค่สองวิชา วันจะรีบกลับมา"
วันเฉลิมผละออกไปแล้ว
"ปวดจนจะระเบิดอยู่แล้ว กูจะตายอยู่แล้ว มีแต่คนใจดำ"
วันเฉลิมชะงัก หันกลับมามองแม่ที่ครวญคราง

สันต์อุ้มห่อกระดูกสิน, เทวีหิ้วตะกร้าให้ปั้นมาถึงกลางซอย สันต์ชะงักเพราะเห็น วันเฉลิมกึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบเร่งมาแต่ไกล
"วัน...ไปไหนลูก พ่อนึกว่าวันไปถึงโรงเรียนแล้วนะ"
"ผมจะไปหายายครับ แม่ไม่สบาย ผมต้องไปขอตังค์ยายไปซื้อยาให้แม่ก่อน"
"แล้วจะไม่ไปสอบรึไง"
"เรื่องเรียนต่อของผมไม่สำคัญเท่าเรื่องของแม่หรอกครับ"
ปั้น, เทวีพูดไม่ออก

ยายแลหิ้วถุงกระดาษใส่ไก่ย่าง ข้าวต้มมัดเข้ามา ลำยองนั่งโทรม หน้าป่วยอยู่กลางกองที่นอน-ผ้าห่ม อ้อย, เหน่ง, จิตรา ยั้วเยี้ยอยู่ไม่ไกล
"ไงล่ะมึง รู้งี้ กูกะไอ้วันไม่ลากมึงกลับมาจากพงหญ้าซะก็ดี"
"แล้วลากมาทำไมล่ะ"
"มึงรู้ไหมว่า ไอ้วันมันไม่ยอมไปสอบเรียนต่อก็เพราะมึง"
"ไม่ได้เรียนต่อแล้วมันจะตายเหรอ ยังไงมันก็ต้องไปทำงานโรงงานหาเงินมาเลี้ยงแม่ เลี้ยงน้องมัน"
"เจริญละ คิดอย่างมึงเนี่ย เอ้าเฮ้ย พวกเอ็ง มาเอาข้าวต้มมัดไปกิน"
ยายแลหยิบข้าวต้มมัดออกมา ปอกเปลือกใบตองออก แจกจ่ายหลานทุกคน
"ไก่ย่างนี่เดี๋ยวเอาไว้กินกับข้าว"
"ไปรวยอะไรมา ซื้อไก่ย่างมาฝากเนี่ย"
ยายแลเร้าตามสนใจ อมพะนำเอาไว้ก่อน
"รวยอะไรก็ช่างข้าเหอะ"
"ถูกหวยเหรอ...ได้เลขเด็ดทำไมไม่บอกกันมั่ง"
"เออ...ถูกนิดๆ หน่อย ๆ เท่านั้นแหละ"
ยายแลพูดพลางตะโกนเรียกหลานชาย
"ไอ้วัน...ไอ้วัน ทำอะไรอยู่วะ มากินข้าวต้มมัดก่อนโว้ย"
ลำยองสนใจเรื่องแลถูกหวย
ภายในครัว วันเฉลิมคนหม้อข้าวที่กำลังเดือด
"ไอ้วัน...ไอ้วัน"
"ครับยาย"

วันเฉลิมปิดฝาหม้อ ยกหม้อข้าวลงจากเตา แล้วยกกาน้ำขึ้นตั้งไฟแทน
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11 (ต่อ)


อ้อย, เหน่ง จิกหัวกบาลกันแย่งข้าวต้มมัดกระจองอแง วันเฉลิมเข้ามาจากหลังบ้าน
"ข้าวต้มมัด เอ็งกินซะ"
"ยายให้น้องเถอะครับ"
"มันกินกันแล้ว...เนี่ย ของเอ็ง ตัวเองเอาให้รอดก่อนไอ้วัน"
วันเฉลิมจำใจรับข้าวต้มมัดมาค่อยๆแกะใบตองออก
"แม่ยังไม่บอกฉันเลย ได้เลขเด็ดที่ไหนมา"
"เขาไม่ให้บอก"
วันเฉลิมกินข้าวต้มมัด
"ใจคอจะรวยคนเดียวรึไง"
ยายแลทำเป็นกวาดสายตาไปมองวันเฉลิม แล้วตะลึงตาค้าง
"ขนาดซื้อไก่ย่างมาฝากได้นี่ ต้องถูกเป็นร้อยเป็นพันน่ะ"
"เฮ้ย..."
ลำยองชะงักตกใจ วันเฉลิมก็ตกใจ ข้าวต้มมัดคาปากคำโต
"อะไรแม่"
"อีลำยอง...มึงดูอะไรบนหัวไอ้วันมันสิ"
"อะไร...ไม่เห็นมีอะไรเลย"
วันเฉลิมงง แหงนมองขึ้นไปบนหัวตัวเอง
ยายแลทำขยี้ตา
"มึงดูดีๆสิอีโง่ มึงไม่เห็นได้ยังไง"
ลำยองรีบคลานมาอยู่ข้างๆแม่
"แม่เห็นอะไร"
"กูไม่รู้...แต่เป็นเงาๆ ทองๆสุกอร่ามไปหมดเลย มึงดูสิ มึงดู"
วันเฉลิมยิ่งงง
"ทำไมฉันไม่เห็นเลย"
ยายแลยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว
"กูขนลุกไปหมดแล้ว พระพุทธรูป อีลำยอง พระพุทธรูปประทับบนดอกบัว สีทองสุกปลั่งไปหมดเลย.. ไอ้วันเอ๊ยไอ้วัน"
ยายแลก้มลงกราบวันเฉลิมสามที อย่างกราบพระ
วันเฉลิมตกใจ
"ยาย อย่า"
"อีลำยอง อีบ้า มึงยังนั่งเฉยอยู่อีก พระผ่านมาโปรดถึงนี่แล้วนะมึง"
ลำยองได้สติยกมือขึ้นไหว้ แล้วกราบวันเฉลิมทันที
"แม่ อย่าครับ"

วันเฉลิมกระถดถอยหนี เพราะลำยองเข้ามากราบจนเกือบจะถึงตัว
อ้อย, เหน่ง, จิตรา กินไก่ยางอย่างเอร็ดอร่อย ตายยอดตายอยาก เลอะเทอะกันทั้งสองมือ เปื้อนขึ้นไปถึงหน้า วันเฉลิมจัดสรรปั่นส่วนไก่ย่างให้น้อง ๆ กันไม่ให้เกิดสงครามขึ้น
"เจ้าประคุณเอ๋ย..มิน่าล่ะ หมอชดแกถึงว่า ข้ามีลูกหลานมีบุญวาสนา คนจะกราบไหว้ทั่วบ้านทั่วเมือง มันเป็นยังงี้นี่เอง"
"ยังงี้น่ะ มันยังไงแม่"
"ก็ไอ้วันน่ะมันต้องเป็นพระมาเกิดแหงๆ มันถึงได้เป็นเด็กดีมีกตัญญู มีน้ำใจผิดคนอื่นเขายังงี้ มันยอมเสียสละทุกอย่าง แม้แต่ความสุขสบาย แม้แต่อนาคตของมันเอง เพื่อแม่เพื่อน้อง โอ๊ย พูดแล้วขนลุก"
วันเฉลิมรู้สึกแปลกใจและอึดอัด
"ฉันว่าแม่ตาฝาด"
"ไม่ฝาดโว้ย กูเห็นกะตา หมอชดนี่แกดูแม่นจริงๆ แม่นอะไรยังงี้"
"ใครแม่ หมอชด หมอดูเหรอ ให้หวยให้เลขด้วยรึเปล่า"
"อีบ้า หมอชดแกเป็นหมอยาไทยโว้ย ยากวาดคอเด็กของแกน่ะ เลื่องชื่อยังกะอะไรดี"
"โธ่เอ๊ย หมอเดา"
"ปากดีไปนะมึง อีลำยอง หมอชดแกเป็นคนถือศีลเคร่งครัดนะโว้ย แกมีวิชาแต่ไม่เคยอวดใคร ปกติแกไม่รับดูหมอให้ใครหรอก แต่เผอิญวันนั้นข้าไปขอเจียดยามาให้พ่อเอ็ง แกนึกยังไงก็ไม่รู้ ดูดวงให้ข้าขึ้นมา"
"แม่พาฉันไปมั่งสิ เผื่อจะได้เลขเด็ดมาแทงใต้ดินกัน"
"โอ้ย.. แกไม่ดูให้ใครง่ายๆ หรอกโว้ย"
"งั้นก็เอานังจิตรามันไปกวาดคอ แล้วฉันจะปะเหลาะให้แกดูดวงให้เอง ไอ้วัน เอ็งอุ้มนังจิตราไปกะข้า"
"มึงจะไปเดี๋ยวนี้เลยเรอะ"
"ก็จะรออะไรล่ะแม่ โรควาสนามันคอยใครที่ไหนกัน"

บ้านหมอชด ภาชนะผสมยากวาดคออยู่ในมือหมดชด หมอชดใช้นิ้วชี้ผสมยาไปมาในภาชนะ จนนิ้วเปื้อนดำๆเขียวๆ จิตราในตักยายแล
"เอ้า อ้าปากดูหน่อยซิ คนเก่ง"
ระหว่างกวาดยาใส่คอ จิตราแหกปากร้อง
"แหม...คองี้สากจริงๆเลย เป็นเม็ดเต็มไปหมด ต้องเอามากวาดซ้ำอีกนะ แม่แล ให้แม่เขาพามาก็ได้ กวาดเสียสักสามหนก็หาย ทีนี้จะได้แข็งแรง ไม่เจ็บไม่ไข้"
ลำยองรอจังหวะจะให้ชดดูดวง
"จ้ะ คราวหน้าเอ็งพามันมาเองนะนังลำยอง"
วันเฉลิมชะเง้อมองเข้าไปในห้องด้านใน
"คราวนี้เลยไม่ได้เหรอ"
"ก็หมอแกบอกต้องกวาดสามหนมึงไม่ได้ยินรึไง"
วันเฉลิมเห็นในห้องนั้นตั้งโต๊ะหมู่บูชาชุดใหญ่ มีพระพุทธรูปปางต่างๆตั้งไว้มากมาย
วันเฉลิมมองอย่างสนใจจริงๆ
"ไอ้หนู...มองอะไร หือ"
ชดถามพลางเช็ดมือกับผ้าขาวม้า
"พระพุทธรูปน่ะครับ..งามๆทั้งนั้นเลย"
วันเฉลิมยกมือไหว้พระ
"สนใจก็เข้าไปดูสิ ไม่ห้ามไม่หวงหรอกมาสิ"
ชดลุกขึ้นเดินนำ วันเฉลิมตาม ลำยองทะลึ่งลุกพรวด
"ในนั้นต้องมีอะไรเด็ดๆแน่เลยแม่ แกคงจะบอกใบ้ให้แล้วละ"

ลำยองรีบตามเข้าไปทันที ยายแลเงอะงะเพราะต้องอุ้มจิตรา
วันเฉลิมคลานเข่าเข้ามาชมพระพุทธรูปบนโต๊ะหมู่บูชา
"องค์นี้พระปางอะไรรู้ไหม" ชดถาม
"ปางห้ามญาติครับ"
"รู้ไหมว่า ทำไมพระพุทธองค์ต้องห้ามญาติห้ามเรื่องอะไร"
"ท่านห้ามพระญาติสองตระกูลที่แย่งน้ำทำนากัน ทะเลาะวิวาทฆ่าฟันกันครับ เป็นกา
10 จากทั้งหมด 16 รูป
ข่าวอื่นในหมวด
กำลังโหลดความคิดเห็น...